Την Κυριακή 15 Οκτωβρίου το πρωί στον Ιερό Ναό Αγίου Αντωνίου πολιούχου Βεροίας τελέστηκε από τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμονα Δοξολογία με την ευκαιρία του εορτασμού του Μακεδονικού Αγώνα.
Στην συνέχεια εκφωνήθηκε πανηγυρική ομιλία από τον κ. Δημήτριο Θεοχαρόπουλο, Διευθυντή του 13ου Δημοτικού Σχολείου Βέροιας.
Η ομιλία του Σεβασμιωτάτου :
«Μανθανέτωσαν δέ καί οἱ ἡμέτεροι καλῶν ἔργων προΐσθασθαι εἰς τάς ἀναγκαίας χρείας, ἵνα μή ὦσιν ἄκαρποι».
Δύο φορές τονίζει ὁ πρωτοκορυφαῖος ἀπόστολος Παῦλος στό σημερινό ἀνάγνωσμα ἀπό τήν ἐπιστολή του πρός τόν μαθητή του, ἐπίσκοπο Κρήτης Τίτο, τήν ἀναγκαιότητα τῶν καλῶν ἔργων γιά ὅσους πιστεύουν στόν Θεό, καί αἰτιολογεῖ τήν ἐπιμονή του στό θέμα αὐτό λέγοντας ἀφενός ὅτι τά καλά ἔργα εἶναι «καλά καί ὠφέλιμα τοῖς ἀνθρώποις» καί ἀφετέρου ἐξυπηρετοῦν «τάς ἀναγκαίας χρείας» καί κάνουν τούς ἀνθρώπους νά μήν εἶναι ἄκαρποι ἀλλά νά ἔχουν καρπούς καλούς καί ἀγαθούς.
Ποιά εἶναι ὅμως γιά τόν ἀπόστολο Παῦλο τά καλά ἔργα τά ὁποῖα συστήνει στούς χριστιανούς; Τό διευκρινίζει καί αὐτό ἔμμεσα, περιγράφοντας τά ἀνωφελῆ καί μάταια ἔργα. «Μωράς δέ ζητήσεις καί γενεαλογίας καί ἔρεις καί μάχας νομικάς περιΐστασο· εἰσίν γάρ ἀνωφελεῖς καί μάταιοι».
Εἶναι οἱ ἀνόητες ἀναζητήσεις καί ἐνασχολήσεις μέ τούς γενεαλογικούς καταλόγους, εἶναι οἱ ἀντιπαραθέσεις καί οἱ συγκρούσεις μέ τούς ἀνθρώπους γιά θέματα πού ἀφοροῦν τόν νόμο. Ὅλα αὐτά τά χαρακτηρίζει ὁ ἀπόστολος ἀνωφελῆ καί μάταια, γιατί δέν προσφέρουν καμιά ὠφέλεια σέ ὅσους ἀσχολοῦνται μέ αὐτά καί κατά συνέπεια εἶναι ἄχρηστα καί μάταια.
Καί ὅμως αὐτά ἀκριβῶς εἶναι τά ἔργα τά ὁποῖα ἀπασχολοῦν καί ἐνδιαφέρουν τούς περισσοτέρους ἀνθρώπους. Εἶναι αὐτά τά ὁποῖα ἑλκύουν τήν προσοχή τους, ἐξάπτουν τήν περιέργεια καί τή φαντασία τους καί γιά χάρη τους δαπανοῦν τόν χρόνο τους καί συχνά καί τά χρήματά τους.
Τό ἐνδιαφέρον τῶν ἀνθρώπων γι᾽αὐτά ἐπιβεβαιώνεται καί ἀπό τό περιεχόμενο πολλῶν ραδιοφωνικῶν καί τηλεοπτικῶν προγραμμάτων ἀλλά καί ἐντύπων καί μέσων κοινωνικῆς δικτυώσεως, πού ἀνταποκρίνονται μέ αὐτόν τόν τρόπο στή ζήτηση τῶν περισσοτέρων ἀνθρώπων.
Ποιά εἶναι ὅμως ἡ ὠφέλεια καί ποιό εἶναι τό καλό πού προκύπτει ἀπό μιά τέτοια ἐνασχόληση; Καμία ὠφέλεια, κανένα κέρδος, παρά μόνο ἄσκοπη κατασπατάληση τοῦ χρόνου πού δέν ὁδηγεῖ πουθενά, πού δέν παράγει κανένα θετικό ἀποτέλεσμα, ἀκόμη καί ὅταν δέν ἔχει ἄλλες ἀρνητικές συνέπειες, ὅπως οἱ ἔριδες καί οἱ διαμάχες στίς ὁποῖες ἀναφέρεται ὁ ἀπόστολος.
Ὅμως ὁ Θεός δέν μᾶς δίδει τόν χρόνο τῆς ζωῆς μας γιά νά τόν δαπανοῦμε καί νά τόν σπαταλοῦμε ἄσκοπα. Οὔτε μᾶς δίδει τίς ἱκανότητες, τά χαρίσματα καί τά τάλαντα γιά νά τά περιφέρουμε ἀναξιοποίητα, ἐνῶ, ἐάν τά ἀξιοποιήσουμε, ἐάν κάνουμε τά καλά ἔργα πού συστήνει ὁ ἀπόστολος Παῦλος, θά ὠφεληθοῦμε καί ἐμεῖς καί οἱ ἀδελφοί μας.
