Το Σάββατο του Λαζάρου το πρωί ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων λειτούργησε και κήρυξε το θείο λόγο στον Ιερό Ναό Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Διαβατού.
Στο τέλος της θείας Λειτουργίας ο Σεβασμιώτατος ευχήθηκε στον εορτάζοντα εφημέριο της Ενορίας π. Λάζαρο Μουρατίδη.
Η ομιλία του Σεβασμιωτάτου :
«Ἐγώ εἰμί ἡ ἀνάστασις καί ἡ ζωή».
Κατά τή διάρκεια τῶν τριῶν ἐτῶν τῆς δημόσιας ζωῆς τοῦ Χριστοῦ λίγες εἶναι οἱ φορές κατά ὁποῖες ὁ Χριστός ἀναφέρεται στόν ἑαυτό του σέ πρῶτο πρόσωπο καί προσδιορίζει τίς ἰδιότητες καί τά χαρακτηριστικά του. Καί μία ἀπό αὐτές εἶναι ἡ ἀναφορά του στό σημερινό εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα.
Ὁ Χριστός συνομιλεῖ μέ τή Μάρθα, τήν ἀδελφή τοῦ φίλου του Λαζάρου, γιά τή ζωή καί τόν θάνατο. Ἡ Μάρθα παραπονεῖται γιά τή ζωή πού στερήθηκε ὁ Λάζαρος, γιατί ὁ Χριστός δέν ἦρθε ἐγκαίρως στή Βηθανία, καί τόν θάνατο πού τόν στέρησε ἀπό τίς ἀδελφές του.
Ὁ Χριστός ὅμως ἀντί γιά ἄλλη ἀπάντηση, τήν καθησυχάζει λέγοντας ὅτι αὐτός εἶναι ἡ ζωή καί ἡ ἀνάσταση, γι᾽ αὐτό καί δέν χρειάζεται νά περιμένει τή μελλοντική ἀνάσταση τῶν νεκρῶν, προκειμένου νά ἀναστηθεῖ ὁ ἀδελφός της.
Ἡ Μάρθα ἀδυνατεῖ νά κατανοήσει τό νόημα τῶν λόγων τοῦ Ἰησοῦ, ἀδυνατεῖ νά κατανοήσει πῶς μπορεῖ νά μήν ἐπηρεάζεται ἡ ζωή ἀπό τόν θάνατο, καί πῶς μπορεῖ ἡ ἀνάσταση τῶν νεκρῶν νά συμβεῖ πρίν ἀπό τήν «ἐσχάτη ἡμέρα». Ἀλλά ὁ Χριστός δέν περιμένει νά κατανοήσει τά λόγια του ἡ Μάρθα, γι᾽ αὐτό καί τῆς δείχνει μέ τίς πράξεις του τί ἐννοεῖ, καλώντας την συγχρόνως νά πιστεύσει ὅτι αὐτός εἶναι ὄντως «ἡ ζωή καί ἡ ἀνάστασις». Ἡ πίστη, ἄλλωστε, στήν ἀλήθεια αὐτή, τήν ὁποία προνομιακά ἀποκαλύπτει ὁ Ἰησοῦς στίς ἀδελφές τοῦ Λαζάρου, εἶναι προτιμότερη ἀπό τή λογική κατανόησή της.
«Ἐγώ εἰμί ἡ ἀνάσταση καί ἡ ζωή».
Ὁ Χριστός δέν ἀναφέρεται μόνο στή μελλοντική ἀνάσταση ἀλλά καί σέ αὐτή πού χαρίζει σέ κάθε ἄνθρωπο πού ζεῖ στόν κόσμο ἀλλά εἶναι νεκρός ἤ κινδυνεύει νά νεκρωθεῖ ἀπό τήν ἁμαρτία.
Ὁ σωματικός θάνατος εἶναι ἡ συνέπεια τῆς ἁμαρτίας καί τῆς παρακοῆς τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ. Ἡ προειδοποίηση τοῦ Θεοῦ πρός τούς πρωτοπλάστους εἶναι ὅτι τήν ἡμέρα πού θά δοκιμάσουν τόν καρπό τοῦ ξύλου τῆς ζωῆς, τόν ὁποῖο τούς εἶχε ἀπαγορεύσει, θά πεθάνουν. «Οἵαν ἡμέραν φάγητε, θανάτῳ ἀποθανεῖσθε», τούς εἶχε πεῖ.
