Η ΑΠΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΟΥΣΤΙΝΟΥ, ΕΡΓΟ FRA ANGELICO, 1450

Μητροπολίτου Φαναρίου Ἀγαθαγγέλου
Γενικοῦ Διευθυντοῦ Ἀποστολικῆς Διακονίας

τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος

Μνήμη τοῦ ἁγίου μάρτυρος Ἰουστίνου, τοῦ Φιλοσόφου.

«θαυμασιώτατος» Ἰουστίνος, κατά τόν μαθητή του Τατιανό, ἐγεννήθηκε στήν Φλαβία Νεάπολη τῆς Παλαιστίνης, στίς ἀρχές τοῦ 2ου αἰῶνος μ.Χ., ἀπό γονεῖς Ἕλληνες εἰδωλολάτρες, τόν Πρίσκο Βάκχιο καί μητέρα τῆς ὁποίας τό ὄνομα ἀγνοοῦμε. Ὁ Μεθόδιος Ὀλύμπου τόν μνημονεύει ὡς ἄνδρα μή ἀπέχοντα πολύ τῶν Ἀπο-στόλων οὔτε κατά τό χρόνο οὔτε κατά τήν ἀρετή. Πράγματι δέ ὁ χρόνος γεννήσεώς του δύναται νά τοποθετηθεῖ περί τό 110 μ.Χ., ἐφ’ ὅσον τό 135 μ.Χ., κατά τή συζήτηση πρός τόν Τρύφωνα, παρου-σιάζεται νά ἔχει περατώσει ἤδη τίς φιλοσοφικές του σπουδές καί πρός τό τέλος τους νά ἔχει προσελκυσθεῖ στή Χριστιανική πίστη.

Προικισμένος μέ ἐξαιρετική πνευματική ἀνησυχία καί φιλο-μάθεια, ὁ νεαρός Ἰουστίνος ἀσχολήθηκε καί ἐμβάθυνε στίς δοξασίες τῶν Στωϊκῶν, τῶν Ἐπικουρείων, τῶν Περιπατητικῶν, τῶν Πυθαγο-ρείων καί τῶν Πλατωνικῶν φιλοσόφων. Μέ ἀκόρεστη ἐπιθυμία, ἤθελε νά γνωρίσει ὁλόκληρη τήν ἀλήθεια καί νά εὕρει τήν πραγμα-τική ἱκανοποίηση. Τότε ὁ Θεός, μέ θαυμαστή ἐπέμβαση, τόν ὁδήγησε στίς πηγές τῆς ἀλήθειας, στή Χριστιανική πίστη καί ζωή, τό 135 μ.Χ.

Καθώς διηγεῖται ὁ ἴδιος, ὁ Θεός τόν ἐφώτισε μέ κάποιο Χριστι-ανό πρεσβύτη, «πρᾶον καί σεμνόν τό ἦθος». Ὁ θαυμάσιος ἐκεῖνος γέροντας τοῦ ἀποκάλυψε πόσο πτωχές ἦταν οἱ θεωρίες τῶν ἀνθρώ-πων μπροστά στήν πραγματική ἀλήθεια, τήν ὁποία διδάσκει ὁ Θεός.

Ὁ Ἰουστίνος ἀποφασίζει νά μελετήσει τήν Ἁγία Γραφή καί νά ἐμβαθύνει στό θεῖο λόγο. Χωρίς νά πάψει νά φιλοσοφεῖ καί νά φο-ρεῖ τόν φθαρμένο χιτώνα, τόν τρίβωνα, πού ἐφοροῦσαν οἱ φιλόσο-φοι, καταλάμπεται ἀπό τήν Χριστιανική πίστη, «τήν μόνην φιλοσο-φίαν τήν ἀληθῆ καί ἀσύμφορον», στήν ὁποία ἀποφασίζει νά δια-θέσει πλέον τήν ὑπόλοιπη ζωή του.

Ὁ Ἰουστίνος ἁρματωμένος μέ τά ὅπλα τά πνευματικά, ἀποφα-σίζει νά στήσει στήν Ρώμη τό πνευματικό του στρατηγεῖο. Ἀπό ἐκεῖ ἐξαπλώνει σφοδρές ἐπιθέσεις κατά τῶν ἐχθρῶν τῆς πίστεως. Στά δύσκολα ἐκεῖνα χρόνια τῶν διωγμῶν, οἱ κατατρεγμένοι Χριστιανοί τῆς Ρώμης εὑρίσκουν στό πρόσωπό του τόν ἔνθερμο ἀπολογητή καί ἀκούραστο ὑποστηρικτή. Ὁ Ἰουστίνος ἀπό τήν ἀνεξάντλητη φα-ρέτρα του ἀντλεῖ ἀκαταμάχητα ἐπιχειρήματα, μέ τά ὁποῖα ἀποστο-μώνει τούς φιλοσόφους, πού διέβαλαν τόν Χριστιανισμό. Τούς ἐλέγχει, γιατί κατηγοροῦν τόν Χριστιανισμό χωρίς νά τόν γνωρί-ζουν.

Σημαντικότατο εἶναι καί τό ἔργο του «Διάλογος πρός Τρύφω-να», τό ὁποῖο περιέχει τή διήμερη θεολογική συζήτησι πού εἶχε μέ τόν Ἰουδαῖο Τρύφωνα, ὁ ὁποῖος εἶχε φύγει ἀπό τήν Παλαιστίνη λόγῳ τοῦ πολέμου (132-135 μ.Χ.) καί ἦταν ἐπισκέπτης στήν πόλη ὅπου ἐσπούδαζε ὁ Ἰουστῖνος. Ὅταν ἀντιλήφθηκε, ὅτι κάτω ἀπό τό φιλοσοφικό ἔνδυμα τοῦ νεαροῦ Ἰουστίνου κρυβόταν ἕνας Χριστια-νός, τόν εἰρωνεύθηκε. Ἐπακολούθησε διήμερη συζήτηση, τῆς ὁποίας τό ὑποτιθέμενο περιεχόμενο περιελήφθηκε στό ἔργο «Διάλογος πρός Τρύφωνα». Δεδομένου ὅτι ὁ Τρύφων εἶχε φύγει «τόν νῦν γενό-μενον πόλεμον», ἡ συζήτηση πρέπει νά ἔγινε τό 136 μ.Χ.

Δέν ἄργησαν ὅμως νά φανοῦν οἱ ἐναντίον τοῦ Ἁγίου ἀντιδρά-σεις. Οἱ φιλόσοφοι, πού ἔχαναν συνεχῶς ἔδαφος καί οἱ ἄλλοι ἐχθροί του, τόν διέβαλαν στόν αὐτοκράτορα Μάρκο Αὐρήλιο (161-180 μ.Χ.). Ὁ Μάρτυς Ἰουστίνος ἐκφράζει τήν ὑποψία, ὅτι ἐπρόκειτο νά καταδοθεῖ στίς πολιτικές ἀρχές ἀπό τόν κυνικό φιλόσοφο Κρήσκε- ντα, ὁ ὁποῖος ἐφθονοῦσε τήν αὔξηση τῶν μαθητῶν Χριστιανοῦ δι- δασκάλου καί διέβλεπε κίνδυνο ἀπορροφήσεως τῶν μαθητῶν του ὑπό τοῦ Χριστιανισμοῦ.

