Εὐλογία γιά τήν Αἴγυπτο ἡ ἐν σώματι ἐπίσκεψη τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ ἐκεῖ, εὐλογία γιά τήν Χίο ἡ ἐπίσκεψη τοῦ Μακαριωτάτου Πατριάρχου Ἀλεξανδρείας κ. Θεοδώρου στό νησί ἀπό 28ης Αὐγούστου ἕως 1ης Σεπτεμβρίου 2026.
Ὁ Μακαριώτατος ἀφίχθη συνοδευόμενος ἀπό τόν Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Γουινέας κ. Γεώργιο καί τόν Θεοφιλέστατο Ἐπίσκοπο Τόγκο, Μπενίν καί Μπουρκίνα Φάσο κ. Ἀθανάσιο στό ἀκριτικό νησί τό μεσημέρι τῆς 28ης Αὐγούστου. Στήν κλίμακα τοῦ ἀεροσκάφους τόν ὑπεδέχθη ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Χίου κ. Μᾶρκος καί ὡς ἐκπρόσωπος τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κ. Ἱερωνύμου καί τῆς περί αὐτόν Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Ἀκολούθως, ὁ Διοικητής τῆς 96 Α.Δ.Τ.Ε. Ταξίαρχος κ. Παναγιώτης Λυμπερέας ἐπαρουσίασε στόν ὑψηλό ἐπισκέπτη τά ἀγήματα πού ἀπέδωσαν τιμές, ἐνῶ ὁ Σεβ. Χίου ἐπαρουσίασε τίς Ἀρχές τοῦ νησιοῦ, τόν Ἱερό Κλῆρο καί τά Πολιτιστικά Σωματεῖα, πού ἔσπευσαν στήν ὑποδοχή. Ἰδιαιτέρως συγκινητική ἡ παρουσία τοῦ Συλλόγου τῶν Κρητῶν Χίου, πού ὑπεδέχθησαν τόν συμπατριώτη τους Πατριάρχη μέ κρητική λύρα, μουσικά ὄργανα καί μαντινάδες.
Τό ἀπόγευμα ὁ Μακαριώτατος ὡμίλησε στό Festival Chios πού διοργανώνει ἡ Περιφέρεια Β. Αἰγαίου καί ἐπαρουσιάσθη ταινία μέ τήν ἱεραποστολική διακονία του στήν Ἀφρική, ἐνῶ στούς χαιρετισμούς τους οἱ τοπικές Ἀρχές ἀνεφέρθησαν στήν ἐμπνευσμένη προσπάθεια τοῦ Μητροπολίτου Χίου γιά τήν ἀνέγερση τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγίου Ἰσιδώρου στήν Σινυάγκα τῆς Ἱ. Ἐπισκοπῆς Μπουκόμπα καί Δυτ. Τανζανίας.
Τό Σάββατον 29η Αὐγούστου 2026 ὑπῆρξεν ἡ ἐκκλησιαστική κορύφωση τῆς Ἐπισκέψεως τοῦ Διαδόχου τοῦ Ἀποστόλου καί Εὐαγγελιστοῦ Μάρκου. Ὁ Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας ἐχοροστάτησε στόν Ὄρθρο καί προεξῆρχε τῆς Πατριαρχικῆς Θείας Λειτουργίας στον ΙΕΡΟ ΝΑΟ ΑΓΙΟΥ ΜΑΡΚΟΥ ΒΡΟΝΤΑΔΟΥ μέ συλλειτουργούς τόν Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Χίου κ. Μᾶρκο. τόν Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Γουινέας κ. Γεώργιο, τόν Θεοφιλέστατο Ἐπίσκοπο Τόγκο, Μπενίν καί Μπουρκίνα Φάσο κ. Ἀθανάσιο, τούς Αἰδεσιμ. Πρωτοπρ.: κ. Δημήτριο Γεόμελο, Γενικό Ἀρχιερατικό Ἐπίτροπο, κ. Γεώργιο Πουλιᾶ, κ. Ἀντώνιο Παλαιό, κ. Ἰωάννη Κουντουριάδη, κ. Γεώργιο Λοῦρο, κ. Ἰωάννη Μουσᾶ, κ. Κήρυκα Φαράκλα, τούς Αἰδεσιμ. Οἰκονόμους κ. Ἀλέξανδρο Μπογῆ καί κ. Ἀργύριο Στακιᾶ, τόν Ἀρχιδιάκονο κ. Ἀπόστολο Λάρδα καί τόν Διάκονο κ. Ἰωάννη Μπουρνιᾶ, ἐνῶ τούς χορούς τῶν Ἱεροψαλτῶν διηύθηναν οἱ κ. Βασίλειος Χαμέτης, Πρωτοψάλτης τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Χίου καί κ. Κωνσταντῖνος Γανιάρης, Πρόεδρος τοῦ Συλλόγου Ἱεροψαλτῶν Χίου “Ρωμανός ὁ Μελῳδός”.
