Μὲ λαμπρότητα τελέσθηκε σήμερα Πανηγυρικὴ Ἀρχιερατικὴ θεία Λειτουργία στὸν Ἱ. Ναὸ τῆς Ὑπαπαντῆς, κάτωθεν τοῦ Ἱ. Ναοῦ Ἁγ. Ἐλευθερίου -ὁδοῦ Ἀχαρνῶν. Τῆς θείας Λειτουργίας προέστη ὁ Θεοφιλέστατος Ἐπίσκοπος Ρωγῶν κ. Φιλόθεος συμπαραστατούμενος ἀπὸ τοὺς ἐφημερίους τοῦ Ναοῦ, τὸν Προϊστάμενο τοῦ Ναοῦ Αἰδεσιμολογιώτατο Πρωτοπρεσβύτερο π. Θεμιστοκλῆ Στ. Χριστοδούλου, τὸν Αἰδεσιμολογιώτατο Πρωτοπρεσβύτερο π. Γεώργιο Καλποῦζο καὶ τοὺς πρεσβυτέρους π. Σπυρίδωνα Βίτση καὶ π. Θωμᾶ Μάντζιο.
Τὸν θεῖο λόγο ἐκήρυξε ὁ Θεοφιλέστατος Ἐπίσκοπος Ρωγῶν κ. Φιλόθεος, ὁ ὁποῖος ἀνέδειξε τὴν σπουδαιότητα τῆς σημερινῆς ἑορτῆς λέγοντας ὅτι ἡ Ὑπαπαντὴ εἶναι γιορτὴ ἰσόκυρη μὲ αὐτὴ τῶν Χριστουγέννων. Ἐπιπροσθέτως ἀνέφερε ὅτι κατὰ τοὺς βυζαντινοὺς χρόνους ἡ Ὑπαπαντὴ ἦταν ἀπὸ τὶς βασικότερες γιορτὲς καὶ ἐτιμᾶτο μὲ γενικὴ ἀργία, κατὰ τὴν ὁποία ἐκκλησιαζόταν ὅλος ὁ λαός. Ἡ γιορτὴ αὐτὴ κρατήθηκε καὶ ἐτιμᾶτο καὶ κατὰ τὰ χρόνια τῆς δουλείας τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ.
Στὶς μέρες μας, πρόσθεσε, μὲ τὶς κοσμικὲς ἀνέσεις ξεφεύγουμε καὶ ἀπομακρυνόμαστε ἀπὸ τὴν πίστη. Ὁ πολὺς λαὸς χάνεται καὶ προσφέρει θυσία στὰ σύγχρονα εἴδωλα, τὸ πνεῦμα καὶ τὸ ρεῦμα τῆς νέας ἐποχῆς καὶ τῆς παγκοσμιοποίησης, ποὺ καταστρέφει καὶ σαπίζει τὰ πάντα. Ὅλο καὶ πιὸ στυγνὰ ἐγκλήματα, ὁλοένα καὶ περισσότερο εὐτελίζεται ἡ ἀνθρώπινη ζωή. Μέσα σ’ αὐτὸ τὸ κλῖμα ὁ πολὺς λαὸς τείνει νὰ ξεχάσει τὴν γιορτὴ τῆς Ὑπαπαντῆς.
Κλείνοντας ἀναφέρθηκε στὴν ἑρμηνεία τοῦ ψαλμικοῦ «ἡ Λαβὶς ἡ μυστικὴ ἡ τὸν ἄνθρακα Χριστὸν συλλαβοῦσα ἐν γαστρὶ σὺ ὑπάρχεις Μαριάμ», λέγοντας ὅτι ὁ ὕμνος στηρίζεται στὸ ὅραμα τοῦ Ἡσαΐα, κατὰ τὸ ὁποῖο ὁ προφήτης εἶδε ἕνα Χερουβὶμ νὰ παίρνει μὲ λαβίδα ἕνα ἀναμμένο κάρβουνο καὶ νὰ τοῦ τὸ βάζει στὸ στόμα. Ἀλλ’ὁ Ἡσαΐας δὲν κάηκε, κάηκαν μόνο οἱ ἁμαρτίες του καὶ ἁγιάστηκε. Στὸν προαναφερθέντα ὕμνο ἡ λαβίδα εἶναι ἡ Παναγία ποὺ συνέλαβε στὰ σπλάχνα της τὸν ἄνθρακα Χριστό.