Γι᾽ αὐτό καί δέν παραλείπει νά μᾶς ὑπενθυμίσει ὁ ἀπόστολος ὅτι δέν ἀρκεῖ νά κάνουμε ἁπλῶς καλά ἔργα ἀλλά αὐτά τά καλά ἔργα, γιά νά εἶναι πραγματικά ὠφέλιμα, θά πρέπει νά ἐξυπηρετοῦν καί τίς ἀνάγκες τῶν ἄλλων, θά πρέπει νά διακονοῦν «τάς ἀναγκαίας χρείας». Διότι συμβαίνει κάποιες φορές νά κάνουμε πράγματι κάτι καλό, κάτι χρήσιμο καί ὠφέλιμο ἀλλά αὐτό νά ἀφορᾶ μόνο τόν ἑαυτό μας, νά ὠφελεῖ καί νά προάγει μόνο ἐμᾶς. Ἀσφαλῶς κάτι τέτοιο δέν ἀποκλείεται, δέν εἶναι ἄχρηστο καί κατακριτέο, ἀλλά δέν πρέπει νά λησμονοῦμε ὅτι δέν εἴμαστε μόνοι στόν κόσμο καί ἔχουμε εὐθύνη ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ νά εἴμεθα ὠφέλιμοι καί στούς συνανθρώπους μας, φροντίζοντας νά ἐκπληρώνουμε καί ἐμεῖς τήν προτροπή τοῦ ἀποστόλου Παύλου: «μανθανέτωσαν οἱ ἡμέτεροι καλῶν ἔργων προΐστασθαι εἰς τάς ἀναγκαίας χρείας, ἵνα μή ὦσιν ἄκαρποι».
Τούς καρπούς, ἄλλωστε, τῶν καλῶν ἔργων τῶν πατέρων μας, τῶν ἀγωνιστῶν καί τῶν ἡρώων τοῦ Μακεδονικοῦ ἀγῶνος, πού τιμοῦμε σήμερα, ἀπολαμβάνουμε καί ἐμεῖς, καθώς ἡ δική τους θυσία καί ἡ δική τους ἀνιδιοτελής προσφορά κάτω ἀπό τραγικά δύσκολες καί ἀντίξοες συνθῆκες, ἄνοιξε τόν δρόμο γιά τήν ἀπελευθέρωση τῆς Μακεδονίας μας καί τήν ἕνωσή της μέ τήν Ἑλλάδα.
Ἄν πολλοί ἀπό αὐτούς τούς ὁποίους τιμοῦμε σήμερα δέν ἐγκατέλειπαν τήν ἀσφάλεια καί τήν ἄνεση τῆς ἐλεύθερης πατρίδος καί δέν ἐρχόταν ἐδῶ γιά νά ἑνώσουν τίς δυνάμεις τους μέ τόν Μακεδονικό Ἑλληνισμό, πού ἀναζητοῦσε ἀπεγνωσμένα ἕνα χέρι βοηθείας γιά νά ἀπαλλαγεῖ ὄχι μόνο ἀπό τόν τουρκικό ζυγό ἀλλά καί ἀπό τή σλαβική ἐπεκτατικότητα πού ἐπιχειροῦσε νά οἰκειοποιηθεῖ τή Μακεδονία, καί ἐπιχειρεῖ, καί νά ἐπεκταθεῖ μέχρι τό Αἰγαῖο· ἄν οἱ ἥρωες τοῦ Μακεδονικοῦ ἀγῶνος, στρατιωτικοί, κληρικοί, διπλωμάτες, δασκάλες, ἄνδρες καί γυναῖκες, μικροί καί μεγάλοι, δέν ἕνωναν τίς δυνάμεις τους ἀδιαφορώντας γιά τή ζωή τους στά «καλά ἔργα εἰς τάς ἀναγκαίας χρείας», στόν ἀγώνα δηλαδή γιά τήν ἀπελευθέρωση τῆς Μακεδονίας μας, ἐμεῖς δέν θά μπορούσαμε νά ἀπολαμβάνουμε ὅ,τι ἀπολαμβάνουμε σήμερα, μία ἐλεύθερη καί ἑλληνική Μακεδονία.
Γι᾽ αὐτό καί ἡ προτροπή τοῦ πρωτοκορυφαίου ἀποστόλου Παύλου, τοῦ ἀποστόλου πού ἦρθε στήν Ἑλλάδα γιά νά κηρύξει τόν Χριστό ἀνταποκρινόμενος στήν πρόσκληση τοῦ νεαροῦ Μακεδόνα, «διαβάς εἰς Μακεδονίαν βοήθησον ἡμῖν», ἔχει ἰδιαίτερη σημασία γιά μᾶς σήμερα, ἀδελφοί μου. Γιατί μᾶς ὑπενθυμίζει τό χρέος μας νά συνεχίσουμε τά «καλά ἔργα εἰς τάς ἀναγκαίας χρείας» τῶν πατέρων μας πού μνημονεύουμε καί τιμοῦμε σήμερα, καί νά προστατεύσουμε ὡς πολύτιμο θησαυρό ὅ,τι μᾶς κληροδότησαν μέ τήν ὑπέροχη θυσία τους. Νά διαφυλάξουμε αὐτό τόν τόπο, τή Μακεδονία μας, τόν βαμμένο μέ τό αἷμα καί σπαρμένο μέ τά ὀστᾶ τους, ἐλεύθερο καί ἑλληνικό, καί νά μή δώσουμε σέ κανένα τό δικαίωμα νά σφετερισθεῖ τό ὄνομα, τήν ταυτότητα καί τήν ἱστορία τῆς Μακεδονίας μας ποτέ καί ἔναντι οὐδενός ἀνταλλάγματος.
