To διήμερο 9 και 10 Ιουνίου εορτάστηκε στην Ιερά Μητρόπολη Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας η Δεσποτική εορτή της Αναλήψεως του Κυρίου.
Την παραμονή της εορτής το εσπέρας o Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων χοροστάτησε και κήρυξε τον θείο λόγο στον Πανηγυρικό Εσπερινό στον πανηγυρίζοντα Ιερό Ναό Αναλήψεως του Κυρίου και Αγίου Νεκταρίου Βεροίας.
Ανήμερα της εορτής το πρωί o Σεβασμιώτατος χοροστάτησε και κήρυξε τον θείο λόγο κατά την Θεία Λειτουργία στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό των Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου Βεροίας.
Ο Σεβασμιώτατος στην ομιλία του κατά τον Πανηγυρικό Εσπερινό ανέφερε μεταξύ άλλων: «Ἐτέχθης ὡς αὐτός ἠθέλησας, ἐφάνης, ὡς αὐτός ἠβουλήθης … ἀνελήφθης ἐν δόξῃ, ὁ τά σύμπαντα πληρῶν».
Ἡ Ἐκκλησία μας ἑορτάζει ἀπό σήμερα τήν τελευταία ἐμφάνιση τοῦ Χριστοῦ ἐπί γῆς. Τήν τελευταία ἐν σώματι ἐμφάνισή του ἐν μέσῳ τῶν μαθητῶν του, καί συγχρόνως τή θριαμβευτική ἄνοδό του στόν οὐρανό, μέ τήν ὁποία ὁλοκληρώνεται τό σωτηριῶδες ἔργο τοῦ Ἰησοῦ στή γῆ.
Στήν πραγματικότητα τό ἔργο τῆς θείας οἰκονομίας εἶχε ὁλοκληρωθεῖ μέ τήν ἀνάστασή του, ὁ Χριστός ὅμως παραμένει καί ἐμφανίζεται μέ τό ἀναστημένο του σῶμα στούς μαθητές του ἐπί σαράντα ἡμέρες, «ὀπτανόμενος αὐτοῖς», γιά νά τούς πείσει γιά ἕνα ἐντελῶς ἀσυνήθιστο καί πρωτόγνωρο γεγονός, γιά τήν ἀνάστασή του, καί γιά νά τούς δείξει πῶς θά εἶναι καί τά ἀναστημένα σώματα τῶν ἀνθρώπων «ἐν τῇ ἐσχάτῃ ἡμέρᾳ».
Καί τώρα ἀναλαμβάνεται ὁ Χριστός στούς οὐρανούς ἐνώπιον τῶν μαθητῶν του, ὄχι γιατί ἔχει ἀνάγκη νά ἀναληφθεῖ γιά νά ἐπιστρέψει στόν Θεό-Πατέρα του, ἀφενός, διότι οὐδέποτε δέν χωρίσθηκε ἀπό αὐτόν, ἀκόμη καί ὅταν περιπατοῦσε ὡς ἄνθρωπος ἐπί τῆς γῆς, «ἀχώριστος ὑπῆρχε τῷ Πατρί», καί ἀφετέρου, διότι οὐδέποτε ἀπουσιάζει ἀπό τόν κόσμο, ἐφόσον, κατά τόν ἱερό Χρυσόστομο, ὡς Θεός «πανταχοῦ πάρεστιν καί οὐδαμοῦ ἀπολιμπάνεται, ὡς πάντων ἔφορος καί πάντων δημιουργός». Βρίσκεται, δηλαδή, παντοῦ, καί δέν λείπει ἀπό πουθενά ὡς ἔφορος καί δημιουργός τῶν πάντων.
Γιατί ὅμως ὁ Χριστός, ἐνῶ ἔρχεται στή γῆ ὡς ταπεινό βρέφος, τοῦ ὁποίου κανείς σχεδόν δέν ἀντιλαμβάνεται τή γέννηση στό φτωχικό σπήλαιο τῆς Βηθλεέμ, ἀναλαμβάνεται ἐν δόξῃ στούς οὐρανούς;
Ὁ Χριστός ἔρχεται ὡς βρέφος καί γεννᾶται στίς πιό φτωχικές καί ὑποβαθμισμένες, θά λέγαμε, συνθῆκες πού ὑπῆρχαν, γιατί δέν θέλει νά τρομάξει τούς ἀνθρώπους μέ τό μεγαλεῖο καί τή δόξα τῆς Θεότητός του. Δέν ἔρχεται στόν κόσμο γιά νά ἐπιβληθεῖ ὡς Θεός, ἀλλά γιά νά ἑλκύσει τούς ἀνθρώπους μέ τήν ἀγάπη του καί νά μᾶς ὑποδείξει μέ τήν ταπείνωσή του «ὁδόν σωτηρίας», τόν δρόμο, δηλαδή, τόν ὁποῖο καί ἐμεῖς καλούμεθα νά βαδίσουμε, ἐάν θέλουμε νά κερδίσουμε τή σωτηρία μας.
