Την Παρασκευή 9 Νοεμβρίου το απόγευμα ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων χοροστάτησε στον εσπερινό και κήρυξε τον θείο λόγο στον πανηγυρίζοντα Ιερό Ναό Αγίου Αρσενίου του Καππαδόκου στο Πλατύ Ημαθίας.
Η ομιλία του Σεβασμιωτάτου :
«Τοῖς ἁγίοις τοῖς ἐν τῇγῇαὐτοῦἐθαυμάστωσεν ὁΚύριος».
Ἀνάμεσα στούς ἁγίους πού ἀνέδειξε ὁΘεός συγκαταριθμεῖται καί ὁἅγιος Ἀρσένιος ὁΚαππαδόκης, τοῦὁποίου τή μνήμη ἑορτάζουμε στόν πανηγυρίζοντα αὐτόν ἱερό ναό, πού εἶναι ἀφιερωμένος στή χάρη του. Καί ὀφείλουμε χάριτοας στόν πρώην Δήμαρχο, τόν κ. Στέφανο Δριστά, πού μας παρεχώρησε τό οἰκόπεδο γιά νά ἀνεγείρουμε τόν ἱερό αὐτόν ναό.
Ὅλοι γνωρίζουμε ποιός εἶναι ὁἅγιος Ἀρσένιος. Γιατί εἶναι ἕνας σύγχρονος ἅγιος, πού ἔζησε ὄχι κάποτε στό παρελθόν, ἀλλά ἀνάμεσα στούς γονεῖς καί τούς πατέρες μας. Ἔζησε ὅλες τίς ταλαιπωρίες καί τίς δοκιμασίες τῶν προσφύγων τῆς Καππαδοκίας καί τοῦΠόντου πού ἔφθασαν ἐδῶ, ξερριζωμένοι ἀπό τούς τόπους καί τά σπίτια τους, μέ μοναδικό ἐφόδιο, στήριγμα καί παρηγοριά τά ἱερά εἰκονίσματα καί τά χαριτόβρυτα λείψανα τῶν ἁγίων· πού ἔφθασαν ἐδῶμέ μοναδική περιουσία τήν πίστη τους στόν Θεό, πού τούς κράτησε τόσους αἰῶνες ζωντανούς μέσα σέ ἕνα ἀλλόθρησκο περιβάλλον καί τούς βοήθησε νά διατηρήσουν τή γλώσσα τους καί τήν ἐθνική τους ταυτότητα.
Αὐτή τήν πίστη διέθετε καί ὁἑορταζόμενος ἅγιος Ἀρσένιος. Πίστη δυνατή καί θεμελιωμένη στήν πέτρα τοῦΧριστοῦ. Πίστη σταθερή καί ἀκλόνητη στηριγμένη στήν Ἐκκλησία καί στούς ἁγίους της, ἀλλά καί στήν εὐσεβῆπαράδοση τοῦΓένους μας.
Γι᾽αὐτό καί ὄχι μόνο ἄντεξε στίς δυσκολίες καί τίς κακουχίες πού συνάντησεστή ζωή του, ἀλλά κατόρθωσε μέσα ἀπό αὐτές νά ἁγιάσει τόν ἑαυτό του, καί νά ἀξιωθεῖἀπό τόν Θεό τόσο τοῦπροορατικοῦχαρίσματος ὅσο καί τοῦχαρίσματος τῶν θαυμάτων καί τῶν ἰάσεων, μέ τά ὁποῖα στήριζε καί παρηγοροῦσε καί τούς ἀδελφούς του.
Καί ἄς μήν μᾶς φανεῖ, ἀδελφοί μου, παράξενο πῶς συνέβη αὐτό σέ ἕναν ἄνθρωπο ἁπλό καί ταπεινό, ὅπως ἦταν ὁἅγιος Ἀρσένιος, διότι ὁΘεός «ταπεινοῖς δίδωσι χάριν» καί «ἡδύναμίς του ἐν ἀσθενείᾳτελειοῦται». Διότι ὁΘεός δέν κρίνει τούς ἀνθρώπους ἀνάλογα μέ τά πτυχία, τήν κοσμική τους μόρφωση ἤτήν κοινωνική τους καταξίωση, προκειμένου νά τούς δώσει τή χάρη καί τήν εὐλογία του, ἀλλά τή δίδει κατά τήν πίστη καί τήν καρδία τους.