Φαίνεται, ὅτι μετά τό μαρτύριο τοῦ Πτολεμαίου, μαθητοῦ του πιθανῶς, περί τό 160 μ.Χ., ἀνεχώρησε ἀπό τήν Ρώμη ἀπό φόβο γιά τή σύλληψή του καί ὅτι ἐπέστρεψε ἐκεῖ ἀργότερα, ἀφοῦ ἤδη εἶχε κοπάσει ὁ θόρυβος, διότι κατά τήν ἀνάκρισή του πρό τοῦ μαρτυ-ρίου ἐδήλωσε, ὅτι διέμεινε κατά δύο περιόδους στήν Ρώμη. Ἀλλ’ ὁ Ἰουστίνος ἀποφασίζει νά ἀπολογηθεῖ γιά τή διωκόμενη πίστη στόν αὐτοκράτορα καί τή Ρωμαϊκή σύγκλητο. Οἱ δύο του Ἀπολογίες ἀποτελοῦν πραγματικά διαμάντια τῆς Χριστιανικῆς Ἀπολογητικῆς.

Στήν πρώτη Ἀπολογία του, τήν ὁποία ἀπευθύνει στόν αὐτο-κράτορα Ἀντωνίνο, τά παιδιά του καί τή Ρωμαϊκή σύγκλητο, κάνει γνωστό τό τί πιστεύουν οἱ Χριστιανοί, ἀνασκευάζει τίς ἐναντίον τους κατηγορίες τῶν Ἐθνικῶν, περιγράφει τόν τρόπο τῆς Χριστια-νικῆς λατρείας καί προσπαθεῖ μέ νηφαλιότητα, εὐγένεια καί χωρίς ρητορικά σχήματα νά τούς πείσει νά σταματήσουν τούς διωγμούς. Ὁ ἱερός ἀπολογητής, ἀποδεικνύοντας ὅτι ἐβίωνε πλήρως τήν ἐκκλησιαστική λειτουργική καί μυστηριακή ζωή, ἰδίως στά τελευ-ταῖα κεφάλαια τῆς πρώτης Ἀπολογίας του, ἐξέρχεται ἀπό τά καθα-ρῶς ἀπολογητικά πλαίσια καί ὅρια καί μεταβάλλεται σέ ἄριστο μυσταγωγό καί ἕνας ἀπό τούς πρωτοπόρους σκαπανεῖς τῆς ἱστορίας τῆς θεολογίας τῆς Χριστιανικῆς λατρείας. Ὁ ἱερός Ἰουστίνος τόσο στή μνημονευθεῖσα Ἀπολογία του, ὅσο καί περιστατικά σέ μερικά σημεῖα τοῦ λοιποῦ συγγραφικοῦ του ἔργου παρέχει ἀνεκτίμητες πληροφορίες περί τῆς Χριστιανικῆς λατρείας τῆς ἐποχῆς του, προ-βάλλοντας τόν ἑορτασμό τῆς Κυριακῆς, ὡς καί τήν τελεσιουργία καί συνοπτική θεολογία τῶν ἱερῶν μυστηρίων τοῦ Βαπτίσματος καί τῆς Θείας Εὐχαριστίας.

Ἡ ἡμέρα τῆς Κυριακῆς θεωρεῖται ὡς πρώτη ἡμέρα τῆς καινῆς ἐν Χριστῷ κτίσεως. Ἡ Θεία Λειτουργία γίνεατι ἡ ἐμψυχοῦσα τήν διακονία ἐντελέχεια, ἐφ’ ὅσον κατά τήν διάρκεια τῆς εὐχαριστιακῆς συνάξεως οἱ εὐποροῦντες… καί βουλόμενοι κατά προαίρεσιν ἕκα-στος τήν ἐαυτοῦ ὅ βούλεται δίδωσι, καί τό συλλεγόμενον παρά τῷ προεστῶτι ἀποτίθεται, καί αὐτός ἐπικουρεῖ ὀρφανοῖς τε καί χήραις, καί τοῖς διά νόσον ἤ δι’ ἄλλην αἰτίαν λειπομένοις, καί τοῖς ἐν δεσμοῖς οὖσι, καί τοῖς παρεπιδήμοις οὖσι ξένοις, καί ἀπλῶς πᾶσι τοῖς ἐν χρείᾳ οὖσι κηδεμών γίνεται»1.

Ὅσον ἀφορᾶ στό Βάπτισμα, ὁ Ἅγιος Ἰουστίνος πληροφορεῖ, ὅτι «τοῦ ὑπέρ ἀφέσεως ἁμαρτιῶν καί εἰς ἀναγέννησιν λουτροῦ»2 προηγεῖται κατήχηση3. Ὡσαύτως τοῦ Βαπτίσματος προηγοῦντο προσευχή καί νηστεία τόσο τῶν βαπτιζομένων, ὅσο καί τῶν λοιπῶν πιστῶν.

Στή δεύτερη Ἀπολογία του, τήν ὁποία ἀπευθύνει στή Ρωμαϊκή σύγκλητο, ἀποδεικνύει ὅτι οἱ Χριστιανοί διώκονται, ἐπειδή πιστεύ-ουν στήν ἀλήθεια καί ζοῦν ἐνάρετη ζωή καί ὄχι γιά κάτι ἀξιόποινο.

ΙΕΡΑ ΛΕΙΨΑΝΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΟΥΣΤΙΝΟΥ ΣΤΟ ΝΑΟ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΘΕΟΠΑΤΟΡΩΝ ΙΩΑΚΕΙΜ ΚΑΙ ΑΝΝΗΣ ΜΑΛΤΑΣ

Ὅμως οἱ Ἀπολογίες τοῦ Μάρτυρος Ἰουστίνου δέν μετέστρεψαν τούς εἰδωλωλάτρες, καθ’ ὅσον ἐπί ἐπάρχου Ρώμης τοῦ Ἰουνίου Ρου-στικοῦ (162-167 μ.Χ.), ἄλλοτε παιδαγωγοῦ τοῦ αὐτοκράτορος Μάρ-κου Αὐρηλίου4, πιθανῶς τό 165 μ.Χ., ἀποκεφαλίσθηκε μαζί μέ ὁμάδα μαθητῶν του.

Στό κοιμητήριο τῆς Πρισκίλλης εὑρέθηκε λίθος ἐνεπίγραφος πού ἔφερο τά γράμματα ΜΧΟΥΣΤΙΝΟΣ, δηλαδή Μάρτυς Ἰουστί-νος, ὁ ὁποῖος ἴσως ἐκαλύπτε τόν τάφο τοῦ Ἁγίου.

Ὄχι μικρός ἀριθμός ἄλλων ἔργων τοῦ Ἁγίου Μάρτυρος Ἰου-στίνου, μαρτυρουμένων ἀπό αὐτόν τόν ἴδιο ἤ ἀπό μεταγενέστερους συγγραφεῖς, ἔχουν χαθεῖ. Τά ἔργα αὐτά εἶναι: «Σύνταγμα κατά πασῶν τῶν αἱρέσεων», «Κατά Μαρκίωνος», «Περί ψυχῆς», «Πρός Ἕλληνας», «Ἔλεγχος πρός Ἕλληνας», «Περί μοναρχίας Θεοῦ», «Περί Ἀναστάσεως», «Ἑρμηνεία εἰς τήν Ἀποκάλυψιν», «Ψάλτης», «Πρός Σοφιστήν Εὐφράσιον περί προνοίας καί πίστεως», «Διάλο-γος πρός Κρήσκεντα», «Πρός Ἰουδαίους».

