Την ετήσιο μνήμη του Οσίου Αγάθωνος του Κτίτορος της ομωνύμου Ιεράς Μονής Κοιμήσεως Θεοτόκου τίμησε η Ιερά Μητρόπολη Φθιώτιδος στην πανηγυρίζουσα Ιερά Μονή, μία ημέρα μετά την Δεσποτική Εορτή της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος και την ανάμνηση της ευρέσεως της Θαυματουργού Εικόνος της Παναγίας από τον Όσιο Αγάθωνα.
Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Φθιώτιδος κ. Συμεών το πρωί χοροστάτησε στον Πανηγυρικό Όρθρο και ακολούθως τέλεσε την Αρχιερατική Θεία Λειτουργία και το Κτιτορικό Μνημόσυνο στο ιστορικό Καθολικό της Μονής, πλαισιούμενος από τον Άγιο Καθηγούμενο Αρχιμ. π. Γερμανό Γιαντσίδη.
Οι Ιερές Ακολουθίες μεταδόθηκαν απευθείας από τον Ραδιοφωνικό Σταθμό της Ιεράς Μητροπόλεως (89,4 Fm) και από διαδικτύου, ενώ το Ιερό Αναλόγιο στελέχωσε χορός Ιεροψαλτών υπό τον Διευθυντή του Ωδείου της Ιεράς Μητροπόλεως «Γερμανός ο Μελωδός» Δρ. κ. Ανδρέα Ιωακείμ και τον Καθηγητή του Ωδείου κ. Σεραφείμ Κυρίτση.
, Στο κήρυγμά του ο κ. Συμεών αναλύοντας τους πρώτους στίχους του απολυτικίου του τιμωμένου Οσίου Αγάθωνος του Κτίτορος: «Ἀγάπῃ τῇ κρείττονι ἀναπτερώσας τὸν νοῦν…», χαρακτηριστικά σημείωσε:
«Το μυστικό της πνευματικής ζωής στην ορθόδοξη θεολογία, η ουσία του μοναχισμού δεν βρίσκεται στη νοησιαρχία, αλλά βρίσκεται στην αγάπη. Δεν βρίσκεται στο συλλογισμό, στη τετράγωνη σκέψη, στην Ακινάτιο προσέγγιση των πραγμάτων, αυτή την επαφή η οποία παγίδευσε τη Δύση και την οδήγησε σε φαινόμενα ακρότητας και απώλειας της Χάριτος του Θεού, αλλά βρίσκεται στο κέντρο της υπάρξεως από το οποίο ξεχειλίζει μονάχα η αγάπη. Μονάχα η αγάπη είναι αυτή η οποία «αναπτερώνει το νουν». Αυτό είναι το μυστικό και σήμερα βλέπουμε ότι οι άνθρωποι βιώνουν αυτή τη μεγάλη παγίδα. Προσπαθούν να αναπτερώσουν τον νου με εφαρμογές τεχνητής νοημοσύνης, τεχνητής ευφυίας, προσπαθούν να αναπτερώσουν τον νου μέσα από την τεχνολογία, προσπαθούν να αναπτερώσουν τον νου μέσα από μία μονοφυσιτική αντίληψη περί επιστήμης και περί γνώσεως, ξεχνώντας ότι η αληθινή γνώση βρίσκεται στην αγάπη. Όταν αγαπάς γνωρίζεις και όταν γνωρίζεις αγαπάς.