Παρόντες ἦσαν ὁ Βουλέυτής Χίου τῆς Ν.Δ. καί πρ. Ὑπουργός κ. Παναγιώτης Μηταράκης, ἐκπρόσωπος τοῦ Προέδρου τῆς Βουλῆς, ὁ Βουλευτής Χίου τοῦ ΠΑΣΟΚ κ. Σταῦρος Μιχαηλίδης Ναύαρχος Λ.Σ. (ἐ.ἀ.), ὁ πρ. Βουλευτής Χίου τοῦ ΣΥΡΙΖΑ καί πρ. Γραμματέας τῆς Διακοινοβουλευτικῆς Συνελεύσεως γιά τήν Ὀρθοδοξία κ. Ἀνδρέας Μιχαηλίδης, Δρ. Ἱστορίας τῆς Ἰατρικῆς, ὁ Δήμαρχος Χίου κ. Ἰ. Μαλαφῆς, ὁ Δήμαρχος Οἰνουσσῶν κ. Γεώργιος Δανιήλ, ὁ Διοικητής τῆς 96 Α.Δ.Τ.Ε. Ταξίαρχος κ. Παναγιώτης Λυμπερέας, ἐπικεφαλῆς ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΔΙΟΙΚΗΤΩΝ ὅλων τῶν μονάδων τοῦ νησιοῦ, ὁ Ἀστυνομικός Διευθυντής κ. Ἰ. Ἀραμπατζῆς, ὁ Λιμενάρχης κ. Μιχαήλ Κτενᾶς, ἐκπρόσωποι τῶν ΑΕΝ Χίου καί Οἰνουσσῶν, οἱ Ἀντιπεριφερειάρχες κ. Παντελῆς Βρουλῆς καί κ. Παντελῆς Μπουρνιᾶς, ὁ πολιτευτής τῆς Χριστιανικῆς Δημοκρατίας κ. Δημήτριος Ζαφείρης, τά πολιτιστικά Σωματεῖα Ἁγ. Παρασκευῆς Καστέλλου, “Ὁ Βοῦρος”, Ἁγ. Γεωργίου Συκούση, Νεοχωρίου ΑΓ. ΜΗΝΑΣ, ἡ ΠΕΚΕΒ καί ὁ Πολιτιστικός Σύλλογος Συκιάδας, οἱ μαθητές τοῦ Γ’ Δημοτικοῦ Σχολείου Ἁγίου Μάρκου Βροντάδου μέ τήν σημαία τοῦ Σχολείου, ἡ μεγάλη Eὐεργέτις τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Χίου Ἐντιμοτάτη κ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΜΑΜΑΛΙΓΚΑ-ΠΡΟΚΟΠΙΟΥ μετά τοῦ συζύγου της κ. Γεωργίου Προκοπίου, ἀρκετοί έπιφανεῖς Χῖοι, τά παιδιά τῶν Κατασκηνώσεων τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως “ΤΟ ΚΑΡΑΒΙ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ” ὑπό τόν ὑπαρχηγό κ. Ἰωάννη Μπενέτο, τά Κατηχητικά Σχολεῖα τῆς Ἐνορίας μέ τόν Κατηχητή κ. Ἰσίδωρο Σαλιάρη καί πλῆθος πιστῶν, ἡ πλειονότης τῶν ὁποῖων ἦταν ἄνθρωποι νεαρᾶς ἡλικίας.
Στό πέρας τῆς Θείας Λειτουργίας ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Χίου προσεφώνησε τόν Μακαριώτατο λέγοντας:
«“Πέτρου τόν συνέκδημον καί σοφόν
μύστην τοῦ Δεσπότου, τόν φωστῆρα
τόν τρισαυγῆ, τόν ἐξ Ἀλεξανδρείας
καί Αἰγυπτίων χώρας, Ἀριστοβούλου
γόνον Μᾶρκον”
τιμᾷ, γεραίρει καί μεγαλύνει ἡ Ἐνορία ἡμῶν ἐπί αἰῶνας πολλούς
ὡς προστάτην καί ἔφορον,
ὡς ζωώσαντα τάς κεκαυμένας καί χέρσους ψυχάς ταῖς φαειναῖς νιφάσι τοῦ Εὐαγγελίου,
ὡς λέοντα Λόγου, γράφοντα
«ἱερήν ζαθέην τε βίβλον…
τῆς ἀρχή βάπτισμα Θεοῦ ἰδέ θαύματα πλεῖστα
καί τέλος εἰς πόλον ἄρσιν Ἰησοῦ παμμεδέοντος»,
ὡς ἀνελκύσαντα, χάριτι καί δυνάμει τοῦ αὐτοῖς μετά σώματος ἐπιδημήσαντος Θείου τῆς Ἐκκλησίας Δομήτορος, ἐκ τῆς θαλάσσης τῆς πλάνης τούς Αἰγυπτίους, οὕς Μωϋσῆς ἐν θαλάσσῃ ἐβύθισεν,
ὡς ἀπαστράψαντα φαιδρῶς εἰς τά πέρατα τῆς γῆς θεογνωσίας φωτισμόν ἐν τῷ σκοτασμῷ τῆς πλάνης
ὡς φαεινόν φωστῆρα τῆς Αἰγύπτου, πανάριστον κήρυκα τοῦ Λόγου καί θεῖον συγγραφέα
ὡς ὁδηγήσαντα πάντας, διδαχαῖς καί πρεσβείαις, πρός τόν ἀκύμονα βίον
ὡς ἐντολήν τοῦ Ὑψηλοῦ
ὡς παρασχόντα ἔργον μέγα καί ἀξιόθεον, ἐργασίαν κοσμοφελῆ καί διαβόητον,
ὡς κεκραγότα φωνήν ὑπέρ ἦχον βροντῆς
ὡς καταλάμποντα φωτί ὑπέρ ἡλίου βολάς, εὐαγγελικῇ φωταυγίᾳ ἐκκαλυπτούσῃ τήν τῆς ψυχῆς ὡραιότητα, καί ἀρετῇ ἔνδον ἀπαστραπτούσῃ
ὡς ἐπί αἰῶνας δευτερωνυμούμενον Εὐαγγελιστήν, ἐπ’ ἐσχάτων δέ χρόνων καί νεωτέρων βιβλικῶν μελετῶν ἕνεκα, πιστοποιούμενον ὡς πρῶτον εἰσηγητήν τοῦ φιλολογικοῦ – θεολογικοῦ εἴδους τῶν Εὐαγγελίων,
ὡς υἱόν καί θεοφόρον ἀκουστήν καί ἑρμηνευτήν τοῦ Πέτρου,
ὡς εὔχρηστον εἰς τήν διακονίαν τοῦ Παύλου
ὡς ἀνεψιόν τοῦ Βαρνάβα
ὡς μεγαλειότατον μάρτυρα τοῦ Χριστοῦ, κορυφαῖον τῶν κατ’ Αἴγυπτον Ἁγίων.