Τῇ αὐτῇ ἡμέρα, μνήμη τῶν ἁγίων Μαρτύρων Εὐελπίστου, Ἱέρακος, Ἰουστίνου, Ἰούστου, Λιβεριανοῦ, Παίωνος, Χαρίτωνος καί Χαριτοῦς τῆς Παρθένου.

Οἱ Ἅγιοι αὐτοί Μάρτυρες κατάγονταν ἀπό τήν Ρώμη καί ἄθλησαν κατά τούς χρόνους τοῦ αὐτοκράτορος Μάρκου Αὐρηλίου (161-180 μ.Χ.). Κατηγορηθέντες ὡς Χριστιανοί κατά τόν τότε ἐνα-ντίον τῶν Χριστιανῶν κινηθέντα διωγμό, συνελήφθησαν καί ὁδηγή-θηκαν ἐνώπιον τοῦ ἔπαρχου Ρουστικοῦ. Ὁμολόγησαν μέ παρρησία τόν Χριστό ὡς Ἀληθινό Θεό καί ὑπέμειναν τά σκληρά βασανιστή-ρια στά ὁποῖα ὐπεβλήθησαν. Ἀποκεφαλίσθηκαν, τό 166 μ.Χ., περι-βληθέντες ἔτσι τόν ἀμαράντινο στέφανο τοῦ μαρτυρίου.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου μάρτυρος Νέωνος.

Ὁ Ἅγιος Μάρτυς Νέων ἐτελειώθηκε δι’ ἀποκεφαλισμοῦ.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἐν ἁγίοις πατρός ἡμῶν Πύρρου.

Ὁ Ἅγιος Πύρρος ἦταν Ἐπίσκοπος καί ἐκοιμήθηκε μέ εἰρήνη.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου μάρτυρος Θεσπεσίου.

Ὁ Ἅγιος Μάρτυς Θεσπέσιος καταγόταν ἀπό τήν Καππαδοκία καί ἄθλησε κατά τούς χρόνους τοῦ αὐτοκράτορος Ἀλεξάνδρου Σεβήρου (222-235 μ.Χ.). Διακρινόταν γιά τόν ἔνθεο ζῆλο του ὑπέρ τῆς Χριστιανικῆς πίστεως καί τούς ἀγῶνες του ὑπέρ αὐτῆς. Ἐκήρυτ-τε τό θεῖο λόγο καί διαλεγόταν μέ τούς εἰδωλολάτρες, μέ ἀποτέλε-σμα νά ὁδηγήσει πολλούς ἀπό αὐτούς στήν ἀληθινή πίστη. Γιά τή θεοφιλῆ δράση του συνελήφθη καί ὁδηγήθηκε ἐνώπιον τοῦ ἄρχο-ντος Σιμπλικίου, ὁ ὁποῖος τόν ἐξεβίαζε νά θυσιάσει στά εἴδωλα καί νά ἀπαρνηθεῖ τόν Χριστό. Ὁ Ἅγιος Θεσπέσιος ἀρνήθηκε νά ὑπα-κούσει. Γι’ αὐτό τόν ἐκρέμασαν καί τοῦ καταξέσκισαν τίς σάρκες καί στή συνέχεια τόν ἔριξαν μέσα σέ λέβητα μέ καυτή πίσσα καί λάδι. Ὅμως, μέ τή Θεία Χάρη, ὁ Ἅγιος ἐξῆλθε ἀβλαβής ἀπό τό μαρ-τύριο αὐτό, γενόμενος ἔτσι πρόξενος μεταστροφῆς πολλῶν παρευρι-σκομένων εἰδωλολατρῶν. Κατόπιν τούτου ὁ Σιμπλίκιος διέταξε τή μεταφορά του ἔξω ἀπό τήν πόλη καί τήν δι’ ἀποκεφαλισμοῦ θανά-τωσή του. Ἦταν τό ἔτος 222 μ.Χ.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῶν ἁγίων μαρτύρων Φελινοῦ καί Γρατινιανοῦ.

AΓΙΟΙ ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΦΕΛΙΝΟΣ ΚΑΙ ΓΡΑΤΙΝΙΑΝΟΣ

Οἱ Ἅγιοι Μάρτυρες Φελινός καί Γρατινιανός ἦταν στρατιῶτες τοῦ Ρωμαϊκοῦ στρατοῦ καί ἐμαρτύρησαν στήν πόλη Περούτζια τῆς Ἰταλίας, τό 250 μ.Χ., ἐπί αὐτοκράτορος Δεκίου (249-251 μ.Χ.)5. Τά ἱερά λείψανά τους μετεκομίσθησαν, τό 979 μ.Χ., στήν πόλη Ἀρόνα6 κοντά στό Μιλᾶνο.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου μάρτυρος Ἰσχυρίωνος καί τῶν σύν αὐτῷ.

Ὁ Ἅγιος Μάρτυς Ἰσχυρίων καταγόταν ἀπό τήν Αἴγυπτο καί ἦταν ἀξιωματικός. Ἐμαρτύρησε, τό 250 μ.Χ., ἐπί αὐτοκράτορος Δεκίου (249-251 μ.Χ.), μαζί μέ πέντε ἀπό τούς στρατιῶτες του, ἐπει-δή ὁμολόγησαν τήν πίστη τους στόν Χριστό.

Ἡ Ἐκκλησία τιμᾶ, ἐπίσης, τή μνήμη του στίς 22 Δεκεμβρίου.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῶν ἁγίων δέκα χιλιάδων Μαρτύρων.

Οἱ Ἅγιοι αὐτοί Μάρτυρες ἐμαρτύρησαν στήν Ἀντιόχεια ἐπί αὐτοκράτορος τῶν Ρωμαίων Δεκίου (249-251 μ.Χ.).

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῶν ἁγίων ἱερομαρτύρων Ρεβεριανοῦ καί Παύλου καί τῶν σύν αὐτοῖς.

Οἱ Ἅγιοι Ἱερομάρτυρες Ρεβεριανός, πού ἦταν Ἐπίσκοπος, καί Παῦλος ὁ πρεσβύτερος κατάγονταν ἀπό τήν Ἰταλία καί ἔζησαν τόν 3ο αἰώνα μ.Χ. Ἀπεστάλησαν γιά νά κηρύξουν τό Εὐαγγέλιο στήν Γαλλία. Συνελήφθησαν στήν περιοχή τοῦ Ἀουτούν καί ἐμαρτύρη-σαν, τό 272 μ.Χ., μαζί μέ ἄλλους Χριστιανούς, ἐπί αὐτοκράτορος Αὐρηλιανοῦ (270-275 μ.Χ.)7.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου μάρτυρος Κρεσκεντιανοῦ.

Η ΣΑΡΚΟΦΑΓΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΚΡΕΣΚΕΝΤΙΑΝΟΥ

Ὁ Ἅγιος Μάρτυς Κρεσκεντιανός ἦταν στρατιώτης καί ἐμαρ-τύρησε, τό 287 μ.Χ., ἐπί αὐτοκράτορος Διοκλητιανοῦ (284-305 μ.Χ.), στήν πόλη Σάλντο τῆς Ἰταλίας, κοντά στό Καστέλλο8.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου μάρτυρος Φίρμου.