Ο Όσιος Αγάθων λοιπόν με την κρείττονα αγάπη και εδώ είναι το μεγάλο ερώτημα, όχι απλώς με μία αγάπη αλλά την πιο δυνατή αγάπη, την πιο μεγάλη αγάπη. Και πια είναι η κρείττονα αγάπη; Ποια είναι η πιο μεγάλη αγάπη;
Η κρείττονα αγάπη είναι αυτή που ευρίσκεται στο “ρετιρέ”. Βρίσκεται δηλαδή στο 30ο σκαλοπάτι της Κλίμακος του Οσίου Ιωάννου του Σιναΐτη για να θυμηθούμε τη βασική καταστατική οδηγία την οποία ακολουθούν αιώνες τώρα οι μοναχοί στην ασκητική παράδοση, είναι δηλαδή αυτή η αγάπη η οποία περνά από όλους τους αναβαθμούς και από όλα τα σκαλοπάτια της πνευματικής ζωής, είναι η αγάπη η οποία ξεκινά με την αποταγή, αυτό είναι το πρώτο σκαλοπάτι, ξεκινά με τη ξενιτία, που ξεκινά με τον εκκοπή του ιδίου θελήματος, που έχει μέσα της την ελεημοσύνη, την προσευχή, την αοργησία, την αμνησικακία, όλα αυτά τα σκαλοπάτια τα οποία αν δεν τα διαβεί ένα ένα ο άνθρωπος με ταπεινότητα, με υπομονή, με επιμέλεια δεν μπορεί να φτάσει στην αγάπη την κρείττονα, η οποία είναι η αγάπη προς πάντες, η αγάπη προς τους εχθρούς, η αγάπη προς τους αντιθέτους, η αγάπη προς τους διαφορετικούς. Θέλουν οι άνθρωποι σήμερα να φτάσουν στην αγάπη, αλλά δυστυχώς ακόμα και στο χώρο του άγαμου κλήρου του μοναχισμού παρακάμπτοντας όμως τα αναγκαία βήματα τα οποία είναι η μοναχική ζωή, η κοινοβιακή ζωή, η υπακοή, η ακτημοσύνη και η υποταγή στην αδελφότητα και η περπατησιά αυτή την οποία έχει βαδίσει η μοναχική παράδοση αδιάψευστα μέσα στο διάβα των αιώνων.
Ο Όσιος Αγάθων λοιπόν είχε αυτήν την αγάπη, αυτή η αγάπη αναπτέρωσε το νου του, τον έκανε το νου του δοχείο του Αγίου Πνεύματος και για αυτούς που μπορούν να το κατανοήσουν αυτό οι αποκαλύψεις τις οποίες έζησε ήταν μία φυσιολογική κατάσταση, ήταν μία κατά φύσιν κατάσταση, ήταν μία αυτονόητη συνέπεια, επίπτωση, αποτέλεσμα της επιλογής ζωής την οποία είχε ακολουθήσει.
Αυτόν λοιπόν τον Όσιο τιμούμε σήμερα, αυτή την παράδοση της Εκκλησίας και από αυτή την παράδοση καλούμεθα να διδαχθούμε καθώς κι ο μοναχισμός βρίσκεται μπροστά σε προκλήσεις κάθε εποχή και σήμερα. Έχει από την μια την πρόκληση που του λέει να ακολουθήσει τον εύκολο δρόμο αυτόν της εξωτερικής μόνο αγαπολογίας, του εξωτερικού σχήματος, της εξωτερικής εικόνας, των τύπων, αυτής της λογικής που του λέει να τηρήσει απλώς κάποια τυπολατρικά στοιχεία, και η άλλη επιλογή είναι να σκύψει το κεφάλι, να υπακούει, να ταπεινώνεται καθημερινά, να σκληραγωγείται, να ασκείται, να μαθαίνει να αγαπά τον αδελφό, να συνυπάρχει, να έχει κοινή τράπεζα, κοινή ζωή, κοινή καθημερινότητα και κυρίως κοινό σημείο αναφοράς διότι το κοινόβιο μεταξύ των άλλων έχει την εξής σκανδαλιστική, συναρπαστική πρόκληση : καλεί να συμβιώσουν μαζί και να συμβιώσουν άνθρωποι εντελώς διαφορετικοί».
Τέλος, ο Σεβασμιώτατος ευχήθηκε έτη πολλά στον εορτάζοντα αδελφό της Μονής π. Αγάθωνα και είχε μία ευχάριστη πνευματική επικοινωνία με τους πατέρες και όλους τους προσκυνητές κατά την μοναστηριακή δοχή, η οποία ακολούθησε.