Ἐν τῇ Ἐνορίᾳ ταύτῃ
Μεμνημένοι τῆς σωτηρίου τοῦ Κυρίου ἐντολῆς καί πάντων τῶν ὑπέρ ἡμῶν γεγενημένων, τελοῦμεν τήν Θείαν Εὐχαριστίαν (πρβλ. Μάρκου ιδ΄, 23) τιμῶντες τόν θεόληπτον Εὐαγγελιστήν, ὅστις εἵλκυσεν ἐκ τοῦ ἀβυσσοτόκου χέρσου πέδου τῆς ἀπάτης τούς πρώην ἐν τῇ Ἐρυθρᾷ ὑπό τοῦ Μωυσέως καταποτισθέντας Αἰγυπτίους.
Ἄνω σχόντες τάς καρδίας, προσευχόμεθα (πρβλ. Μάρκου ιδ΄, 38) εἰς τόν πανάριστον Εὐαγγελιστήν, ὅστις ὡς περιφανέστατος ποταμός εἰρήνης ἐξώρμησεν ἐξ Ἐδέμ καί κατήρδευσεν θεοπνεύστοις δόγμασι τά συστήματα τῆς Ἐκκλησίας.
Ῥυσθέντες ἀπό πάσης θλίψεως, ὀργῆς, κινδύνου καί ἀνάγκης, κηρύττομεν πανταχοῦ (πρβλ. Μάρκου ιστ΄, 20) ἐγκώμιον πρός τόν θεηγόρον Εὐαγγελιστήν, ὅστις καθοδηγεῖ διδαχαῖς καί πρεσβείαις πρός τόν ἀκύμονα βίον.
Κράζοντες τοῦ Τελώνου τήν φωνήν, ὑμνοῦμεν (πρβλ. Μάρκου ιδ΄, 26) τόν θεόσοφον Εὐαγγελιστήν, ὅστις θεοπνεύστως, ὡς κάλαμος σοφοῦ καί ὀξυγράφου γραμματέως, ἔγραψεν ῥήματα ἀτελευτήτου ζωῆς.
Οἱ τά Χερουβείμ μυστικῶς εἰκονίζοντες, εὐχαριστίαν καί δοξολογίαν (πρβλ. Μάρκου β΄, 12) ἀνεπέμπομεν πρός τόν θεόπνουν Εὐαγγελιστήν, ὅστις κατέγραψεν ἐν πλαξί τῶν καρδιῶν ἡμῶν τόν καινότατον νόμον, κατευθύνων τάς πορείας τῶν ψυχῶν ἡμῶν καί ἀπείργων τάς ἐνέδρας τοῦ πλάνου.
Στάντες καλῶς, στάντες μετά φόβου, παρακαλοῦμεν (πρβλ. Μάρκου ε΄, 23) τόν πανέντιμον Εὐαγγελιστήν, ὅστις εὐηγγελίσατο τῇ οἰκουμένῃ τόν σεπτόν φωτισμόν τῆς ἀληθείας, πυρσούμενος θεολαμπεῖ φωτοχυσίᾳ, πρός σωτηρίαν καί ἀνάπλασιν ἡμῶν.
Μακαριώτατε,
Δι’ ὅ εὐχαριστοῦμεν καί μεγάλως δοξάζομεν τόν φιλάνθρωπον Θεόν, καί πεπλήσμεθα ἀφθίτου εὐφροσύνης, ἔχοντες ἐν μέσῳ ἡμῶν τόν ἱστάμενον ἐπί τοῦ παλαιφάτου καί περιπύστου Θρόνου τοῦ ἁγίου ἐνδόξου πανευφήμου ἀποστόλου καί Εὐαγγελιστοῦ Μάρκου, καί τῶν διαδόχων Αὐτοῦ ἐν Ἁγίοις Πατέρων ἡμῶν Ἀθανασίου τοῦ Μεγάλου, Κυρίλλου καί Ἰωάννου τοῦ Ἐλεήμονος, τόν εὐκλεᾶ γόνον τῆς ἀμφιρρύτης μεγαλονήσου Κρήτης, τόν οὐ παυόμενον τήν λογικήν ποίμνην νουθετοῦντα καί διδάσκοντα, τόν ταῖς θείαις γραφαῖς καί παραδόσεσι στοιχοῦντα, τόν ἤθει τε καί κοσμιότητι τρόπων διακρινόμενον, τόν ἐν παντί περισσεύοντα, ἅτε καί «πίστει καί λόγῳ καί γνώσει καί σπουδῇ καί τῇ ἐξ ὑμῶν ἐν ἡμῖν ἀγάπῃ» (Β΄ Κορ. 8,7) ἐντελῶς ἔχοντα καί τήν θεοφιλῆ «μετριοφροσύνην, ἥντινα καί ὁ Χριστός … ἐνεδείξατο …, οὐ μόνον διδάσκοντα, ἀλλά καί ἔργῳ ἀπαρεγκλίτως τηροῦντα»(πρβ. Νείλου Ἀγκ. P.G. 79,2000). Μακαριώτατον Πατριάρχην τῆς Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας τῆς Μεγάλης πόλεως Ἀλεξανδρείας, καί Ἱεραπόστολον Πάσης Ἀφρικῆς κ.κ. Θεόδωρον.