Εἶναι μεγάλη ἡ εὐλογία, κατέληξε ὁ Θεοφιλέστατος, γιὰ ὅσους μπόρεσαν νὰ παραστοῦν σήμερα στὴν μεγάλη αὐτὴ γιορτή, νὰ κοινωνήσουν καὶ νὰ μεταφέρουν τὴν εὐλογία στὶς οἰκογένειές τους.
Ἀκολούθησε λιτάνευση τῆς ἱερᾶς εἰκόνος τῆς Ὑπαπαντῆς στοὺς δρόμους τῆς ἐνορίας.
Στὶς 12 τὸ μεσημέρι ἐψάλη Ἱερὰ Παράκληση στὴν Παναγία Ὑπαπαντή, ἐνῶ τὸ ἀπόγευμα στὶς 6:00 ἔγινε ὁ μεθἐορτος Ἑσπερινὸς καὶ στὴν συνέχεια ὁ Μικρὸς Παρακλητικὸς Κανόνας στὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο μὲ ἱερουργὸ τὸν π. Εὐστράτιο Δελατόλα.
Στὶς 7:15 τὸ βράδυ ὁ Πανοσιολογιώτατος Ἀρχιμανδρίτης π. Εὐστράτιος Δελατόλας, Προϊστάμενος τοῦ Ἱ.Ναοῦ Ἁγ. Ἀποστόλων Πέτρου καὶ Παύλου τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Κηφησίας, Ἀμαρουσίου καὶ Ὠρωποῦ, ὁμίλησε μὲ θέμα: «Ἡ Παναγία, τὸ πρὀτυπο τῶν μητέρων».
Τὸν ὁμιλητὴ καλωσόρισε ὁ Προϊστάμενος τοῦ Ναοῦ, Αἰδεσιμολογιώτατος Πρωτ. π. Θεμιστοκλῆς Στ. Χριστοδούλου, εὐχαριστώντας τον γιὰ τὴν ἀποδοχὴ τῆς πρόσκλησης νὰ ὁμιλήσει στὸ πλαίσιο τῶν ἑορταστικῶν ἐκδηλώσεων τῶν 3ων ΥΠΑΠΑΝΤΙΩΝ ποὺ ὀργάνωσε ἡ ἐνορία πρὸς τιμὴν τῆς Δεσποτοθεομητορικῆς ἑορτῆς τῆς ΥΠΑΠΑΝΤΗΣ, στὴν ὁποία εἶναι ἀφιερωμένος ὁ Ναὸς ποὺ βρίσκεται κάτωθεν τοῦ Ἱ. Ν. Ἁγ. Ἐλευθερίου-ὁδοῦ Ἀχαρνῶν. Εὐχαρίστησε τὸν Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Κηφησίας, Ἀμαρουσίου καὶ Ὠρωποῦ κ. Κύριλλο γιὰ τὴν ἄδεια ποὺ μὲ πολλὴ ἀγάπη παραχώρησε στὸν π. Εὐστράτιο γιὰ τὴν πραγματοποίηση αὐτῆς τῆς ὁμιλίας καὶ μετέφερε στὸν π. Εὐστράτιο τὴν ἀγάπη καὶ τὶς εὐχὲς τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος κ.κ. ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ τοῦ Β΄, ὁ ὁποῖος ἐπιδαψιλεύει πάντοτε αὐτὲς τὶς εὐλογημένες προσπάθειες, ποὺ γίνονται γιὰ τὸν πνευματικὸ καταρτισμὸ τῶν πιστῶν.
