Τη Δευτέρα 18 Ιανουαρίου το πρωί ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων λειτούργησε και κήρυξε το θείο λόγο στην Ιερά Μονή Αγίας Κυριακής Λουτρού με την ευκαιρία της εορτής του Αγίου Αθανασίου του Μεγάλου.
Ο Σεβασμιώτατος στην ομιλία του ανέφερε μεταξύ άλλων: «Μνημονεύετε τῶν ἡγουμένων ὑμῶν, οἵτινες ἐλάλησαν ὑμῖν τόν λόγον τοῦ Θεοῦ». Ἀκολουθώντας τό παράδειγμα τοῦ Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος ὄχι μόνο προέτρεψε τούς μαθητές του νά μνημονεύουν τῶν λόγων του, ἀλλά καί τούς παρέδωσε τό ἱερώτατο μυστήριο τῆς θείας Εὐχαριστίας μέ τήν ὑπόδειξη νά τό τελοῦν «εἰς ἀνάμνησίν» του, ὁ πρωτοκορυφαῖος ἀπόστολος Παῦλος παροτρύνει τούς χριστιανούς τῆς ἐποχῆς του, ἀλλά καί ἐμᾶς σήμερα νά μνημονεύουμε «τῶν ἡγουμένων ἡμῶν, οἵτινες ἐλάλησαν ἡμῖν τόν λόγον τοῦ Θεοῦ».
Γνωρίζει ὁ ἀπόστολος τή σημασία τῆς μνήμης γιά τόν ἄνθρωπο καί τή ζωή του, πολύ περισσότερο ὅμως γιά τήν πνευματική του πορεία καί τήν ἐν Χριστῷ ζωή. Γιατί ἡ πνευματική πορεία τοῦ ἀνθρώπου δέν εἶναι μία μοναχική πορεία, ἀλλά μία πορεία μέσα στό σῶμα τοῦ Χριστοῦ, τήν Ἐκκλησία. Καί στήν Ἐκκλησία ὁ Χριστός «ἔδωκε τούς μέν ἀποστόλους, τούς δέ προφήτας, τούς δέ εὐαγγελιστάς, τούς δέ ποιμένας καί διδασκάλους πρός καταρτισμόν τῶν ἁγίων … εἰς οἰκοδομήν τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ», γιά νά διδάσκουν καί νά καθοδηγοῦν τά μέλη της στήν ὀρθή πίστη καί τή σωτηρία.
Γι᾽αὐτό καί σήμερα πού ἡ Ἐκκλησία μας τιμᾶ δύο μεγάλους διδασκάλους της, τόν Μέγα Ἀθανάσιο καί τόν ἅγιο Κύριλλο, πατριάρχες Ἀλεξανδρείας, δύο μεγάλους ὑπερασπιστές καί προμάχους τῆς ὀρθοδόξου πίστεως καί διδασκαλίας, ὁ ἀπόστολος Παῦλος μᾶς τονίζει τή σημασία τῆς μνήμης, τή σημασία πού ἔχει νά θυμόμαστε αὐτούς πού ἀγωνίσθηκαν γιά νά διατηρήσουν ἀκαινοτόμητη καί νά μᾶς μεταδώσουν ἀπαραχάρακτη τήν ὀρθόδοξη πίστη μας. Καί ἔχει σημασία νά τούς θυμόμαστε ὄχι μόνο γιά νά παραμένουμε καί ἐμεῖς «ἑδραῖοι καί ἀμετακίνητοι», ἀλλά καί γιά νά διδασκόμεθα καί νά ἐνισχυόμεθα ἀπό τούς κόπους καί τούς ἀγῶνες τους καί κυρίως ἀπό τήν ὑπομονή τους.
Διότι ἡ ζωή τῆς εὐσεβείας καί τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς δέν εἶναι μία εὔκολη ὑπόθεση. Ὁ Χριστός μᾶς τό εἶπε ὅτι εἶναι στενή καί τεθλιμμένη ἡ ὁδός πού ὁδηγεῖ στή ζωή καί ὅτι θά συναντήσουμε καί θλίψεις καί στενοχωρίες, ἐάν θέλουμε νά τόν ἀκολουθήσουμε ὡς γνήσιοι μαθητές του. Ἄλλωστε τό βλέπουμε αὐτό νά συμβαίνει στή ζωή τῶν ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας μας. Τό βλέπουμε νά συμβαίνει καί στή ζωή τοῦ ἑορταζομένου σήμερα ἁγίου Ἀθανασίου, πατριάρχου Ἀλεξανδρείας, ὁ ὁποῖος συκοφαντήθηκε καί διώχθηκε καί ἐξορίσθηκε περισσότερο ἴσως ἀπό κάθε ἄλλον, σέ τέτοιο μάλιστα σημεῖο, ὥστε ἀπό τά 46 χρόνια τῆς πατριαρχείας του μόνο τά 16 βρισκόταν στόν θρόνο του στήν Ἀλεξάνδρεια.