Ἡ χαρά αὕτη ἡ μεγάλη (Λουκ. 2,10) πληροῦται ἐν ἡμῖν, διαπιστοῦντες ὅτι ἡ Πρωθιεραρχική Διακονία Ὑμῶν ἐν τῇ ἀποστολικῇ cathedris Marci ἀπεδείχθη φρυκτωρός τῆς ἀπό αἰώνων ὑπαρχούσης, ἐν τῇ περιωνύμῳ καί περιακούστῳ Ἑλληνίδι πόλει, τῇ τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου κτίσει, ἀρρήκτου ξυνωρίδος τῆς τε Χριστιανικῆς Πίστεως καί τῆς Ἑλληνικῆς ἀρχοντικῆς παραδόσεως. Τήν κατεύθυνσιν αὐτήν ἠκολούθησαν οἱ Ἀλεξανδρινοί θεολόγοι τοῦ τρίτου αἰῶνος. Ἡ γνώμη αὐτῶν διά τήν ἑλληνικήν φιλοσοφίαν ὑπῆρξε κατά βάσιν θετική, καθ’ ὅσον ἐθεώρουν αὐτήν ὡς ἕν εἶδος προετοιμασίας διά τήν προσοικείωσιν τοῦ Εὐαγγελίου. Ὁ Κλήμης ὁ Ἀλεξανδρεύς ἀντελήφθη τήν ἱστορίαν ὡς μίαν ἀδιάσπαστον ὁλότητα: «Μία μέν οὖν ἡ τῆς ἀληθείας ὁδός, ἀλλ’ εἰς αὐτήν εἰς ἀέναον ποταμόν ἐκρέουσι τά ῥεῖθρα ἄλλα ἄλλοθεν». Ὁ Ὡριγένης, πλέον βιβλικός, εἰς τήν διδασκαλίαν αὐτοῦ ἐκτιμᾶ τήν θύραθεν σκέψιν.
Ἡ αὐτή ταυτότης ἀποτυποῦται σήμερον εἰς τήν Τοσιτσαίαν Σχολήν, τό Ἀβερώφειον καί τό Ἀχιλλοπούλειον Παρθεναγωγεῖον, τήν Σαλβάγειον, τήν Φαμηλιάδειον, τήν Ἀριστοφρόνειον, τήν Ζερβουδάκειον, τήν Ἀμπέτειον, ὡς καί τό Μπενάκειον, τό Σπετσεροπούλειον, τό Κανισκέριον καί τό «Ἐλεῆμον χέρι» τῶν Ἑλλήνων καί Ἀράβων Ὀρθοδόξων.
Πρός τούτοις, ἐγνώκαμεν ὅτι ἡ Πατριαρχεία Ὑμῶν ἀπέβη τηλεκλυτή ἐκ τῆς ἱεραποστολικῆς αὐτῆς δράσεως, ἥν ἐπέδειξατε ἐν μέσῳ Ἀφρικανῶν, ὡς Ποιμήν καί Πατήρ αὐτῶν πεμφθείς. Ἀφορμή τῆς ἱεραποστολῆς ἀποτελεῖ ἡ ἀπελπιστική κατάστασις εἰς τήν ὁποίαν περιῆλθεν ὁ ἄνθρωπος, ἕνεκα τῆς ἀπομακρύνσεως αὐτοῦ ἀπό τόν Θεόν. Οὕτω ὁ ἄνθρωπος ἀπό Κύριος τῆς φύσεως ἐγένετο δοῦλος τῶν παθῶν καί τῶν στοιχείων τοῦ κόσμου τούτου (Γαλ. 4,3), τοῦ ὁποίου ἄρχων εἶναι ὁ πονηρός. Ὁ ἄνθρωπος μακράν τοῦ Θεοῦ εἶναι, κατά τήν Ἁγίαν Γραφήν, «ἀσεβής» (Ρωμ. 5,6), «ἄπιστος» (Β΄ Κορ. 4,4), «ἁμαρτωλός» (Ρωμ. 3,23) καί ὡς ἐκ τούτου «ἀπηλλοτριωμένος τῆς ζωῆς τοῦ Θεοῦ» (Ἐφεσ. 4,18), ἄξιος θανάτου (Ρωμ. 1,32), νεκρός (Ἐφεσ. 2,1, Κολ. 2,13).
Τό θέμα τῆς Ἐνσαρκώσεως τοῦ Λόγου – ἐντός τῆς τριαδολογικῆς, λυτρωτικῆς, ἐκκλησιολογικῆς καί ἐσχατολογικῆς προοπτικῆς – εἶναι τό μέγα νέον διά τήν ἀνελισσομένην θρησκευτικήν συνείδησιν τῶν Ἀφρικανῶν. Τό χαροποιόν μήνυμα, ὅτι ὁ αἰώνιος Δημιουργός καί Κύριος τοῦ κόσμου ἀπεκάλυψεν Ἑαυτόν ἐν χρόνῳ διά νά καταστήσῃ δυνατήν τήν ἀμεσωτέραν σχέσιν ἀνθρώπων καί Θεοῦ, διά νά τούς ὁδηγήση εἰς «κοινωνίαν» καί «μετοχήν εἰς τήν δόξαν Του», εἶναι τό ἐκπληκτικῶς εὐφρόσυνον νέον, τό «Εὐαγγέλιον», τό ὁποῖον δέον ἵνα κηρύσσηται εἰς Ἀφρικήν (Ἀναστασίου Ἀλβανίας «Kύριος τῆς λαμπρότητος», σελ. 222). Εἰς τήν προσπάθειάν Ὑμῶν ταύτην ἡ Ἱερά Μητρόπολις Χίου, Ψαρῶν καί Οἰνουσσῶν ἦλθεν ἀρωγός διά τῆς ἀνεγέρσεως τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ τοῦ ἐξ Ἀλεξανδρείας ὁρμωμένου καί ἐν Χίῳ πρώτου μάρτυρος Ἰσιδώρου εἰς τήν πόλιν Σινυάγκα τῆς Ἱερᾶς Ἐπισκοπῆς Μπουκόμπα καί Δυτικῆς Τανζανίας καί θά συνεχίσῃ νά ἐπιστηρίζῃ τό ἔργον τῶν ἱεραποστολῶν ἐν πλησμονῇ ἀγάπης ἐν Χριστῷ.