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΦΙΡΜΟΣ ΚΣΙ ΠΡΟΚΛΟΣ

Ὁ Ἅγιος Μάρτυς Φίρμος ἄθλησε κατά τούς χρόνους τοῦ αὐ-τοκράτορος Μαξιμιανοῦ (286-305 μ.Χ.). Ἔνθερμος κήρυκας τῆς Χριστιανικῆς πίστεως, συνελήφθη Ἀνατολή καί ὁδηγήθηκε ἐνώπιον τοῦ ἔπαρχου Μάγου, ὁ ὁποῖος τόν ἐπίεζε νά θυσιάσει στά εἴδωλα. Ὁ Ἅγιος, ἀφοῦ ἀρνήθηκε νά ὑπακούσει, ἐγυμνώθηκε καί ἐμαστιγώ-θηκε ἀνηλεῶς. Κατόπιν ἐκρεμάσθηκε καί κατακόπηκε τίς σάρκες μέ μάχαιρες. Ἐπιμένων καί παρά ταῦτα στήν πίστη του, ἀφοῦ τοῦ συ-νέτριψαν τά ὀστᾶ καί ἐξάρθρωσαν τίς ἀρθρώσεις, μετά ἀπό ἄγριο λιθοβολισμό, ἐτελειώθηκε δι’ ἀποκεφαλισμοῦ, τό 299 μ.Χ.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου μάρτυρος Πρόκλου.

Ὁ Ἅγιος Μάρτυς Πρόκλος ἦταν Ρωμαῖος ἀξιωματοῦχος καί ἐμαρτύρησε, τό 304 μ.Χ., ἐπί αὐτοκράτορος Μαξιμανοῦ (285-305 μ.Χ.)9, στήν πόλη Μπολόνια τῆς Ἰταλίας.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου μάρτυρος Σεκούνδου.

Ὁ Ἅγιος Μάρτυς Σεκοῦνδος ἄθλησε τό 304 μ.Χ., ἐπί αὐτο-κράτορος Διοκλητιανοῦ (284-305 μ.Χ.), ἀφοῦ τόν ἔριξαν στόν πο-ταμό Τίβερη κοντά στήν πόλη Ἀμέλια10 τῆς Οὐμβρίας τῆς Ἰταλίας11.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου μάρτυρος Γερασίμου.

Ὁ Ἅγιος Μάρτυς Γεράσιμος εἶναι ἄγνωστος στούς Συναξαρι-στές. Ἡ μνήμη του ἀναφέρεται σέ Κώδικα12 τῆς μονῆς Βλατέων.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου Φορτουνάτου.

Ὁ Ἅγιος Φορτουνᾶτος ἦταν πρεσβύτερος στήν πόλη Τερριτά κοντά στό Σπολέτο τῆς Ἰταλίας. Διακρίθηκε γιά τή φιλανθρωπία καί τό χάρισμα τῆς θαυματουργίας, τό ὁποῖο τοῦ ἐδώρησε ὁ Κύριος13. Ἐκοιμήθηκε μέ εἰρήνη, τό 400 μ.Χ.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός ἡμῶν Καρπασίου, τῶν Λερίνων.

Ὁ Ὅσιος Καρπάσιος14 ἔζησε στήν Γαλλία τόν 4ο καί 5ο αἰώ- να μ.Χ. Ἀγάπησε τό μοναχικό βίο καί ἀσκήτεψε ὡς ἐρημίτης στίς Λερίνους νήσους. Ἐκεῖ συνδέθηκε πνευματικά μέ τόν Ὅσιο Ὀνωρᾶ- το († 16 Ἰανουαρίου) καί τόν μεγαλύτερο ἀδελφό του Ὅσιο Βενάν- διο († 30 Μαῒου). Μαζί ἐπισκέφθηκαν τίς μοναστικές κοινότητες τῆς Ἀνατολῆς, γιά νά γνωρίσουν ἁγίους ἀσκητές καί νά διδαχθοῦν ἀπό τό βίο τους. Κατά τή διάρκεια τοῦ προσκυνηματικοῦ ταξιδίου τους ὁ Ὅσιος Βενάνδιος ἀπέθανε στήν Ἑλλάδα, ἐνῶ οἱ δύο Ὅσιοι ἐπέ- στρεψαν στό ἀσκητήριό τους. Ἐκεῖ ὁ Ὅσιος Ὀνωρᾶτος ἵδρυσε μονή, στήν ὁποία, μετά τήν ἐκλογή του εἰς Ἐπίσκοπον, ἐγκατέστησε ἡγούμενο τόν Ὅσιο Καρπάθιο.

Ὁ Ὅσιος Καρπάθιος, ἀφοῦ ἔζησε θεοφιλῶς, ἐκοιμήθηκε μέ εἰρήνη, τό 430 μ.Χ.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὀσίου πατρός ἡμῶν Ρουαδανοῦ, τῆς Κορνουάλης.

ΤΑ ΙΕΡΑ ΛΕΙΨΑΝΑΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΡΟΥΑΔΑΝΟΥ

Ὁ Ὅσιος Ρουαδανός καταγόταν ἀπό τήν Βρεττάνη καί ἔζησε τόν 6ο αἰώνα μ.Χ. Ἀσκήτεψε θεοφιλῶς στήν περιοχή τοῦ Ταβί-στοκ15, τῆς Κορνουάλλης καί τῆς Βρεττάνης καί ἐκοιμήθηκε μέ εἰρή-νη στήν πόλη Λοκρονάν στήν Βρεττάνη..

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου Οὐϊστάνου, τοῦ ἐξ Ἀγγλίας.

Ὁ Ἅγιος Οὐϊστάνος ἦταν υἱός τοῦ Βίμμουντ, υἱοῦ τοῦ βασιλέ-ως τῆς Μερσία16. Ὅταν ἐκοιμήθησαν ὁ πατέρας καί ὁ πάππος του, ὁ μικρός Οὐϊστάνος, ὑπό τήν κηδεμονία τοῦ ἀδελφοῦ τοῦ πάππου του, ἀνῆλθε στό θρόνο. Ἐν τῷ μεταξύ ὁ Ἅγιος ἐμεγάλωνε καί προ-έκοπτε σέ χάρη καί σοφία Θεοῦ καί ἀγωνιζόταν νά τηρεῖ τίς ἐντολές τοῦ Εὐαγγελίου. Ὅμως ὁ ἐπίτροπος τοῦ θρόνου Βερθούλφιος (840-852 μ.Χ.) συνομότησε μαζί μέ τόν υἱό του κατά τοῦ Ἁγίου, γιά νά ἀπαλλαγοῦν ἀπό τό νόμιμο διάδοχο τοῦ θρόνου, καί τόν ἐδολοφό-νησαν, τό 849 μ.Χ., κατά τή στιγμή πού ἐκεῖνος ἐπλησίαζε τόν ἐξά-δελφό του, γιά νά τόν χαιρετήσει. Τό κατακρεουργηθέν λείψανο τοῦ Ἁγίου ἐνταφιάσθηκε ἀπό τή μητέρα του μέ εὐλάβεια καί πολλά θαύματα ἐτελέσθηκαν μέ τή μεσιτεία του.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρα, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός ἡμῶν Ἀγαπητοῦ, τοῦ Ἀναργύρου καί Ἰαματικοῦ, τοῦ ἐκ Ρωσσίας.