Στὴν συνέχεια τὸν λόγο ἔλαβε ὁ π. Εὐστράτιος Δελατόλας, ὁ ὁποῖος ἀρχικὰ εὐχαρίστησε γιὰ τὴν πρόσκληση τὸν π. Θεμιστοκλῆ καὶ ὅλους τοὺς ἐφημερίους τοῦ Ναοῦ, τὸ Ἐκκλησιαστικὸ Συμβούλιο καὶ ὅλους τοὺς συνεργάτες. Εὐχαρίστησε ἐπίσης τὸν Μακαριώτατο Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος κ.κ. ΙΕΡΩΝΥΜΟ τὸν Β΄ γιὰ τὴν κανονικὴ ἄδεια καθὼς καὶ τὸν Θεοφιλέστατο Ἐπίσκοπο Χριστουπόλεως κ. Βαρνάβα, Πρωτοσύγκελλο τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν.
Ξεκινώντας τὴν ὁμιλία του ἀνέφερε τὸ ἱστορικὸ πλαίσιο τοῦ γεγονότος τῆς Ὑπαπαντῆς καθὼς καὶ τὸ περιεχόμενό της. Ἐπικέντρωσε τὴν ὁμιλία του σὲ δύο πρόσωπα, στὴν Παναγία Μητέρα καὶ τὸν δίκαιο Συμεών, ἀντλώντας ἀπὸ τὴν στάση καὶ τὴν ὅλη βιοτὴ τῶν προσώπων αὐτῶν διδάγματα γιὰ τὴν ζωὴ τῶν σύγχρονων χριστιανῶν.
Στὸν προφήτη Συμεὼν τὸ Ἅγιο Πνεῦμα εἶχε προείπει ὅτι δὲν θὰ πεθάνει πρὶν ἰδεῖ τὸν Χριστὸν τοῦ Θεοῦ. Τοῦτο συνέβη μετὰ ἀπὸ πολλὰ χρόνια, ὅταν ὁ Συμεὼν ἦταν σὲ πολὺ βαθὺ γῆρας. Μὲ τὴν παρακίνηση καὶ ἔμπνευση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ὁ Συμεὼν πῆγε στὸν Ναὸ τοῦ Σολομῶντος τὴν ἡμέρα ποὺ ἔπρεπε καὶ ὑποδέχθηκε τὸν Σωτῆρα τοῦ κόσμου. Ὅλα αὐτὰ τὰ χρόνια ποὺ μεσολάβησαν, ὁ Συμεὼν προετοιμαζόταν γιὰ τὴν συνάντηση αὐτή, ἀγωνιζόμενος νὰ προοδεύει στὴν ἀρετή, νὰ προσεύχεται, νὰ περιμένει, νὰ προετοιμάζει τὴν ψυχή του γιὰ τὴν συνάντησἠ του μὲ τὸν Χριστό.
Αὐτὴ ἡ στάση τοῦ Συμεὼν διδάσκει κι ἐμᾶς πῶς πρέπει νὰ προετοιμαζόμαστε γιὰ τὴν συνάντησή μας μὲ τὸν Χριστό. Πῶς νὰ ἑτοιμάζουμε τὴν ψυχή μας νὰ Τὸν ὑποδεχθεῖ, ἀγωνιζόμενοι γιὰ τὴν κάθαρση ἀπὸ τὰ πάθη μας.
Ὁ Συμεὼν ἔλαβε ἀποκαλύψεις γιὰ τὸ μεγάλο γεγονὸς ἀπὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, τὸ ὁποῖο ὅμως ἀποκαλύπτεται ἐκεῖ ποὺ ὑπάρχει ἀρετή. Κι ὁ Συμεὼν ὀνομάζεται δίκαιος, διότι ἦταν ἐνάρετος. Γι΄ αὐτὸ καὶ τὸν κατηύθυνε τὸ Ἅγιο Πνεῦμα.