Ἔρχεται ὁ Χριστός στή γῆ ταπεινά καί ἀθόρυβα, «κενώνοντας ἑαυτόν» ἀπό ἀγάπη γιά τόν ἁμαρτωλό ἄνθρωπο, ὥστε νά μήν τόν ἀκολουθήσουμε ἀπό φόβο ἤ ἐπιδιώκοντας κάποιο ὄφελος, ὅπως συμβαίνει συνήθως μέ ἐκείνους πού ἀκολουθοῦν τούς ἰσχυρούς τῆς γῆς.
Ἔρχεται ταπεινά, γιά νά μᾶς δείξει ὅτι ἡ δύναμή του «ἐν ἀσθενείᾳ τελειοῦται», καί δέν χρειάζεται οὔτε κοσμική μόρφωση οὔτε κοσμική ἐξουσία γιά νά κερδίσει τόν κόσμο καί νά ἐπιτύχει στήν ἀποστολή του, ἔστω καί ἄν πολλοί τόν καταφρονοῦν, τόν διώκουν καί τόν ὁδηγοῦν στόν Σταυρό καί στόν θάνατο.
Ἔρχεται ταπεινά καί πορεύεται διακριτικά ὁ Χριστός στήν ἐπίγεια ζωή του, γιατί θέλει νά τόν πιστεύσουν οἱ ἄνθρωποι καί νά τόν πλησιάσουν ἀπό ἀγάπη, θέλει νά μείνουν κοντά του γιατί ὁ λόγος του ἀγγίζει τίς ψυχές του καί τούς κάνει νά ἐγκαταλείψουν τά πάντα γι᾽ Αὐτόν, λέγοντας μαζί μέ τόν μαθητή του, τόν ἀπόστολο Πέτρο: «πρός τίνα ἀπελευσόμεθα; ρήματα ζωῆς αἰωνίου ἔχεις, καί ἡμεῖς πεπιστεύκαμεν».
Ὅμως σέ ὅσους τόν πιστεύουν, σέ ὅσους τόν ἀκολουθοῦν, σέ ὅσους τόν ἀγαποῦν, ὁ Χριστός δέν ἔχει λόγο νά ἀποκρύψει τή δόξα του, δέν ἔχει λόγο νά μήν τούς δώσει ἐπιπλέον τεκμήρια τῆς Θεότητός του. Γι᾽ αὐτό ὁ Χριστός λίγο πρίν ἀπό τό Πάθος του μεταμορφώνεται ἐνώπιον τῶν προκρίτων μαθητῶν του καί τώρα ἀναλαμβάνεται ἐνώπιον ὅλων τῶν μαθητῶν, οἱ ὁποῖοι τόν προσκυνοῦν καί ἐπιστρέφουν «μετά χαρᾶς» στήν Ἰερουσαλήμ, γιά νά ἀναμείνουν τήν ἐκπλήρωση τῆς ὑποσχέσεώς του ὅτι θά στείλει τόν Παράκλητο, τό Πνεῦμα τῆς ἀληθείας.
Ἀναλαμβάνεται ἀκόμη ὁ Χριστός ἐνώπιον τῶν μαθητῶν του, γιατί θέλει νά τούς κάνει κοινωνούς τῆς ἐπιστροφῆς του πρός τόν Πατέρα του, ἀλλά κυρίως γιατί θέλει νά τούς δείξει ὅτι μέ τήν ἀνάληψή του ἀναλαμβάνεται στόν οὐρανό καί τό ἀνθρώπινο σῶμα.
Ὁ Χριστός, γράφει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, ἀναλαμβάνεται στούς οὐρανούς ὄχι γιατί χρειάζεται αὐτός τόν οὐρανό, ἀλλά γιατί θέλει νά ἀναβιβάσει «τό γήϊνον σκεῦος εἰς οὐρανόν», γιά νά δείξει ὅτι αὐτόν τόν ὁποῖο ὁ διάβολος ἐξέβαλε τοῦ παραδείσου, ἡ φιλανθρωπία τοῦ Θεοῦ τόν καθιστᾶ σύνθρονόν του.
Ἡ δόξα, λοιπόν, πού ἀπολαμβάνει ὁ Χριστός ἀναλαμβανόμενος εἰς τούς οὐρανούς, εἶναι καί δόξα τῶν ἀνθρώπων πού πιστεύουν σέ Αὐτόν, εἶναι δόξα πού περιμένει ὅλους ὅσους ἀγωνίζονται νά ζοῦν ἀκολουθώντας τά ἴχνη του καί τίς ἐντολές του.
Αὐτή ἡ δόξα περιμένει καί ἐμᾶς, γι᾽αὐτό καί ἄς μήν τή χάσουμε. Ἄς προσπαθοῦμε καθημερινά νά ζοῦμε μέσα στήν παρουσία τοῦ Χριστοῦ, τήν ὁποία μᾶς ὑποσχέθηκε, γιά νά τήν ἀπολαύσουμε καί αἰώνια στή χαρά τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ, ὅπου ὁ ἀναληφθείς δι᾽ ἡμᾶς Κύριος περιμένει πάντας ἡμᾶς.
