Με ιδιαίτερη επιτυχία πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 15/3, στο Συνεδριακό Κέντρο Θεσσαλίας, η 6η και τελευταία για φέτος συνάντηση της Σχολής Γονέων Βόλου, η οποία διοργανώνεται από την Ιερά Μητρόπολη Δημητριάδος στο πλαίσιο της ποιμαντικής της μέριμνας για τον ιερό θεσμό της οικογένειας.
Την εκδήλωση άνοιξε ο Πρωτοσύγκελλος της Ιεράς Μητροπόλεως , Αρχιμ. Μάξιμος Παπαϊωάννου, ο οποίος πραγματοποίησε έναν σύντομο απολογισμό της φετινής χρονιάς της Σχολής Γονέων. Ο π. Μάξιμος ευχαρίστησε θερμά τον Σεβασμιώτατο Ποιμενάρχη μας για την εμπιστοσύνη και την πατρική στήριξη προς τον θεσμό, καθώς και όλους τους ομιλητές, τους συνεργάτες και τους συμμετέχοντες που στηρίζουν με την παρουσία τους τη Σχολή Γονέων. Τόνισε ότι η Σχολή δεν αποτελεί απλώς έναν κύκλο ομιλιών, αλλά έναν τόπο συνάντησης ανθρώπων με κοινές αγωνίες και ελπίδες για την οικογένεια. Στη συνέχεια αναφέρθηκε συνοπτικά στις θεματικές των προηγούμενων συναντήσεων της φετινής χρονιάς, οι οποίες άγγιξαν σημαντικά ζητήματα της σύγχρονης οικογενειακής ζωής, όπως η επίδραση των νέων τεχνολογιών στη ζωή των παιδιών, η σημασία της αυτογνωσίας των γονέων, η ισορροπία ανάμεσα στην εργασία και την προσωπική ζωή, η αναζήτηση της αληθινής ευτυχίας και η καλλιέργεια ζωντανών σχέσεων μέσα στην οικογένεια.
Κεντρικός ομιλητής της τελευταίας συνάντησης ήταν ο Σεβ. Μητροπολίτης Δημητριάδος κ. Ιγνάτιος, ο οποίος ανέπτυξε το θέμα: «Από την οικογένεια του σπιτιού στην οικογένεια της Εκκλησίας».
Στην ομιλία του ο Σεβασμιώτατος αναφέρθηκε στον καθοριστικό ρόλο της οικογένειας στη διαμόρφωση της προσωπικότητας του ανθρώπου, τονίζοντας ότι η ενότητα και η αγάπη μέσα στην οικογένεια αποτελούν θεμέλιο για ολόκληρη τη ζωή των παιδιών, σημείωνοντας ότι: «Η αγάπη και η ενότητα διώχνει το “μου” και γίνεται “εμείς”. Τι όμορφο πράγμα να λες “οι γονείς μας”, “θα κάνουμε αυτό”, ακόμη κι αν αφορά τον έναν από τους δύο», υπογραμμίζοντας ότι ακόμη και ο τρόπος που μιλάμε φανερώνει το βάθος της ενότητας μέσα στην οικογένεια. Μέσα από μια συγκινητική αφήγηση πραγματικής οικογενειακής ιστορίας, ανέδειξε πώς η πίστη, η αλληλοϋποστήριξη και η αγάπη μπορούν να διαμορφώσουν οικογένειες που μεταδίδουν αξίες από γενιά σε γενιά. Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε επίσης στη σημασία της ένταξης των παιδιών σε κοινότητες ζωής και σχέσης, επισημαίνοντας ότι: «Είναι πολύ σημαντικό το ανήκειν. Ένα παιδί χρειάζεται να ξέρει ότι ανήκει κάπου, ότι έχει έναν χώρο όπου μπορεί να επιστρέψει», αναφερόμενος στη συμβολή της ενορίας και της εκκλησιαστικής ζωής στην πνευματική ανάπτυξη των νέων. Παράλληλα τόνισε ότι οι γονείς δεν χρειάζεται να είναι τέλειοι, αλλά αληθινοί και παρόντες στη ζωή των παιδιών τους, ενώ υπογράμμισε ότι η οικογένεια που καλλιεργεί την ενότητα προσφέρει στα παιδιά ένα πολύτιμο δώρο για όλη τους τη ζωή τονίζοντας ότι: «Σπουδαίο πράγμα το παιδί να εισπράξει στη ζωή του μια πραγματική ενότητα και αγάπη. Ακόμη κι αν υπάρχουν δυσκολίες, αυτή η ενότητα γίνεται το θεμέλιο της ζωής του».