Ὅθεν, Μακαριώτατε διάδοχε τοῦ Ἁγίου Ἐνδόξου Ἀποστόλου καί Εὐαγγελιστοῦ Μάρκου, ἐκφράζομεν Ὑμῖν τάς ἐκ μέσης σεβομένης καί ἀγαπώσης καρδίας εὐχάς ἡμῶν,ὅπως ἡ Πατριαρχία Ὑμῶν ᾖ μακρά καί γαληνιῶσα, ἄληστον τοῖς ἐπιγιγνομένοις μνήμην καταλιμπάνουσα, «ἔστ’ ἄν ὕδωρ τε ῥέῃ καί δένδρεα μακρά τεθήλῃ» (Φιλοθ. Κοκκίνου, Ἐπιστολαί), ὥστε ἐργαζόμενος ὠκύπους νά σαλπίζητε τό μήνυμα τοῦ ἀπαστράπτοντος Ἀγγέλου εἰς τάς λευκάς χώρας τῶν καρδιῶν τῶν κατοίκων τῆς Ἠπείρου Ὑμῶν.
Ἀναμιμνησκόμενοι δέ τόν λόγον Βασιλείου τοῦ Μεγάλου, δεόμεθα τοῦ Κυρίου ὅπως βλέπωμεν διά παντός “τήν μέν ἄμπελον εὐθυνοῦσαν ἐπ’ ἀγαθοῖς ἔργοις, Σέ δέ ὡς σοφόν γεωργόν καί ἀγαθόν δοῦλον, ἐν καιρῷ διδόντα τοῖς ὁμοδούλοις τό σιτομέτριον, πιστόν καί φρόνιμον οἰκονόμον τόν μισθόν κομιζόμενον… καί εὔθυμος ἐν Kυρίῳ εἴης, εὐδοκιμῶν ἐν χαρίσμασι πνεύματος καί σοφίας φυλαχθείης”».
Ἐν συνεχείᾳ, ὁ Σεβ. ἀπέμεινε στόν Μακαριώτατο τό Σταυρό τοῦ Πρωτομάρτυρος τῆς Χίου Ἁγ. Ἰσιδώρου ἐξ Ἀλεξανδρείας καί τοῦ ἐδώρισε τά προσήκοντα γιά Προκαθήμενο σταυροεγκόλπια μέ χορηγία τοῦ ἐξ Αἰγύπτου ἄρχοντος κ. Παναγιώτου Μηταράκη. Τά δῶρα προσέφεραν στόν Πατριάρχη συμβολικά τά παιδιά τῆς κατασκηνώσεως “ΤΟ ΚΑΡΑΒΙ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ”.
Ὁ Μακαριώτατος στήν ἀντιφώνηση του ἀνεφέρθη στήν παιδεία τοῦ Χίου Ποιμενάρχου, τήν συνδρομή του στήν Ἱεραποστολή καί τήν ἀγάπη του γιά τόν ἱδρυτή τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἀλεξανδρείας, χαρακτηρίζοντας τον «παιδί τοῦ Εὐαγγελιστή Μάρκου» καί τοῦ ἀπένειμε τό Σταυρό τοῦ Ἁγ. Μάρκου τοῦ Πατριαρχείου Ἀλεξανδρείας, τοῦ ἐδώρισε δέ ἕνα ἐγκόλπιο φέρον τήν εἰκόνα τῆς «φυγῆς εἰς Αἴγυπτον», ἐνῶ οἱ χοροί τῶν Ἱεροψαλτῶν ἔψαλαν τόν Πολυχρονισμό τοῦ Πατριάρχου.
Μετά τήν Θεία Λειτουργία ὁ Μακαριώτατος ἐπισκέφθηκε καί ἐθαύμασε τήν Βιβλιοθήκη τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως “ΑΓΙΟΣ ΑΓΑΠΗΤΟΣ”, ὅπου ἐφύτευσε μία δάφνη, ἐνῶ παιδιά τῆς κατασκηνώσεως ἔπαιξαν Αἰγυπτιακά τραγούδια. Ἐν συνεχείᾳ ἐπισκέφθηκε τήν Ἱερά Μονή Μυρσινιδίου.
Τήν Κυριακή 30ή Αὐγούστου 2026 ἐτέλεσε τά Θυρανοίξια τοῦ ἀνακαινισθέντος βυζαντινοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγ. Γεωργίου Συκούση καί ἐχοροστάτησε κατά τήν Θεία Λειτουργία στό πέρας τῆ ὁποίας τόν προσεφώνησε ὁ Σεβ. Χίου λέγοντας:
«”Εἰ ὁ οὐρανός καί ὁ οὐρανός τοῦ οὐρανοῦ οὐκ ἀρκέσουσί σοι, πλήν καί ὁ Οἶκος οὗτος, ὅν ᾠκοδόμησα ἐν τῷ ὀνόματί σου; (Bασιλειῶν Γ´ η´ 23)”
Μετὰ βαθυτάτης συγκινήσεως καὶ ἀνεκφράστου χαρᾶς ἱστάμεθα σήμερον ἐνώπιον τοῦ Ἱεροῦ τούτου Ναοῦ, κατὰ τὴν εὐλογημένην ἡμέραν τῶν Θυρανοιξίων αὐτοῦ, ἵνα ἀναπέμψωμεν δοξολογίαν τῷ Τριαδικῷ Θεῷ καὶ ἐκφράσωμεν τὴν βαθυτάτην εὐγνωμοσύνην ἡμῶν διὰ τὴν μεγάλην ταύτην δωρεὰντῆς Χάριτός Του.