Ὁ Ὅσιος Ἀγαπητός ἔζησε στήν Ρωσσία περί τόν 11ο αἰώνα μ.Χ. καί ἀσκήτεψε στήν Μεγάλη Λαύρα τοῦ Κιέβου στά χρόνια τοῦ Ὁσίου Ἀντωνίου († 10 Ἰουλίου). Ὁ Ὅσιος πράγματι ἦταν ἀγαπητός στό Θεό καί ἔτσι τόν ἀξίωσε τοῦ χαρίσματος τῆς θαυμα- τουργίας. Ἡ φήμη του ἁπλώθηκε παντοῦ καί πλήθη πιστῶν ἔρχο- νταν στόν Ὅσιο, γιά νά θεραπευθοῦν. Γιά τό λόγο αὐτό τόν ἀπο- καλοῦσαν ἰατρό. Ἀνάμεσα στούς ἄλλους, ἐθεράπευσε καί τόν πρί- γκηπα τοῦ Τσέρνιγκωφ Βλαδίμηρο Βσεβολόντοβιτς, ὁ ὁποῖος ἀργό- τερα ἔγινε μεγάλος πρίγκηπας τοῦ Κιέβου μέ τήν ἐπωνυμία «Μονο- μάχος».

Ὁ Ὅσιος Ἀγαπητός ἐκοιμήθηκε μέ εἰρήνη καί τά ἱερά λεί-ψανά του φυλάσσονται στό Σπήλαιο τοῦ Ἁγίου Ἀντωνίου.

Tῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός πατρός ἡμῶν Διονυσίου τοῦ Γλουσέτσκ, τοῦ Θαυματουργοῦ.

Ὅσιος Διονύσιος, κατά κόσμον Δημήτριος, ἐγεννήθηκε, πιθανόν τό 1362, στά προάστια τς πόλεως Βολογκντά τῆς Ρωσσίας. πό μικρή λικία ἀγαποῦσε τό μοναχικό βίο. Γιά τό λόγο αὐτό ἄφησε τήν πατρική οἰκία καί εἰσῆλθε, τό 1386/87, στή μονή Σπα-σοκαμένσκϊυ. Ἡγούμενος ἦταν ὁ Διονύσιος λλην, μετέπειτα πίσκοπος Ροστώβ (1425). Ὁ νεαρός Δημήτριος μέ δάκρυα στά μάτια παρεκάλεσε τόν γούμενο νά τόν κάνει μοναχό. Ὁ γούμενος Διονύσιος, βλέποντας τόν ἔνθεο ζῆλο του, προχώρησε στή μοναχική κουρά καί το δωσε τό νομα Διονύσιος, ν τόν μπιστεύθηκε στήν πνευματική καθοδήγηση κάποιου κ τν δελφν τς μονς. Ἐκεῖ ἔζησε γιά ννέα χρόνια μέ πακοή, νηστεία καί ἀδιάλειπτη προσευχή, χωρίς νά μειώσει ποτέ τήν ἄσκηση μέχρι τό τέλος τς ζωή του.

ταπεινοφροσύνη, ἡ ἄσκηση στήν ἀγάπη καί ἡ ργατικότη-τά του ἔκαναν τόν Ὅσιο Διονύσιο πού ἀγαπητό μεταξύ τῶν μο-ναχῶν, πού τόν ἐθεωροῦσαν ἄνθρωπο μέ μεγάλο πνευματικό βάρος.

πό τή μονή φυγε, μαζί μέ τόν μοναχό Παχώμιο, μετά ἀπό εὐλογία τοῦ ἡγουμένου, μέ προορισμό τήν ξεχασμένη κοινοβιακή μονή το γίου Λουκᾶ ναζητώντας τήν ἡσυχία. γιος βίος καί πνευματική σοφία το Ὁσίου Διονυσίου προσείλκυσαν πολύ κό-σμο. Ὁ Ὅσιος συμπεριφερόταν πρός ὅλους ὡς πραγματικός πατέ-ρας. Κατεχε, ἐπίσης, τό χάρισμα τοῦ ἁγιογράφου, ἐνῶ παράλληλα ἐργαζόταν ὡς μαραγκός καί σιδηρουργός γιά τίς ἀνάγκες τῆς μονῆς. Δέν ἐπερνοσε λεπτό χωρίς σχολία καί τρωγε μόνο ἐλάχιστη τρο-φή, ταν ξαντλοσε λες του τίς δυνάμεις. Τό 1396, ὁ Ὅσιος Διο-νύσιος ἐχειροτονήθηκε διάκονος καί πρεσβύτερος ἀπό τόν ρχιεπί-σκοπο το Ροστώβ Γρηγόριο (1416).

μως ὁ μοναχός Παχώμιος δέν ντεξε τή σκληρή σκηση καί γι’ ατό ναγκάσθηκε καί Ὅσιος Διονύσιος νά γκαταλείψει τό μέρος κενο μαζί του. Ἐπῆγε νατολικά, στή λίμνη Κουμπενσκόε, 15 χιλιόμετρα ἀπό τήν χθη το ποταμο Γκλουσίκα. γκαταστά-θηκε σέ να πομακρυσμένο μέρος τό ποο περιέβαλαν δένδρα. Στόν τόπο ατό ψωσε τό σταυρό πού μετέφερε πό τόν γιο Λου-κ καί φο κατασκεύασε να κελλί, ξεκίνησε πομονωμένος τήν σκληρή ζωή το ρημίτου. Μετά τόν ἐρχομό νός στάρετς καί μερι-κν λλων δελφν, ο ποοι πιθυμοσαν νά μείνουν μαζί του, περί τό 1400, δημιούργησε μία μικρή μοναχική δελφότητα. Ἐκαλ-λιεργήθηκε ἔτσι ἡ σκέψη νά κτιστε να μοναστήρι. Μέ τή βοήθεια το πρίγκηπος τς περιοχς, ποος ἦταν ὁ πατέρας το πρίγκη-πος ωάσαφ, πού γινε καί ατός μοναχός, στάλησαν ργάτες καί ξεκίνησε οκοδόμηση το μοναστηριο. Τό 1402, Ὅσιος Διονύ-σιος πγε στό Ροστώβ προκειμένου νά πάρει τήν δεια το πι-σκόπου Γρηγορίου γιά τήν νέγερση τς νέας μονῆς. πίσκοπος συμβούλευσε τόν Ὅσιο νά ἱδρύσει κοινόβια μονή, γιά νά μήν ἔχουν προσωπική περιουσία οἱ μοναχοί καί νά ζον μέ κοινοκτημοσύνη κατά τό πρότυπο τν ποστόλων. Τό 1403, τελείωσε ξύλινος ναός το μοναστηριο, ποος ταν φιερωμένος στήν Κυρία Θεοτόκο.

Τήν ἐποχή κείνη ο πατέρες τς μονς ταν περί τούς 15 καί μόναζαν σύμφωνα μέ τούς αστηρούς κοινοβιακούς κανόνες το γίου ρους. Καθώς αξανόταν σταδιακά ριθμός τν δελφν τς μονς, τό 1412, ἐκτίστηκε μία καινούργια κκλησία, καί ατή φιερωμένη στήν Παναγία.

