Κατά το διήμερο 5 και 6 Φεβρουαρίου πανηγύρισε o Ιερός Ναός του Αγίου Φωτίου Βεργίνης.
Το εσπέρας της εορτής ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων χοροστάτησε στον Πανηγυρικό Εσπερινό ενώ τον θείο λόγο κήρυξε ο Αρχιμανδρίτης Ιερεμίας Γεωργαλής.
Την επομένη ημέρα το πρωί ο Σεβασμιώτατος τέλεσε αρχιερατική θεία λειτουργία και κήρυξε το θείο λόγο.
Η ομιλία του Σεβασμιωτάτου στην Θεία Λειτουργία :
«Τῶν ἀρετῶν σε δοχεῖον, καλοῦμεν Φώτιε, ὡς τῆς εἰρήνης φίλον, τῆς ἀγάπης ἐργάτην, καί στήλην σωφροσύνης καί προσευχῆς».
Ἑορτάζει σήμερα ἡ Ἐκκλησία μας καί τιμᾶ ἰδιαιτέρως ἡ ἐνορία σας ἕναν ἀπό τούς μεγάλους πατέρες της καί μία ἀπό τίς ἐλάχιστες προσωπικότητες, οἱ ὁποῖες πέρασαν στήν ἱστορία ἔχοντας τόν τίτλο τοῦ Μεγάλου νά συνοδεύει τό ὄνομά τους.
Καί ἦταν ὄντως μέγας ὁ ἑορταζόμενος πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, ὁ Μέγας Φώτιος, ὄχι μόνο γιά τήν τεράστια μόρφωση καί σοφία του· ὄχι μόνο γιά τό διορατικό του πνεῦμα καί τό ὀργανωτικό του χάρισμα· ὄχι μόνο γιά τήν ἐμμονή του στήν ὀρθόδοξη πίστη καί στήν προάσπιση τῶν δικαίων τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά καί γιά τήν ἀρετή του. Γιατί ὅλα τά ἄλλα, ἀδελφοί μου, ὅσο σημαντικά καί ἄν εἶναι, ὅσο σπουδαῖα καί χρήσιμα καί ἄν εἶναι, δέν ἀρκοῦν γιά νά ἀναδείξουν μία προσωπικότητα ὡς κορυφαία. Γιατί μέγας εἶναι αὐτός πού δέν ἀφήνει ἁπλῶς τό ἀποτύπωμά του στήν ἱστορία ἀλλά γίνεται παράδειγμα πρός μίμηση σέ ὅσους ἀκολουθοῦν· γίνεται ὑπόδειγμα ἀρετῆς, ἡ ὁποία εἶναι ἡ μόνη πού παραμένει, ἡ μόνη πού συνοδεύει τόν ἄνθρωπο καί τόν ἀναδεικνύει εὐάρεστο ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ.
Τήν ἀλήθεια αὐτή τήν ἐπιβεβαιώνει ὁ λόγος τοῦ Κυρίου, σύμφωνα μέ τόν ὁποῖο «ὅς ἄν ποιήσῃ καί διδάξῃ οὗτος μέγας κληθήσεται ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν». Δηλαδή, μέγας θά ὀνομασθεῖ στή βασιλεία τῶν οὐρανῶν ὄχι ἐκεῖνος πού δίδαξε τόν λόγο τοῦ Θεοῦ, ὄχι ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος συνέβαλε στήν ὀργάνωση καί τή διοίκηση ἤ προσέφερε στούς ἀνθρώπους καί στήν Ἐκκλησία μέ ποικίλους τρόπους, ἀλλά αὐτός ὁ ὁποῖος ἐκτός ἀπό ὅλα αὐτά ἐφάρμοσε τόν λόγο τοῦ Θεοῦ καί στή δική του προσωπική ζωή. Διότι, ἀδελφοί μου, εἶναι εὔκολο νά συστήνουμε τό καλό, εἶναι εὔκολο νά λέμε στούς ἄλλους τί πρέπει νά κάνουν καί ποιό εἶναι τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, ἀλλά εἶναι δύσκολο νά τό ἐφαρμόσουμε ἐμεῖς οἱ ἴδιοι στή δική μας ζωή.
Καί αὐτό δέν σημαίνει μόνο ὅτι δέν ἐφαρμόζουμε αὐτό πού ξέρουμε ὅτι εἶναι σωστό καί εἶναι χρέος μας νά κάνουμε, ἀλλά δημιουργοῦμε καί ἀμφιβολίες καί ἀμφισβητήσεις γιά τήν ὀρθότητα ὅσων διδάσκουμε καί συστήνουμε σέ ἐκείνους πού βλέπουν ὅτι, ὅσα τούς συστήνουμε, ἐμεῖς οἱ ἴδιοι δέν τά ἐφαρμόζουμε στή ζωή μας.