Ἁπλοί καί ταπεινοί, ἀγράμματοι ἁλιεῖς, ἦταν οἱμαθητές τοῦΧριστοῦ, τούς ὁποίους ὅμως Ἐκεῖνος ἐπέλεξε γιά νά γίνουνἀπόστολοί του καί νά κηρύξουν τό Εὐαγγέλιό του σέ ὅλη τήν κτίση, καί σέἐκείνους ὑποσχέθηκε ὅτι «ὁπιστεύων εἰς ἐμέ τά ἔργα ἅἐγώ ποιῶκἀκεῖνος ποιήσει, καί μείζονα τούτων ποιήσει».
Καί ἡὑπόσχεση αὐτή τοῦΚυρίου δέν ἔμεινε στά λόγια· ἔγινε πράξη καί ἐπιβεβαιώθηκε ὄχι μόνο στά πρόσωπα τῶν ἁγίων ἀποστόλων ἀλλά καί στά πρόσωπα ὅλων τῶν ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας μας, γιατί καί ἡπαρουσία τους μόνο στή γῆκαί ἁγιότητα τήν ὁποία ἐπέτυχαν, ἀποτελοῦν ἕνα θαῦμα τῆς πίστεως, ἀποτελοῦν ἕνα γεγονός πού δέν ἐξηγεῖται καί δέν ἑρμηνεύεται μέ τήν ἀνθρώπινη λογική ἀλλά μόνο μέ τήν πίστη.
Καί τό πιό θαυμαστό εἶναι, ἀδελφοί μου, ὅτι αὐτή ἡὑπόσχεση τοῦΚυρίου δέν ἴσχυε μόνο κάποτε, σέ μία ἐποχή, στό παρελθόν. Ἰσχύει καί σήμερα καί ἀποδεικνύεται μέ τά θαύματα καί τῶν συγχρόνων ἁγίων, μέ τά θαύματα πού ἐπιτέλεσε καί ἐπιτελεῖκαί ὁἑορταζόμενος ἅγιος Ἀρσένιος ὁΚαππαδόκης.
Καί εἶναι ὄντως μεγάλα καί θαυμαστά ὅσα ἔκανε καί ἐν ζωῇκαί μετά τήν κοίμησή του ὁἅγιος Ἀρσένιος, ὁὁποῖος καί συνεχίζει νά θαυματουργεῖγιά χάρη ὅσων προστρέχουν στή βοήθειά του καί ἐπικαλοῦνται τή μεσιτεία.
Εἶναι ὄντως μεγάλα καί θαυμαστά καί ὀφείλουμε νά εὐχαριστοῦμε τόν Θεό, γιατί δέν ἔπαυσε καί στίς ἡμέρες μας νά ἀναδεικνύει ἁγίους, οἱὁποῖοι μέ τήν πίστη τους καί μέ τή ζωή τους, μέ τά θαύματά τους καί τίς ἐμφανίσεις τους στηρίζουν καί ἐμᾶς στήν πίστη.
Δέν εἶναι μάλιστα καθόλου τυχαῖο ὅτι ὁΘεός ἐπιλέγει νά θαυματουργεῖπερισσότερο διά τῶν νέων αὐτῶν ἁγίων του, τῶν ἁγίων πού ἔζησαν στίς ἡμέρες μας, ὅπως ὁἅγιος Ἀρσένιος, ὁσύγχρονός του ἅγιος Νεκτάριος, τόν ὁποῖο ἑορτάσαμε σήμερα, ἀλλά καί οἱνέοι ἅγιοι οἱὁποῖοι ἀναγνωρίσθηκαν τά τελευταῖα χρόνια ἀπό τό Οἰκουμενικό μας Πατριαρχεῖο, ὅπως ὁἅγιος Παΐσιος, τόν ὁποῖο ἐβάπτισε ὁἅγιος Ἀρσένιος, ἅγιοι οἱὁποῖοι συναναστράφηκαν ἀνθρώπους πού γνωρίζουμε καί ἐμεῖς, ἔτσι ὥστε ἡμαρτυρία τους νά εἶναι ἀκόμη ἰσχυρότερη καί νά μήν χωρᾶκαμία ἀμφιβολία ὅτι ὁΘεός, στόν ὁποῖο πιστεύουμε, εἶναι «χθές καί σήμερον ὁαὐτός καί εἰς τούς αἰῶνας».