γάπη γιά τήν ἐρημική ζωή ταν ριζωμένη στήν καρδία το Ὁσίου Διονυσίου καί τόν προκαλοσε νά γκατασταθε σέ να πομακρυσμένο καί κρυφό τόπο. τσι πεφάσισε νά μεταβε 4 χιλιόμετρα μακριά πό τή μονή στίςχθες το ποταμο Γλουσίκα, περιοχή πού ργότερα νομάστηκε Σονσοβέτς. κε διέμενε σέ γνοια τν μοναχν, προσευχόμενος καί νηστεύοντας αστηρά. Μετά πό μεγάλες πιέσεις τν λλων μοναχν Ὅσιος Διονύσιος πέστρεψε στό μοναστήρι, λλά ποφάσισε νά κτίσει μικρά ἀσκη-ταριά στήν περιοχή το Σονσοβέτς γιά τούς μοναχούς κείνους πού πιθυμοσαν νά ποσυρθον στήν ρημο. Τό 1419, πγε κ νέου στό Ροστώβ προκειμένου νά πάρει τήν ελογία το πισκόπου γιά τό νέο μοναστήρι. πίσκοπος, φο το δωσε τήν ελογία του, τοῦ προσέφερε μία εἰκόνα τς Παναγίας τῆς Βρεφοκρατούσας καί διάφορα λλα σκεύη γιά τό ναό. τσι στό Σονσοβέτς ἐκτίστηκε, τό 1420, μία κκλησία φιερωμένη στόν Ἅγιο ωάννη τόν Πρόδρομο. Γιά τήν νέγερση το μοναστηριο, Ὅσιος Διονύσιος κατάφερε νά ξασφαλίσει τήν οκονομική βοήθεια τοῦ πρίγκηπος Γεωργίου, το ποίου διασώζονται τρεῖς ἐπιστολές περί τῶν δωρεν του. Περί τό 1422, ὁ Ὅσιος Διονύσιος γκατέλειψε τό μοναστήρι το Γλου-σίκα καί τήν γουμενία, γιά νά ζήσει ἀκόμη πιό ἀσκητικά μέ μερικούς μοναχούς στό Σονσοβέτς.

γάπη πρός τούς πτωχούς καί λεημοσύνη ταν διαίτερο χαρακτηριστικό τς πνευματικότητος τοῦ Ὁσίου Διονυσίου. Σέ περιόδους πείνας πολλοί ἦσαν κενοι πού κατέφευγαν στό μονα-στήρι, γιά νά πάρουν λίγο ψωμί καί ὅ,τι λλο μποροσε νά τούς διαθέσει. Διέθετε κόμη καί τό ἰδικό του φαγητό στούς ἐνδεες. Ο δελφοί της μονς κάποιες φορές δέν κατανοοσαν ατή τή γενναι-οδωρία το Ὁσίου Διονυσίου, ποία κάποιες φορές πειλοσε νά ξαντλήσει κόμη καί τίς λιγοστές προμήθειες τς μονς.

Στή βιογραφία το Ὁσίου Διονυσίου καταγράφεται τό παρα-κάτω περιστατικό: «Ἕνας νέος μεταμφιέσθηκε σέ ζητιάνο μέ τήν καθοδήγηση τῶν μοναχῶν. Ατός πγε στήν πόρτα το μονα-στηριο καί ζήτησε βοήθεια πό τόν Ὅσιο Διονύσιο. κενος το δωσε χρήματα, λλά τό διο βράδυ ο μοναχοί πεκάλυψαν στόν Ὅσιο τί εχαν κάνει δίδοντάς του πίσω τά χρήματα πού εἶχε δώσει στό νέο. σιος, χωρίς νά θυμώσει, τούς επε τι φ’ σον εναι ντολή το Κυρίου νά κάνουμε τό καλό θά πρέπει νά σταματήσουν νά το ποδεικνύουν νά πάψει νά εναι λεήμων. Κατηχώντας τούς λλους μοναχούς, λεγε: «Παιδιά μου, μή φοβᾶσθε τούς κόπους πού ἔχει ρημος καί μήν φήνετε τήν σκηση. Μέσα πό πολλές δοκιμασίες θά φθάσουμε στή Βασιλεία τν Ορανν. λευθερω-θετε μέ τή νηστεία πό κάθε χοϊκό καί φθαρτό πράγμα. προ-σευχή μας πρέπει νά πηγάζει ἀπό τήν καθαρή καρδιά μας καί θά πρέπει νά εμαστε ταπεινοί. Σχετικά μέ τήν λεημοσύνη σς πεν-θυμίζω τά λόγια του Κυρίου: «Μακάριοι ο λεήμονες». ς εμαστε λεήμονες πέναντι σέ λους καί Κύριος θά δείξει λεος καί σέ μς, διότι γαπ τόν Θεό μόνος ὅποιος ἀγαπ τόν δελφό του».

πτά χρόνια πρίν τήν κοίμησή του Ὅσιος σκαψε τόν τάφο του καί κάθε ἡμέρα τόν πισκεπτόταν. Μέ αὐτό τόν τρόπο ἐκαλλι-εργοῦσε στήν καρδιά του τή μνήμη τοῦ θανάτου.

Ὁ Ὅσιος Διονύσιος ἐκοιμήθηκε μέ εἰρήνη, τό 1437, σέ ἡλικία ἑβδομῆντα πέντε ἐτῶν.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου ὁσιομάρτυρος Σίου, τοῦ ἐκ Γεωργίας.

Ὁ Ἅγιος Σίος (Γκαρεγκέλι) ἔζησε στήν Γεωργία τόν 17ο καί 18ο αἰώνα μ.Χ. Ἀσκήτεψε θεοφιλῶς στήν ἔρημο τοῦ Ὁσίου Δαυῒδ στήν ἀνατολική Γεωργία καί ἐτελειώθηκε μαρτυρικά ἀπό τούς Μουσουλμάνους τοῦ Καυκάσου, τό 1700.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ἡ σύναξις τῶν ἁγίων ὁσιομαρτύρων Δαυῒδ, Γαβριήλ καί Παύλου, τῶν ἐκ Γεωργίας.

(Βλ. † 17 Μαρτίου).

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ἀνάμνησις τοῦ θαύματος ἀπαλλαγῆς τῆς νήσου Λευκάδος ἐκ τῆς πανώλου νόσου, κατά τό ἔτος 1743.

Τό νησί τῆς Λευκάδος περί τά μέσα τοῦ 18ου αἰῶνος μ.Χ. ἐπέ-ρασε μία μεγάλη δοκιμασία ἀπό τόν λοιμό τῆς πανώλης. Μέ βάση διάφορα στοιχεῖο 1.800 κάτοικοι ἀφανίσθηκαν ἀπό τήν «πανοῦ-κλα». Ἐπίσης ἡ Ἑνετική φρουρά ἀποδεκατίσθηκε. Τό ἴδιο καί ὁλό-κληροι οἰκισμοί, ὅπως τά Κολυβᾶτα τοῦ ὀρεινοῦ χωριοῦ Ἀλέξαν-δρος. Τόν Αὔγουστο τοῦ ἔτους 1743, ὁ ἱερομόναχος Ματθαῖος μετέ-φερε στή Λευκάδα ἀπό τήν ἱερά μονή Δουσίκου, κοντά στά Τρί-καλα, τήν τιμία κάρα τοῦ Ἁγίου Βησσαρίωνος, Ἀρχιεπισκόπου Λα-ρίσης († 14 Σεπτεμβρίου). Μέ τή βοήθεια τοῦ Ἁγίου οἱ Λευκαδίτες ἐσώθησαν ἀπό τή φοβερή ἀσθένεια. Ἀνήγειραν μάλιστα ναό πρός τιμήν του στό χῶρο ὅπου εἶχε στηθεῖ προηγουμένως τό λοιμοκα-θαρτήριο καί τόν παρεχώρησαν ὡς μετόχι στή μονή Δουσίκου. Ἡ περιοχή ἐκείνη μέχρι σήμερα ὀνομάζεται «Ἁγία Κάρα»17.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, διήγησις ὠφέλιμος γεωργοῦτινος Μετρίου ὀνομαζομένου.