Παίρνοντας στὰ χέρια του ὁ Συμεὼν τὸ βρέφος Ἰησοῦ, προβαίνει σὲ προφητεῖες, μία γιὰ τὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ καὶ μία γιὰ τὸ πρόσωπο τῆς Παναγίας. Γιὰ τὸν Χριστὸ εἶπε: «Οὗτος κεῖται εἰς πτῶσιν καὶ ἀνάστασιν πολλῶν… καὶ εἰς σημεῖον ἀντιλεγόμενον» καὶ γιὰ τὴν Παναγία: «Καὶ σοῦ δὲ αὐτῆς τὴν ψυχὴν διελεύσεται ρομφαία». Καὶ οἱ δύο προφητεῖες ἀποδείχτηκαν διαχρονικές. Ὁ Χριστὸς ὑπῆρξε σημεῖον ἀντιλεγόμενον καὶ στὴν ἐποχή Του καὶ στὶς κατοπινὲς ἐποχὲς καὶ στὴν σημερινὴ ἐποχή.
Ἡ Παναγία εἶναι μητέρα, ἀλλὰ πέρα ἀπὸ τοὺς νόμους τῆς φύσεως ποὺ γνωρίζουμε. Εἶναι μητέρα τοῦ Θεοῦ καὶ ταυτόχρονα ἀειπάρθενος. Ἡ Παναγία μὲ τὴν ζωή της γίνεται παράδειγμα γιὰ ὅλες τὶς μητέρες. Οἱ ἀρετὲς τῆς Παναγίας, ποὺ πρέπει νὰ μιμοῦνται οἱ μητέρες ἦταν προσευχή, ταπείνωση, σιωπή. Πέρασε τὴν ζωή της ἐν σιωπῇ καὶ προσευχῇ. Ἦταν παροῦσα σὲ ὅλα τὰ μεγάλα γεγονότα τῆς ζωῆς τοῦ Χριστοῦ ἀλλὰ δὲν μιλᾶ. Ἡ ζωή της ἦταν γεμάτη πόνο, θλίψεις, στενοχώριες καὶ ταπείνωση, ἀπὸ τότε ποὺ γέννησε μέσα στὸ σταῦλο καὶ σὲ ὅλη τὴν διάρκεια τῆς ἐπίγειας ζωῆς της. Ἡ Παναγία εἶχε ὑποδειγματικὴ ταπείνωση. Σήμερα δὲν ὑπάρχει ταπείνωση, ὑπάρχει ταπεινολογία. Ἡ ταπείνωση δὲν εἶναι ἐξωτερικὴ ἐμφάνιση, εἶναι ἐσωτερικὴ κατάσταση ψυχῆς.
Ταυτόχρονα ἡ Παναγία διδάσκει ὅτι τὰ παιδιὰ πρέπει νὰ μεγαλώνουν κυρίως μὲ Χριστό. Οἱ σύγχρονοι γονεῖς δίνουν τὰ πάντα στὰ παιδιά καὶ σὲ ὑπερβολή, ἐκτὸς ἀπὸ Χριστό. Δὲν μαθαίνουν τὰ παιδιὰ νὰ ἐκκλησιάζονται οὔτε νὰ κοινωνοῦν Σῶμα καὶ Αἷμα Χριστοῦ. Ὁ Χριστὸς δὲν κερδίζεται μαγικά. Ὅπως ὁ Συμεὼν ἀγωνιζόταν καθημερινὰ γι΄ αὐτὴν τὴν προσδοκία τῆς συνάντησης μὲ τὸν Χριστό, ἔτσι πρέπει νὰ προετοιμάζουμε καὶ τὰ παιδιὰ γιὰ τὴν δική τους συνάντηση μὲ τὸν Χριστό. Κι αὐτὴ ἡ προετοιμασία πρέπει νὰ ξεκινᾶ ἀπὸ τὴν περίοδο τῆς ἐγκυμοσύνης τῆς μητέρας μὲ τὴν συμμετοχή της στὶς ἁγιαστικὲς πράξεις τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ Παναγία μᾶς διδάσκει ὅτι ὁ Χριστὸς ἔρχεται στὴν ζωή μας μὲ προσπάθεια, ὄχι μαγικά. Διδάσκει ἐπίσης ἡ Παναγία ὅτι τὰ παιδιὰ χρειάζονται