Ὅμως ὄχι μόνο δέν παραπονέθηκε καί δέν διαμαρτυρήθηκε ποτέ ὁ Μέγας Ἀθανάσιος. Ἀντίθετα, ἀντιμετώπιζε τίς δοκιμασίες καί τίς θλίψεις πού συναντοῦσε ὡς «νεφύδρια», ὡς δηλαδή μικρά νέφη, πού σύντομα θά διαλυόταν, καί τίς ὑπέμενε μέ καρτερία καί μέ ἐμπιστοσύνη στόν Θεό, ἀξιοποιώντας τόν χρόνο τῆς δοκιμασίας πνευματικά, μέ τήν παραμονή του γιά μεγάλα διαστήματα στήν ἔρημο, κοντά στόν θεμελιωτή τοῦ μοναχικοῦ βίου, τόν Μέγα Ἀντώνιο.
Μνημονεύοντας, λοιπόν, σήμερα τόν μεγάλο αὐτόν ἱεράρχη τῆς Ἐκκλησίας μας, τόν Μέγα Ἀθανάσιο, ἄς διδαχθοῦμε ἀπό τήν ὑπομονή καί τήν καρτερία του στίς δοκιμασίες. Ἄς μάθουμε πῶς πρέπει νά ἀντιμετωπίζουμε τίς δοκιμασίες πού ἐπιτρέπει ὁ Θεός νά μᾶς ἐπισκεφθοῦν, καί τίς προσωπικές ἀλλά καί τίς γενικότερες, ὅπως ἡ δοκιμασία τῆς πανδημίας τοῦ κορωνοϊοῦ, ἡ ὁποία πλήττει ὅλους μας τούς τελευταίους μῆνες.
Ἄς μήν δυσανασχετοῦμε καί ἄς μήν ἀπελπιζόμεθα, ἀλλά ἄς τήν ἀντιμετωπίζουμε ὡς μία εὐκαιρία τήν ὁποία μᾶς προσφέρει ὁ Θεός γιά τή σωτηρία μας, γιατί θέλει νά μᾶς βοηθήσει μέσα ἀπό αὐτήν νά ἀσκηθοῦμε στήν ὑπομονή, νά ταπεινωθοῦμε καί νά συναισθανθοῦμε ὅτι ἡ ζωή μας εὑρίσκεται στά χέρια τοῦ Θεοῦ καί ἐξαρτᾶται ἀπό αὐτόν ἀποκλειστικά. Ἄς ἀντιμετωπίσουμε αὐτή τή δοκιμασία, ἀλλά καί ὅποια ἄλλη ὑπάρχει στή ζωή μας, γιά νά καλλιεργήσουμε περισσότερο τήν ἐμπιστοσύνη μας στόν Θεό, γιά νά ἱεραρχήσουμε τίς προτεραιότητες τῆς ζωῆς μας ἀλλά καί τῆς προσευχῆς μας, γιά νά συνειδητοποιήσουμε ὅτι ἡ ὑπομονή εἶναι αὐτό πού ἔχουμε ἀνάγκη καί πρέπει νά αὐξήσουμε μέσα μας, γιατί χωρίς ὑπομονή δέν μποροῦμε νά ἐπιτύχουμε τίποτε, ἀλλά κυρίως δέν μποροῦμε νά προοδεύσουμε πνευματικά. Ἡ ὑπομονή μας εἶναι αὐτή ἡ ὁποία τελικά θά μᾶς σώσει μέ τή χάρη τοῦ Θεοῦ, σύμφωνα μέ τόν λόγο τοῦ Κυρίου ὅτι «ὁ ὑπομείνας εἰς τέλος σωθήσεται».
Ἄς ἔχουμε, λοιπόν, κατά νοῦν πάντοτε τό παράδειγμα τοῦ μεγάλου πατρός τῆς Ἐκκλησίας μας, τοῦ ἁγίου Ἀθανασίου, ἀλλά καί ὅλων τῶν πατέρων καί τῶν ἁγίων καί τῶν μαρτύρων, καί γιά νά ἐμπνεόμεθα καί νά ἐνισχυόμεθα στόν ἀγώνα μας, ἀλλά καί γιά νά ἐπικαλούμεθα τίς πρεσβεῖες του, ὥστε καί δι᾽ αὐτῶν νά τύχουμε καί ἐμεῖς τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ καί τή σωτηρία μας.