Στήν πόλη Γαλατία τῆς Μικρᾶς Ἀσίας ἐζοῦσε κάποιος γεωρ-γός, ὁ ὁποῖος ὀνομαζόταν Μέτριος. Αὐτός, λοιπόν, ἔβλεπε τήν οἰκο-γένεια τοῦ γείτονά του, πού εἶχε υἱούς, καί τούς προετοίμαζε, γιά νά γίνουν στελέχη τῆς βασιλικῆς αὐλῆς. Τότε ὁ Μέτρος μέ παράπονο ἀπευθύνθηκε στόν Θεό καί τόν ἱκέτευσε νά τοῦ χαρίσει υἱό, γιά νά τόν ἔχει ὡς καταφύγιο καί παρηγοριά στά γητατειά του. Μετά τήν προσευχή του μετέβη σέ ἕνα πανηγύρι πού ἐγινόταν μία φορά τό χρόνο στήν Παφλαγονία. Κατά τήν ἐπιστροφή ἐσταμάτησε, γιά νά ξεκουρασθεῖ καί νά ποτίσει τό ζῶο του, σέ ἕνα δάσος. Ἐκεῖ εὑρῆκε ἕνα σακκούλι, τό ὁποῖο περιεῖχε χίλια πεντακόσια χρυσά νομίσμα-τα. Χωρίς νά τό ἀνοίξει, τό ἐπῆρε καί τό ἐπῆγε στήν οἰκία του. Τόν ἑπόμενο χρόνο ὁ Μέτριος ξαναπῆγε στήν πανήγυρη τῆς Παφλαγονί-ας. Κατά τήν ἐπιστροφή καί πάλι ἐσταμάτησε στό δάσος καί παρα-τηροῦσε τούς διερχόμενους ἀπό ἐκεῖνο τόν τόπο. Τότε ἐφάνηκε κάποιος, ὁ ὁποῖος ἔψαχνε κάτι καί ἦταν γεμᾶτος ἀπό θλίψη καί στενοχώρια. Ὁ Μέτριος τόν ἐρώτησε τί ἔχει καί ὁ ἄνθρω-πος τοῦ ἀπάντησε ὅτι ἦταν ἔμπορος καί πέρυσι εἶχε πουλήσει πολλά ἐμπο-ρεύματα στήν πανήγυρη, ἀλλά ἔχασε τά χρήματα πού ἐκέρδισε. Τότε ὁ Μέτριος ἔβγαλε καί τοῦ παρέδωσε τό σακκούλι μέ τά νομί-σματα. Ὁ ἔμπορος τά ἔχασε. Δέν ἤξερε πῶς νά ἀντιδράσει. Ὁ Μέ-τριος τοῦ ἐξήγησε τί εἶχε συμβεῖ καί ἐκεῖνος, θέλοντας νά τόν εὐχα-ριστήσει, ἔβγαλε καί τοῦ προσέφερε πεντακόσια νομίσματα. Ὁ Μέ-τριος δέν θέλησε νά στερήσει ἀπό τόν ἔμπορο τόν κόπο του καί ἀρνήθηκε. Ἔτσι, ἀφοῦ καί οἱ δύο ἐδόξασαν τό Ὄνομα τοῦ Θεοῦ, ἀποχωρίσθηκαν.

Τό ἴδιο βράδυ, πού ὁ Μέτριος ἔπεσε νά κοιμηθεῖ, εἶδε στόν ὔπνο του Ἄγγελο Κυρίου, ὁ ὁποῖος τοῦ ἔφερε τό χαρμόσυνο ἄγγελ-μα ὅτι θά ἀποκτήσει υἱό, θά τόν ὀνομάσει Κωνσταντίνο καί θά φέρει τήν εὐλογία τοῦ Θεοῦ στόν οἶκο του.

Πράγματι! Ἡ σύζυγος τοῦ Μετρίου ἔτεκε υἱό, τόν ὁποῖο ἀνέ-θρεψε μέ παιδεία καί νουθεσία Κυρίου καί τόν ἀπέστειλε γιά σπου-δές στήν Κωνσταντινούπολη. Ὁ αὐτοκράτορας τοῦ ἔδωσε τόν τίτλο τοῦ πατρικίου καί αὐτός μέ τή σειρά του προσέφερε πολλά ἀγαθά στούς γονεῖς του.

Μέ αὐτό τόν τρόπο ὁ Θεός ἀντάμειψε τήν τιμιότητα καί τό ἦθος ἑνός ἁπλοῦ γεωργοῦ, τοῦ Μετρίου, ὁ ὁποῖος δέν ὑπέκυψε στόν πειρασμό τῆς φιλαργυρίας, ἀλλ’ ἐμπιστεύθηκε τή ζωή του στό θέλημα τοῦ Κυρίου.

Ταῖς αὐτῶν ἁγίαις πρεσβείαις, ὁ Θεός, ἐλέησον ἡμᾶς. Ἀμήν!

1 Ἰουστίνου Μάρτυρος, Ἀπολογία Α΄, κεφ. 67, 6, Β.Ε.Π.Ε.Σ., τόμος 3ος , σελ. 198.
2 Ὅπ. π., κεφ. 66, 1, σελ. 197.
3 Ὅπ. π., σελ. 194.
4 Ὁ Μᾶρκος Αὐρήλιος καί ὁ Ρουστικός ἦσαν Στωϊκοί φιλόσοφοι, οἱ ὁποῖοι, ἐνῶ μπο-ροῦσαν, δέν κατέβαλαν προσπάθεια νά κατανοήσουν τό πνεῦμα τοῦ Χριστιανισμοῦ ἤ τουλάχιστον νά ἀναγωρίσουν τήν ἀθωότητα τῶν Χριστιανῶν, ἀλλ’ ἀφέθηκαν νά ρυ-μουλκηθοῦν ἀπό τήν ἁρπαγή τῆς Ρωμαϊκῆς ἀπολυταρχίας.
5 Ρωμαϊκό Μαρτυρολόγιο, σελ. 132.
6 Ἀρχαία πόλη τῆς Ἰταλίας ἀπό τήν ὁποία ἐπέρασαν οἱ Κέλτες, οἱ Ρωμαῖοι καί οἱ Λογγοβάρδοι. Σέ ἕνα χειρόγραφο τοῦ 11ου αἰῶνος μ.Χ. ἀναφέρεται ἡ ἀνέγερση ναοῦ, κατά τό ἔτος 979 μ.Χ., ἀφιερωμένου στούς Ἁγίους Μάρτυρες Φελινό καί Γρατιανό.
7 Ρωμαϊκό Μαρτυρολόγιο, σελ. 132.
8 Τό ἀρχαῖο Tiphernum.
9 Ρωμαϊκό Μαρτυρολόγιο, σελ. 133.
10 Ἀρχαία πόλη τῆς Ἰταλίας στήν ὁποία ἐκατοίκησαν καί οἱ Πελασγοί. Ἀπό τό ἔτος 363 μ.Χ. κατέστη ἕδρα Ἐπισκοπῆς.
11 Ρωμαϊκό Μαρτυρολόγιο, σελ. 133.
12 Ἀριθ. 53.
13 Ρωμαϊκό Μαρτυρολόγιο, σελ. 132.
14 Ρωμαϊκό Μαρτυρολόγιο, σελ. 132.
15 Ἡ πόλη Ταβίστοκ εἶναι ἀρχαία πόλη πού εὑρίσκεται στή νοτιοδυτική ἄκρη τοῦ Ντάρτμουρ περίπου 24 χιλιόμετρα ἀπό τό Πλύμουθ τῆς Μεγάλης Βρεττανίας. Τό ὄνο-μά της προέρχεται ἀπό τόν ποταμό Τάβυ καί τή λέξη stock (=ἀπόθεμα) λόγῳ τῆς μεγά-λης παραγωγῆς γεωργικῶν προϊόντων.
16 Ἀγγλοσαξωνικό βασίλειο.
17 Βλ. Ἰωάννου Ζαμπέλη, Ἁγιολόγιον Λευκάδος καί Ἰθάκης, σελ. 87-94.