Δοξάζομεν τὸν προστάξαντα τῷ σοφῷ Σολομῶντι οἰκοδομῆσαι Οἶκον ἅγιον καί περιφανῆ τῆς Αὑτοῦ ἀφράστου καί ἀνεκδιηγήτου δόξης καί ἁγιάσαντα τὸν Ἱερόν καί Πάνσεπτον Ναόν τοῦ ἐν Ἁγίοις Μεγαλομάρτυρος καί Τροπαιοφόρου Γεωργίου ἐν Ἁγίῳ Γεωργίῳ Συκούσῃ, Τριαδικόν Θεόν, τὸν τερπόμενον ταῖς ἐν αὐτῷ ἱερουργουμέναις ὑπὸ πιστῶν μυστικαῖς καί ἱεραῖς τελεταῖς καί προσδεχόμενον ἐκ χειρὸς τῶν δούλων Αὐτοῦ τὰς ἀναιμάκτους καί ἀχράντους θυσίας, ὅτι ἠξίωσεν πᾶσαν τὴν ἐν τῷ χωρίῳ τοῦτο ὡς καί πάσῃ τῇ Χιακῇ γῇ συνεκλεκτήν, ἵνα ἐν ψαλμοῖς καί ὕμνοις καί μυστικαῖς λειτουργίαις ἑορτάσωμεν τὴν ἐπὶ τῇ τελέσει τῶν Ἱερῶν Θυρανοιξίων τοῦ περικαλλεστάτου τούτου Ναοῦ, τῇ σεπτῇ καί χαριτοβρύτῳ παρουσίᾳ καί ἀρχιερατικῇ χοροστασίᾳ τοῦ Μακαριωτάτου Πάπα καί Πατριάρχου Ἀλεξανδρείας καί πάσης Ἀφρικῆς κ.κ. Θεοδώρου Β΄.
Ἀπὸ τῆς εὐσήμου ταύτης ἡμέρας, ὅτε διὰ τῶν πατριαρχικῶν καί ἱεραρχικῶν εὐχῶν ἀνείχθησαν αἱ πύλαι καί ἤστραψεν ἡ ἄνωθεν φωτοφανὴς αἴγλη λάμπουσα καί τά πάντα φωτίζουσα, ὁ Οἶκος οὗτος ὁ οὐρανομήκης, τὸ τῆς κωμοπόλεως καύχημα, τὸ Θυσιαστήριον τὸ ἀληθινὸν τῆς τοῦ Θεοῦ ἀρρήτου δόξης, ἀποτελεῖ τὸν τηλαυγῆ φάρον τὸν πιφαύσκοντα εἰς τὴν Χιακὴν γῆν τὸ ἀίδιον φάος, ἑνῶνον νοερῶς τὴν μυροβόλον Χίον μετὰ τοῦ δευτεροθρόνου ἐν τῇ Ὀρθοδοξίᾳ Παλαίφατου Πατριαρχείου τῆς Μεγάλης Πόλεως Ἀλεξανδρείας.
Ἐν τῷ Ἁγίῳ καί Πανσέπτῳ Ναῷ τούτῳ, ὡς τό ποτε ὑπερῷον τῆς Σιών, προσάγει ἡ Ἁγία ἡμῶν Ἐκκλησία τὴν ἱερὰν καί ἀναίμακτον θυσίαν, μεμνημένη πάντων τῶν ὑπὲρ ἡμῶν γεγενημένων, τοῦ Σταυροῦ, τοῦ Τάφου, τῆς τριημέρου Ἀναστάσεως, τῆς εἰς οὐρανοὺς Ἀναβάσεως, τῆς ἐκ δεξιῶν Καθέδρας καί τῆς Δευτέρας καί ἐνδόξου πάλιν Παρουσίας τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καί εἰς ζωὴν αἰώνιον.
Ἐν τῷ Ἁγίῳ καί Πανσέπτῳ Ναῷ τούτῳ, πλεῖστοι τῶν ἀδελφῶν ἡμῶν γαληναίως θὰ γίνωνται υἱοὶ φωτὸς καί κληρονόμοι τῶν αἰωνίων ἀγαθῶν, ἄλλοι θὰ δέχωνται τὴν εὐλογίαν τῆς ἐννόμου συζυγίας, ἄλλοι, κοπιῶντες καί πεφορτισμένοι, θὰ ἀναπαύωνται διὰ τῆς ἀφέσεως τῶν ἁμαρτιῶν καί ἄλλοι θὰ λαμβάνωσι τὴν τῆς ἱερατείας χάριν εἰς τὸ παραστῆναι τῇ Ἁγίᾳ Τραπέζῃ καί ἱερουργῆσαι τὸ Ἅγιον καί Ἄχραντον Σῶμα καί τὸ ΤίμιονΑἷμα τοῦ Κυρίου ἡμῶν.
Ἐν τῷ Ἁγίῳ καί Πανσέπτῳ Ναῷ τούτῳ, πλεῖστοι τῶν ἀδελφῶν ἡμῶν θὰ εὑρίσκωσι λιμένα χειμαζομένων, ἰατρεῖον παθῶν, καταφυγὴν ἀσθενῶν, δαιμόνων φυγαδευτήριον.
Ἐν τῷ Ἁγίῳ καί Πανσέπτῳ Ναῷ τούτῳ, θὰ τελῆται ἡ ἐξόδιος Ἀκολουθία τῶν ἀδελφῶν καί συγγενῶν ἡμῶν, οἵτινες θὰ ἐκδημῶσιν ἀπὸ τῶν προσκαίρων εἰς τά αἰώνια, ἀπὸ τῶν φθαρτῶν εἰς τά ἄφθαρτα, ἀπὸ τῶν ἐπιγείων εἰς τά ἐπουράνια.
Ἐν τῷ Ἁγίῳ καί Πανσέπτῳ Ναῷ τούτῳ, θὰ διακονῆται ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ ὁ τομώτερος ὑπὲρπᾶσαν μάχαιραν δίστομον, ὁ ἔμπλεως οὐρανίου αὔρας, πνοῆς ζωῆς, βεβαίας ἐλπίδος καί θεολογικῶν μηνυμάτων, καί ἐν αὐτῷ τῷ τόπῳ θὰ ἀνακουφίζη τα ιδιὰ τῶν ἔργων τῆς εὐποιΐας ὁ πόνος τῶν ἀνθρώπων, ἀδιακρίτως, ὁμοδόξων καί ἑτεροδόξων.