Θά πρέπει, λοιπόν, ἀδελφοί μου, ἐνισχυόμενοι καί ἐμεῖς ἀπό τή δική τους πίστη νά μένουμε σταθερά καί ἀκλόνητα κοντά στόν Χριστό καί τήν Ἐκκλησία του καί νά ἐργαζόμεθα γιά τόν ἁγιασμό τῶν ψυχῶν μας, ὁὁποῖος εἶναι ἀναγκαῖος γιά νά ἀξιωθοῦμε νά δοῦμε τό πρόσωπο τοῦΘεοῦ, τό ὁποῖο ἀτενίζει εὐφραινόμενος στόν οὐρανό καί ὁἅγιος Ἀρσένιος ὁΚαππαδόκης.
Γιά ὅλους μας ἰσχύουν αὐτά, ἀλλά περισσότερο γιά σᾶς τούς Φαρασιῶτες πού ἔχετε τήν παράδοση τῶν ἁγίων, τῶν μεγάλων ἁγίων τῆς Καππαδοκίας, καί τοῦἁγίου Ἀρσενίου καί τοῦἁγίου Παϊσίου ἀλλά καί τῶν παλαιοτέρων, καί τοῦΜεγάλου Βασιλείου. Καί χαίρομαι ἰδιαιτέρως πού οἱΦαρασιῶτες καί ὁΣύλλογος τῶν Καππαδοκῶν ἤρθατε γιά νά τιμήσετε ἀπόψε τόν συμπατριώτη σας ἅγιο Ἀρσένιο τόν Καππαδόκη.
Θά πρέπει ὅμως νά ἔχουμε ὑπόψη μας ὅτι δέν ἀρκεῖνά ἔρθουμε στήν Ἐκκλησία καί νά ἀνάψουμε τά κεριά μας. Εἶναι καλά καί αὐτά καί χρήσιμα, ἀλλά χρειάζεται ἡἀγάπη μας γιά νά ζήσουμε ὅπως ἔζησαν αὐτοί οἱἅγιοι. Δέν ἐννοῶβεβαίως νά ζήσουμε τόσο ἀσκητικά, ὅπως ἔζησε ὁἄγιος Ἀρσένιος, ἀλλά νά ζήσουμε τηρώντας τίς ἐντολές τοῦΘεοῦ.
Ἔχουμε ὅμως ἀκόμη ἀπόψε τή χαρά νά ἔχουμε ἀνάμεσά μας καί ἕνα ἐγγονό, θά ἔλεγα, τοῦἁγίου Ἀρσενίου, τόν π. Διονύσιο Ἀνθόπουλο, τοῦὁποίου ὁπαππούς εἶχε διδάσκαλο τόν ἅγιο Ἀρσένιο. Καί μάλιστα πήγαμε στά Φάρασα καί ἐπισκεφθήκαμε τόν τόπο ὅπου βρισκόταν τό σπίτι τοῦἁγίου Ἀρσενίου καί τοῦἁγίου Παϊσίου καί φέραμε πέτρες ἀπό ἐκεῖκαί τίς βάλαμε στόνἱερό αὐτό ναό πού κτιζόταν. Καί ὅταν ὁπαππούς του ἔμαθε ὅτι φέραμε αὐτές τίς πέτρες ἀπό τά Φάρασα, ἀπό τό σπίτι τοῦἁγίου Ἀρσενίου, τοῦδιδασκάλου, ἐκοιμήθη εἰρηνικός.
Εὔχομαι, λοιπόν, ἡχάρη τοῦἁγίου Ἀρσενίου νά εἶναι πλούσια σέ ὅλους μας.