ἀγάπη. Ἀγάπη ὅμως σημαίνει δόσιμο καὶ θυσία. Ὁ Χριστὸς ἀπὸ ἀγάπη γιὰ τὸν ἄνθρωπο θυσιάστηκε. Αὐτὴ ἡ ἀγάπη ξεκινᾶ ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ ἕνας ἄνδρας ἑνώνεται μὲ μιὰ γυναίκα μὲ σκοπὸ τὴν δημιουργία οίκογένειας. Ἀλλὰ αὐτὴ ἡ συνάντηση τῶν δύο πρέπει νὰ γίνει στὴν Ἐκκλησία, ὅπως ὁ Συμεὼν συνάντησε τὸν Χριστὸ στὸν Ναό. Στὴν Ἐκκλησία γίνεται ἡ συνάντησή μας μὲ τὸν Χριστό, ὅταν κοινωνοῦμε τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα Του. Ἐκεῖ πρέπει νὰ ὁδηγοῦμε καὶ τὰ παιδιά μας. Ἡ πραγματικότητα ὅμως εἶναι ἄλλη. Παιδιὰ ἀβάπτιστα, παιδιὰ βαπτισμένα ποὺ δὲν ἔχουν καμμία σχέση μὲ τὴν ἐκκλησία, οἰκογένειες μακριὰ ἀπὸ τὸν Χριστό. Ἔτσι ὅμως ἡ ζωὴ καὶ ἡ κοινωνία μας καταστρέφεται, ὄχι ἀπὸ κάποιον ἐξωτερικὸ παράγοντα. Αὐτοκαταστρεφόμαστε, γιατὶ ἀπομακρυνόμαστε ἀπὸ τὴν πηγή, ποὺ εἶναι ὁ Χριστός.
Ὁ Κύριος ἀλλὰ καὶ ἡ Παναγία συμμετέχουν στὸ γεγονὸς τοῦ σαραντισμοῦ ὄχι ἐπειδὴ εἶχαν ἀνάγκη καθαρμοῦ, ἀλλὰ πῆγαν στὸν Ναὸ ὑπακούοντας στὸν Νόμο τοῦ Μωυσέως. Ἐμεῖς ποὺ ἔχουμε ἀνάγκη καθαρμοῦ καὶ ἁγιασμοῦ, ἀπομακρυνόμαστε ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία καὶ τὰ μυστήριά της.
Ἡ Παναγία εἶναι τὸ πρότυπο γιὰ νὰ ἔχουμε ἅγιες οἰκογένειες, ἅγιες μητέρες, ἁγίους πατέρες.
Ἡ Ἐκκλησία μας ὡς φιλόστοργος μητέρα, ἀπὸ ἀγάπη γιὰ τὸν καθένα, ὑποδεικνύει τί πρέπει νὰ κάνουμε σὲ κάθε περίσταση μέσα ἀπὸ τὰ μυστήρια, μέσα ἀπὸ τὶς ἀκολουθίες, μέσα ἀπὸ τὴν ποιμαντική της διακονία, γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ συναντήσουμε τὸν Χριστὸ καὶ νὰ ἑνωθοῦμε πραγματικὰ μαζί Του. Οἱ πατέρες μιλᾶνε γιὰ δύο ὑπαπαντές: μία μικρὴ καὶ μία μεγάλη. Ἡ μικρὴ εἶναι, ὅταν καθημερινὰ ἑνωνόμαστε μὲ τὸν Χριστὸ στὴν προσπάθειά μας μὲ τὸν ἀγώνα μας. Ἡ μεγάλη εἶναι ἡ αἰώνια, τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Αὐτήν, τελειώνοντας, εὐχήθηκε σὲ ὅλους ὁ π. Εὐστράτιος.
Στὶς 9:00 μ.μ. ἔγινε τὸ Μικρὸ Ἀπόδειπνο μετὰ Χαιρετισμῶν στὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο καὶ ἡ μονολόγιστη εὐχὴ καὶ ἀκολούθησε Ἱερὰ Ἀγρυπνία