Ἐν τῷ Ἁγίῳ καί Πανσέπτῳ Ναῷ τούτῳ, ἀναπέμπεται δόξα καί αἶνος τῷ Θεῷ καί τῷ Ἁγίῳ Μεγαλομάρτυρι Γεωργίῳ τῷ Τροπαιοφόρῳ, ὅτε ἀνοίγονται αἱ πύλαι Αὐτοῦ, εὐλογοῦντος τοῦ διαδόχου τοῦ Ἀποστόλου καί Εὐαγγελιστοῦ Μάρκου, καί πληροῦνται αἱ καρδίαι πάντων χαρᾶς ἀφθίτου.
Ἐν τῷ Ἁγίῳ καί Πανσέπτῳ Ναῷ τούτῳ, ἡ συνάντησις αὕτη ἀποτελεῖ ἔμπρακτον μαρτυρίαν ὅτι ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, ἐκτεινομένη εἰς τά πέρατα τῆς οἰκουμένης, παραμένει μία, ἁγία, καθολικὴ καὶ ἀποστολική, ἑνωμένη ἐν τῷ ἑνὶ Σώματι τοῦ Χριστοῦ. Ἀπὸ τῶν ἀκτῶν τοῦ Νείλου μέχρι τῶν ἀκτῶν τοῦ Αἰγαίου, ἀπὸ τῆς ἱερᾶς γῆς τῆς Ἀλεξανδρείας μέχρι τῆς εὐλογημένης ταύτης γῆς τοῦ Ἁγίου Γεωργίου Συκούση, εἷς Κύριος, μία Πίστις, ἓν Βάπτισμα, μία Ἐκκλησία συνδέει τοὺς πιστοὺς καὶ μαρτυρεῖ τὴν ἀδιάσπαστον ἑνότητα τοῦ Ὀρθοδόξου πληρώματος.
Ὅθεν, μετά τῶν σκέψεων τούτων χαιρετίζομεν τὴν λαμπρὰν ταύτην ἡμέραν τῶν Θυρανοιξίων, ἐκφράζοντες τὴν βαθυτάτην ἡμῶν εὐγνωμοσύνην πρὸς τὴν Ὑμετέραν Θειοτάτην Μακαριότητα, τὸν Πάπαν καί ΠατριάρχηνἈλεξανδρείας καί πάσης Ἀφρικῆς κ.κ. Θεόδωρον Β΄, διὰ τὴν πατριαρχικὴν Αὐτοῦ εὐλογίαν καί ἁγιαστικὴν παρουσίαν, καί εὐχόμενοι ὅπως ὁ ἐν τῇ πέτρᾳ τῆς πίστεως οἰκοδομήσας τὴν Ἐκκλησίαν Χριστὸς ὁ Θεὸς φυλάττῃ τὸν ἔνθεον καί φωτοφόρον οἶκον τοῦτον, τὸν κατακοσμούμενον τοῖς θείοις καί ὑπερκοσμίοις χαρίσμασι, ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος ἀσάλευτον καί δεδοξασμένον ἐν Αὐτῷ, καί δοξάζῃ αὐτὸν ὑπὲρ τὸ κατὰ νόμον ἱλαστήριον, ὥστε αἱ ἐν αὐτῷ τελούμεναι ἱεροπραξίαι εἰς τὸ ἅγιον καί ὑπερουράνιον καί νοερὸν Αὐτοῦ θυσιαστήριον νὰ ἀναπέμπωνται καί νὰ κομίζωσιν ἡμῖν τὴν χάριν τῆς Αὐτοῦ ἀχράντουἐπισκιάσεως.
Μετὰ βαθυτάτης εὐγνωμοσύνης μνημονεύομεν καί τοὺς εὐλαβεῖς δωρητὰς καὶ εὐεργέτας τοῦ Ἱεροῦ τούτου Ναοῦ, κ. Νικόλαον Βαφειᾶν καί τινας οἵτινες, ἐκ φιλαγάθου διαθέσεως καὶ ἀγάπης πρὸς τὴν Ἐκκλησίαν, συνέβαλον εἰς τὴν ἐπισκευὴν καὶ ἀνακαίνισιν αὐτοῦ. Ἡ προσφορὰ αὐτῶν ἀποτελεῖ πολυτίμη τον παρακαταθήκην καὶ ἔμπρακτον μαρτυρίαν τῆς ἀγάπης αὐτῶν πρὸς τὸν Θεὸν καὶ τὸν τόπον. Ὁ Κύριος νὰ ἀνταποδίδῃ ἑκατονταπλασίονα τὴν ἀγάπην καὶ τὴν προσφορὰν αὐτῶν καὶ νὰ εὐλογῇ αὐτοὺς καὶ τὰς οἰκογενείας αὐτῶν.
Εἴη ὁ Ναὸς οὗτος, ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος, ἀσάλευτος καὶ δεδοξασμένος ἐν Χριστῷ. Εἴη ἡ Ἁγία Τράπεζα αὐτοῦ πηγὴ ἁγιασμοῦ καὶ ζωῆς. Εἴη τὸ Θυσιαστήριον αὐτοῦ τόπος ὅπου ἀενάως θὰ προσφέρηται ἡ ἀναίμακτος Θυσία τοῦ Κυρίου. Εἴη τὸ ἱερὸν τοῦτο τέμενος σχολεῖον πίστεως διὰ τοὺς νέους, καταφυγὴ διὰ τοὺς πρεσβυτέρους, παραμυθία διὰ τοὺς πονεμένους, ἀγκάλη στοργῆς διὰ τοὺς ἀναζητοῦντας καὶ τόπος ἀγάπης καὶ ἑνότητος διὰ πάντας.
Ἡ θύρα τοῦ Ναοῦ ἠνοίχθη. Ὁ οἶκος τοῦ Θεοῦ ἐπληρώθη φωτός. Ἡ Ἐκκλησία ἀγάλλεται. Ὁ λαὸς εὐφραίνεται. Καὶ ὁ οὐρανὸς ἐπὶ τῆς γῆς δοξολογεῖ τὸν Κύριον.