Καί ὁ θάνατος στήν περίπτωση αὐτή δέν ἦταν μία τιμωρία πού ἐπέβαλε ὁ Θεός, ἀλλά ἦταν ἡ συνέπεια τῆς παρακοῆς, ἦταν ἡ θεληματική τους ἀπομάκρυνση ἀπό τόν Θεό, τήν πηγή τῆς ζωῆς, ἡ ὁποία ταυτίζεται μέ τόν ψυχικό καί πνευματικό θάνατο.
Καί αὐτόν τόν θάνατο πού διευρύνθηκε καί μέ τόν σωματικό, γιά νά μήν παραμείνει τό κακό ἀθάνατο, κληροδότησαν οἱ πρωτόπλαστοι στό ἀνθρώπινο γένος· καί ἀπό αὐτόν τόν θάνατο μᾶς ἀνιστᾶ πρωτίστως ὁ Χριστός καί μᾶς χαρίζει τή ζωή.
Γι᾽ αὐτό καί ἡ ψυχική καί πνευματική ἀνάσταση πού μᾶς χαρίζει δέν συνδέεται μέ τόν φυσικό καί σωματικό θάνατο, τόν ἀναιρεῖ ὅμως, γιατί αἴρει τίς συνέπειες πού τόν προκαλοῦν, δηλαδή τήν ἁμαρτία.
Καί μπορεῖ στή συνέχεια ὁ φυσικός θάνατος νά ἐπέρχεται, γιατί ἀποτελεῖ χαρακτηριστικό τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως, ἀλλά δέν εἶναι ὁριστικός, δέν εἶναι μόνιμος, καθώς δέν συνοδεύεται ἀπό τόν πνευματικό καί ψυχικό θάνατο πού ἐπιφέρει ἡ ἁμαρτία.
«Ἐγώ εἰμί ἡ ἀνάστασις καί ἡ ζωή».
Οἱ λόγοι τοῦ Χριστοῦ πρός τήν ἀδελφή τοῦ Λαζάρου, οἱ ὁποῖοι ἐπιβεβαιώνονται μέ τήν ἀνάσταση τοῦ τετραημέρου νεκροῦ, ἀποτελοῦν, ἀδελφοί μου, μία ἰσχυρή διαβεβαίωση καί γιά μᾶς. Μία διαβεβαίωση ὅτι ὁ «θάνατος οὐκέτι κυριεύει», ὅπως λέει καί ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ὅτι δηλαδή δέν ἔχει καμία ἐξουσία καί καμία κυριαρχία ἐπάνω μας, ἐφόσον ἐμεῖς εἴμεθα συνδεδεμένοι μέ τόν Χριστό ὁ ὁποῖος εἶναι ἡ ἀνάσταση καί ἡ ζωή. Ἐφόσον ἐμεῖς μέ τήν ἐν Χριστῷ ζωή μας καί τή μετοχή στά ἱερά μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας μας βιώσουμε τήν ἀνάσταση πού μᾶς προσφέρει ὁ Χριστός.
«Νεκρούς ὄντας τοῖς παραπτώμασι συνεζῳοποίησε τῷ Χριστῷ», μᾶς λέγει καί πάλι ὁ πρωτοκορυφαῖος ἀπόστολος.
Ἄς φροντίσουμε, λοιπόν, νά μήν ἀφήσουμε τά ἐλαττώματα, τίς ἀδυναμίες μας καί τά πάθη μας νά νεκρώσουν τήν ψυχή μας, ἀλλά ἄς προσπαθήσουμε νά τά νεκρώσουμε ἐμεῖς μέσα στήν ψυχή μας μέ τόν πνευματικό ἀγώνα, τή μετάνοια καί τή δύναμη τοῦ Χριστοῦ, πού μᾶς προσφέρει διά τῆς Ἐκκλησίας καί τῶν μυστηρίων του, ὥστε ζώντας ἀπό αὐτή τή ζωή τήν ἀληθινή ζωή πού μᾶς χαρίζει μέ τήν ἀνάσταση ὁ Χριστός, νά ἀξιωθοῦμε καί τῆς αἰωνίου ζωῆς, τήν ὁποία ἀπολαμβάνει τώρα καί ὁ ἐκ νεκρῶν ἀναστάς τετραήμερος Λάζαρος.