Ὁ ἑορταζόμενος ὅμως Μέγας Φώτιος δέν ἀνῆκε στήν κατηγορία αὐτή. Ἦταν ἄνθρωπος ὄχι μόνο τῶν λόγων ἀλλά καί τῶν ἔργων καί τῆς ἀρετῆς. Ἔζησε σέ δύσκολη ἐποχή, ἔζησε σέ δύσκολο περιβάλλον, διότι ἀπό τά νεανικά του χρόνια ἔζησε καί ἐργάσθηκε μέσα στά αὐτοκρατορικά ἀνάκτορα, σέ ἕνα χῶρο ὅπου ὑπῆρχαν πολλές προκλήσεις γιά ἕνα νεαρό καί μορφωμένο ἄνθρωπο, ὅπως ἦταν ὁ ἅγιος Φώτιος. Ὅμως ἐκεῖνος δέν παρασύρθηκε ἀπό καμία πρόκληση. Διατήρησε μέ τήν προσευχή καί τήν ἄσκηση καί τή σωφροσύνη πού τόν χαρακτήριζε τόν ἑαυτό του «ἁγνόν ἀπό τοῦ κόσμου», ὥστε, ὅταν ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ τόν ἀνύψωσε στόν πατριαρχικό θρόνο τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ἦταν ἕτοιμος νά ἀναλάβει τήν ὑψηλή καί περίοπτη αὐτή θέση καί νά ποιμάνει τόν λαό τοῦ Θεοῦ, προασπίζοντας συγχρόνως καί τήν ὀρθόδοξη πίστη ἀπό τίς κακόδοξες διδασκαλίες τῶν Λατίνων πού εἶχαν ἤδη παρεισφρήσει στήν Ἐκκλησία τῆς Ρώμης.
Καί μπορεῖ κάποιοι ἀπό τούς ἀντιπάλους του νά τόν κατηγόρησαν, ἡ ἀλήθεια τῶν πραγμάτων ὅμως ἔλαμψε καί ἀποδεικνύει καί μέχρι σήμερα ὅτι ὁ Μέγας Φώτιος ἦταν ὄντως δοχεῖο ἀρετῶν πού προσείλκυε τή χάρη τοῦ Θεοῦ, γιατί ἦταν ἄνθρωπος τῆς ἀγάπης, τῆς προσευχῆς καί τῆς σωφροσύνης, καί ὡς τέτοιος ἀξιώθηκε νά ὀνομασθεῖ μέγας ὄχι μόνο ἀπό τούς ἀνθρώπους ἀλλά καί ἀπό τόν δικαιοκρίτη Θεό στόν ὁποῖο ἀφιέρωσε τή ζωή του καί τή διακονία του.
Ἀδελφοί μου, στίς ἡμέρες μας εἶναι πολλοί ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι μέ ποικίλους τρόπους προσπαθοῦν νά διακριθοῦν καί νά ξεχωρίσουν ἀνάμεσα στούς ἀνθρώπους. Ξεχνοῦν ὅμως καί μαζί τους συχνά ξεχνοῦμε καί ἐμεῖς ὅτι ὁ ἀσφαλέστερος τρόπος γιά νά διακριθεῖ κανείς εἶναι ἡ ἀρετή, εἶναι ἡ ἀγάπη πού πρέπει νά δείχνουμε πρός ὅλους· εἶναι ἡ προσευχή πού μᾶς ἐξυψώνει καί μᾶς καθιστᾶ συνομιλητές τοῦ Θεοῦ· εἶναι ἡ σωφροσύνη πού μᾶς προφυλάσσει ἀπό τό νά πέφτουμε στίς παγίδες τῆς ἁμαρτίας καί νά ρυπαίνουμε τήν ψυχή μας, ἀπομακρύνοντάς την ἀπό τόν Θεό.
Ἡ ἀγάπη, ἡ προσευχή καί ἡ σωφροσύνη ἦταν αὐτές πού κατέστησαν τόν ἅγιο Φώτιο δοχεῖο ἀρετῶν καί τόν ἀνέδειξαν μέγα. Ἄς τίς οἰκειοποιηθοῦμε καί ἐμεῖς, ἀδελφοί μου, καί ἄς προσπαθήσουμε νά τίς κάνουμε συστατικό τῆς ζωῆς μας, γιά νά ἔχουμε τή χάρη καί τήν εὐλογία τοῦ Θεοῦ καί νά ἀξιωθοῦμε καί τῆς αἰωνίου ζωῆς διά πρεσβειῶν τοῦ μεγάλου αὐτοῦ, τοῦ ἁγίου Φωτίου, πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως, καί προστάτου τῆς ἐνορίας σας.