Δόξα τῷ Θεῷ τῷ πάντων αἰτίῳ καὶ δωρητῇ.
Ἔτη πολλά, εὐλογημένα καὶ θεοφρούρητα, Μακαριώτατε Πάτερ καὶ Δέσποτα!
Ἔτη πολλά καὶ εὐλογημένα τῷ Ἱερῷ τούτῳ Ναῷ!
Ἔτη πολλά καὶ ἅγια τῷ φιλοχρίστῳ λαῷ τοῦ Ἁγίου Γεωργίου Συκούση καὶ ἁπάσης τῆς νήσου Χίου!»
Ὁ Πατριάρχης ἀπήντησε μέ γλαφυρό τρόπο καί δεχόμενος τά δῶρα τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ, ἐχάρισε ἕνα σταυρό εὐλογίας. Ἀκολούθησε στόν αὔλειο χῶρο τιμητική ἐκδήλωση γιά τόν εὐεργέτη κ. Νικόλαο Βαφειᾶ, ἐπιστημονική ὁμιλία ἀπό τόν κ. Peter Sarris, Ἱστορικό, Καθηγητή Ὕστερης Ἀρχαιότητας καί Βυζαντινῶν Σπουδῶν στό Πανεπιστήμιο τοῦ Cambridge, καί λαογραφικό πρόγραμμα.
Τό ἀπόγευμα τῆς Κυριακῆς ἐπραγματοποίησε ἐπίσκεψη στό ἱερό Προσκύνημα τῆς Παλαιοχριστιανικῆς Βασιλικῆς (5ος αἰ.) τοῦ Πρωτομάρτυρος τῆς Χίου Ἁγίου Ἰσιδώρου τοῦ ἐξ Ἀλεξανδρείας καί, στή συνέχεια, ἐτέλεσε τά ἐγκαίνια ἐκθέσεως ἔργων τοῦ Σωτηρίου Σόρογκα.
Τήν Δευτέρα τό πρωί ἐπεσκέφθη καί εὐλόγησε τά Γραφεῖα τῆς Περιφερειακῆς Ἑνότητος Χίου καί, στή συνέχεια, ἐπραγματοποίησε προσκύνημα στό Ἱερό Μητροπολιτικό Ναό Χίου τῶν Ἁγίων, ἐνδόξων Μαρτύρων Μηνᾶ, Βίκτωρος καί Βικεντίου, ὅπου ἐχειροτονήθη Διάκονος ὁ Ἅγιος Νεκτάριος, τόν ὁποῖο ἐθαύμασε καί ἐξέφρασε τόν βαθύ σεβασμό του γιά τό πλῆθος τῶν ἱερῶν λειψάνων του. Ἀκολούθησε προσκύνημα στήν Ἱερά Μονή Ἁγίου Μηνᾶ Νεοχωρίου, στό παρεκκλήσιό της τῶν Ἁγίων Τεσσαράκοντα Μαρτύρων καί τό Μουσεῖο τῆς μεγάλης Σφαγῆς τῆς Χίου.
Μετά, μετέβη στόν Ἱερό Ναό Ἁγίου Γεωργίου Βασιλεωνοίκου ἐκπληρώνοντας διακαῆ ἐπιθυμία τοῦ μακαριστοῦ προκατόχου του Παρθενίου τοῦ Γ΄, νά ἐπισκεφθῆ τό χωριό ἀπό τό ὁποῖο κατήγετο ὁ πατέρας του καί ἐτέλεσε “Τρισάγιο” στή μνήμη του, ὅπως καί στόν τάφο τοῦ Χίου πρ. Μητροπολίτου Βελγίου κ. Παντελεήμονος (Κοντογιάννη).
Τήν Τρίτη τό πρωί, 1η Σεπτεμβρίου, τελευταία ἡμέρα τῆς εὐλογητῆς ἐπισκέψεώς του, ἐπραγματοποίησε προσκύνημα στήν Σταυροπηγιακή καί Αὐτοκρατορική Ἱερά Νέα Μονή (11ος αἰ.), στήν ὁποία ἀσκήτευσε ὡς μοναχός Λάζαρος καί Γραμματεύς τῆς Ἱ. Μονῆς ὁ μετέπειτα ἐπίσκοπος Πενταπόλεως τῆς Αἰγύπτου Ἅγιος Νεκτάριος, καί, στή συνέχεια, στήν Ἱερά Μονή Παναγίας “Βοηθείας” ὅπου, μέ πολλή συγκίνηση, προσεκύνησε τήν εἰκόνα τῆς Παναγίας καί τό ἱερό Λείψανο τοῦ Ἁγίου Ἀνθίμου, Ἱδρυτοῦ καί Κτίτορος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς καί Γέροντος τοῦ Ἁγίου Νικηφόρου τοῦ Λεπροῦ, ὁ ὁποῖος ἀπό τήν Αἴγυπτο παρεκινήθη ἀπό ἐπίσκοπο νά ἔλθη στή Χίο γιά νά τόν περιθάλψη (τότε εἶχε ἐμφανισθῆ σ’ αὐτόν ἡ νόσος λέπρα) ὁ Ἅγιος Ἄνθιμος.
Τό ἀπόγευμα, ὁ Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας κ. κ. Θεόδωρος Β΄καί ἡ τιμητική συνοδεία του ἀνεχώρησαν γιά τήν Ἀθήνα εὐλογώντας τήν Χίο καί ἔχοντας ἀποκομίσει θαυμαστές ἐμπειρίες καί βιώματα.
Πράγματι, εὐλογημένη καί ἱστορική ἡ παρουσία τοῦ Δευτερόθρονου κατά τήν τάξη Πατριάρχου τῆς Ὀρθοδοξίας στό νησί μας.