Γίνετε συνοδοιπόροι μας στην γνώση και την ενημέρωση. Στείλτε στο info@poimin.gr άρθρα, φωτογραφίες, βίντεο ή κάτι που πιστεύετε ότι αξίζει να μοιραστείτε τόσο με εμάς όσο και με τους αναγνώστες μας.

Πρόσφατα Άρθρα

Ετήσιο Μνημόσυνο μακαριστού Μητροπολίτου Φθιώτιδος κυρού Νικολάου

Ανακοινώνεται, ότι την Δευτέρα 27 Ιουλίου συμπληρώνεται ένα έτος από την αιφνίδια εκδημία του Mακαριστού Μητροπολίτου Φθιώτιδος κυρού Νικολάου (Πρωτοπαπά). Η Ιερά Μητρόπολη Φθιώτιδος με...

Η Ιερά Σύνοδος για την μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε Τζαμί

Η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος εκφράζει την απογοήτευσή Της, την έντονη διαμαρτυρία Της και τον προβληματισμό Της για την μετατροπή του Ιερού...

Η Γερόντισσα της Κρήτης χάρισε το μαντήλι της στον Γέροντα Νεκτάριο Μουλατσιώτη

Ο Πρωτοσύγκελλος της Ιεράς Μητροπόλεώς Φωκίδος Αρχιμ. Νεκτάριος Μουλατσιώτης ανταποκρινόμενος στην πρόσκληση της Ιεράς Μονής Κουδουμά ευρέθη στην Κρήτη για λίγες ημέρες, προς τιμήν...

Τοποθέτηση λειψάνων στο αρχιερατικό μνημείο

Την Δευτέρα 13 Ιουλίου τελέσθηκε η Θεία Λειτουργία στον κοιμητηριακό Ιερό Ναό Νεαπόλεως. Μετά την Θεία Λειτουργία και το μνημόσυνο τοποθετήθηκαν τα ιερά λείψανα των...

Τριακονταετές μνημόσυνο μακαριστού Μητροπολίτου κυρού Δημητρίου

Με αισθήματα ευγνωμοσύνης τίμησε κλήρος και λαός, τον μακαριστό Μητροπολίτη Πέτρας κυρό Δημήτριο, επί τη συμπληρώσει τριάντα χρόνων από την εις Κύριον εκδημία του...

Μητροπολίτης Πέτρας Δημήτριος: Ένας αληθινός Επίσκοπος

Η επιμνημόσυνος ομιλία Σεβασμ. Μητροπολίτου κ. Γερασίμου επί τη συμπληρώσει 30 ετών από την προς Κύριον εκδημία του μακαριστού Μητροπολίτου Πέτρας κυρού Δημητρίου «Κύκλῳ τῆς...

Μητρ. Χαλκίδος: Θλιβερή και επώδυνη η είδηση της μετατροπής της Αγίας Σοφίας σε τζαμί.

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Χαλκίδος ερωτηθείς από δημοσιογράφο της εβδομαδιαίας εφημερίδας «ΣΤΕΡΕΑ ΝΕΑ», σχετικά με τη μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί, δήλωσε τα παρακάτω· Θλιβερή...

Αγρυπνία εις μνήμη του Οσίου Παϊσίου στην Ι.Μ. Τιμίου Προδρόμου Μέσα Ποταμού

Την Παρασκευή 10 Ιουλίου 2020 τελέστηκε πανηγυρική Αγρυπνία στην Ι.Μ.Τιμίου Προδρόμου Μέσα Ποταμού, εις μνήμη του Οσίου Πατρός ημών Παϊσίου του Αγιορείτου, προεξάρχοντος του...

Επαναλειτουργία Ι.Μ Αγ. Ιωάννη Θεολόγου, κουρά Μοναχού και εις Διάκονον χειροτονία

Χαρμόσυνη ημέρα ήταν η Κυριακή 12 Ιουλίου 2020 για την Ιερά Μητρόπολη Μονεμβασίας και Σπάρτης, καθώς επαναλειτούργησε, ύστερα από 130 χρόνια, η Ιερά Μονή...

Με λαμπρότητα και ιεροπρέπεια εόρτασε η Πέρθη τον Όσιο Παΐσιο τον Αγιορείτη

Με ιδιαίτερη λαμπρότητα η Πέρθη της Δυτικής Αυστραλίας εόρτασε τη μνήμη του Οσίου Παϊσίου του Αγιορείτου στη μοναδική εκκλησία, τιμωμένη επ' ονόματι του Οσίου,...

Κορίνθου Διονύσιος: Μην απομακρύνεστε από την Εκκλησία

Στο Μητροπολιτικό Παρεκκλήσιο της Αγίας Φωτεινής της Σαμαρείτιδος λειτούργησε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ. Διονύσιος, χθες Κυριακή πλαισιούμενος από τους Πανοσ. Αρχιμ. π. Αρκάδιο...

Επίσκοπος Μελόης: Να παραδειγματιστούμε από το φιλότιμο του Αγίου Παϊσίου

Να βάλουν στην άκρη το «εγώ» τους και ακολουθήσουν το παράδειγμα του Αγίου Παϊσίου, προτάσσοντας το φιλότιμο και την ανιδιοτελή αγάπη, προέτρεψε τους πιστούς...

Ο Φιώτιδος από το μπαλκόνι της Ρούμελης (Κουμαρίτσι) για την Αγία Σοφία και την απόφαση του Τούρκου Προέδρου

«Αγαπητοί  μου Πατέρες και αγαπητοί μου Αδελφοί,  Βρίσκομαι σήμερα εδώ στο Κουμαρίτσι, σε αυτό το μπαλκόνι της Ρούμελης, σε αυτό το μπαλκόνι της Οίτης, σε...
video

Η εορτή του Οσίου Παϊσίου στην Ιερά Μητρόπολη Φθιώτιδος

Για φωτογραφικό υλικό πατήστε εδώ. Με επίκεντρο την Μακρακώμη, στην οποία ο Όσιος Παΐσιος υπηρέτησε την στρατιωτική του θητεία ως ασυρματιστής του Τάγματος Διαβιβάσεως, την...

Εορτάσθηκε η μνήμη του Οσίου Παϊσίου στην Ι.Μ. Χαλκίδος

Σήμερα Κυριακή 12 Ιουλίου 2020 και στην Ι. Μητρόπολη Χαλκίδος εορτάσθηκε η μνήμη του νέου Αγίου της Εκκλησίας μας, Οσίου Παϊσίου του διορατικού. Ο Σεβασμιώτατος...