Την Κυριακή 25 Ιουνίου το πρωί ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων λειτούργησε και κήρυξε το θείο Λόγο στην Ιερά Μονή Αγίων Πάντων Παλατιτσίων, με την ευκαιρία της πανηγύρεως της Αγίας Φεβρωνίας.
Στην ομιλία του ο Σεβασμιώτατος τόνισε: «Οὐδείς δύναται δυσί κυρίοις δουλεύειν».
Κατηγορηματικός ὁ λόγος τοῦ Κυρίου στό σημερινό εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα. Κανείς δέν μπορεῖ νά ὑπηρετεῖ δύο κυρίους, γιατί ἤ τόν ἕναν θά ἀγαπᾶ καί θά μισεῖ τόν ἄλλο, ἤ τόν ἕναν θά τιμᾶ καί τόν ἄλλον θά τόν περιφρονεῖ.
Ἀκούοντας τούς λόγους αὐτούς κάποιοι ἴσως διερωτῶνται: «Καλά, ὁ Θεός δέν μᾶς ἔπλασε ἐλευθέρους; Πῶς μιλᾶ ὁ Χριστός τώρα γιά δούλους καί κυρίους;».
Ἀσφαλῶς ὁ Θεός δέν μᾶς ἔπλασε γιά νά εἴμαστε δοῦλοι ἀλλά ἐλεύθεροι. Αὐτό ἀποδεικνύεται ἀπό τό γεγονός ὅτι δέν ὑποχρεώνει κανέναν ἄνθρωπο νά τόν ἀκολουθήσει, δέν ὑποχρεώνει κανέναν ἄνθρωπο νά ἐφαρμόσει τίς ἐντολές του. «Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἀκολουθεῖν», μᾶς λέγει ὁ Κύριος, ἀφήνοντας σέ μᾶς τήν ἐλευθερία τῆς ἐπιλογῆς, ἐάν θέλουμε νά τόν ἀκολουθήσουμε.
Ἡ ἐπιλογή ἔχει ὅμως καί διλήμματα. Διότι, ἐάν ὁ Θεός δέν μᾶς ὑποχρεώνει νά τόν ἀκολουθήσουμε, ὁ διάβολος ἀγωνίζεται νά μᾶς παρασύρει γιά νά ἀκολουθήσουμε ἐκεῖνον. Τό ἐπεχείρησε ἤδη ἀκόμη καί μέσα στόν παράδεισο, ὅταν προσπάθησε νά παρασύρει τούς πρωτοπλάστους, τόν Ἀδάμ καί τήν Εὔα, ὑπαινισσόμενος ὅτι ὁ Θεός τούς ἐξαπάτησε καί δημιουργώντας ψευδεῖς ἐντυπώσεις γιά τό μέλλον τους.
Αὐτή εἶναι ἄλλωστε ἡ τακτική τοῦ διαβόλου. Ἐπιχειρεῖ νά συκοφαντήσει τόν Θεό καί νά μᾶς πείσει ὅτι οἱ ἐντολές του μᾶς δεσμεύουν καί μᾶς στεροῦν τήν ἐλευθερία. Καί συγχρόνως ἐπιχειρεῖ νά μᾶς πείσει ὅτι ἄν ἀπομακρυνθοῦμε ἀπό τόν Θεό, τότε θά ἔχουμε ἀπόλυτη ἐλευθερία καί θά κάνουμε ὅ,τι θέλουμε.
Πράγματι ὁ Θεός θέτει σέ ὅσους θέλουν νά τόν ἀκολουθήσουν κάποιες προϋποθέσεις, ὄχι γιά νά μᾶς δεσμεύσει, ἀλλά γιά νά μᾶς βοηθήσει νά τόν ἀκολουθήσουμε καί νά τόν πλησιάσουμε. Διότι, ὅπως δέν μπορεῖς νά ἀκολουθήσεις ἕναν ἄνθρωπο, ἐάν δέν συμφωνεῖς μαζί του, ἐάν δέν ἀντιμετωπίζετε μέ τόν ἴδιο τρόπο κάποια πράγματα, τό ἴδιο συμβαίνει μέ τόν Θεό. Δέν μποροῦμε νά λέμε ὅτι εἴμαστε μέ τόν Θεό, ὁ ὁποῖος εἶναι ἀγάπη καί προσφέρει τήν ἀγάπη σέ ὅλους, καί ἐμεῖς νά τούς μισοῦμε ἤ νά προσπαθοῦμε νά βλάψουμε τούς ἀνθρώπους. Οὔτε μποροῦμε νά συμβαδίζουμε μέ τόν Θεό πού εἶναι ἡ ἀλήθεια, ὅταν ἐμεῖς εἴμαστε βυθισμένοι στό ψεῦδος καί στήν ὑποκρισία.
Ἄν ποῦμε ὅτι δέν θέλουμε νά δεσμευθοῦμε μέ τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ καί θέλουμε νά κάνουμε ὅ,τι μᾶς ἀρέσει, τότε δέν εἴμαστε ἐλεύθεροι, ἀλλά γινόμαστε χωρίς νά τό καταλάβουμε δοῦλοι τοῦ πονηροῦ. Διότι ὁ πονηρός χρησιμοποιεῖ ὅλα τά μέσα, ὥστε νά μήν μᾶς ἀφήσει νά ἀλλάξουμε ἀπόφαση καί συμπεριφορά, μᾶς κρατᾶ δέσμιους στήν ἁμαρτία καί μᾶς καθιστᾶ προοδευτικά ὑποχείριά του.
Ἀντίθετα, ἐάν ἐπιλέξουμε νά ἀκολουθήσουμε τόν Χριστό, ἐφαρμόζοντας τίς ἐντολές του, ὅπως Ἐκεῖνος μᾶς ζητᾶ, τότε παραμένουμε ἐλεύθεροι, διότι ὁ Χριστός δέν μᾶς θέλει γιά δούλους του, οὔτε μᾶς ὑποχρεώνει νά ἐφαρμόζουμε τίς ἐντολές του γιά τό δικό του συμφέρον ἀλλά γιά τό δικό μας. Καί τότε ἔρχεται, κατά τήν ὑπόσχεσή του, καί ἐνοικεῖ στήν ψυχή ὅσων τηροῦν τίς ἐντολές του καί εἶναι μαζί τους, ὅπως καί ἐκεῖνοι εἶναι μαζί του, καί σ᾽ αὐτή τή ζωή ἀλλά καί στήν αἰώνια.
Καί ὅποιος ἀκολουθεῖ τόν Χριστό δέν εἶναι δοῦλος του ἀλλά φίλος του, ὅπως λέγει ὁ ἴδιος στούς μαθητές του: «οὐκέτι λέγω ὑμᾶς δούλους, ὅτι ὁ δοῦλος οὐκ οἶδε τί ποιεῖ αὐτοῦ ὁ κύριος· ὑμᾶς δέ εἴρηκα φίλους». Δέν σᾶς ὀνομάζω, λέγει, δούλους, γιατί ὁ δοῦλος δέν γνωρίζει τί κάνει ὁ κύριός του, ἀλλά σᾶς ὀνομάζω φίλους, δηλαδή πρόσωπα ἀγαπητά καί οἰκεῖα, ἐφόσον ὅσοι ἀκολουθοῦν τόν Χριστό ἀπολαμβάνουν «τήν ἐλευθερίαν τῶν τέκνων τοῦ Θεοῦ», κατά τόν μέγα ἀπόστολο Παῦλο.
Ἄς ἀκούσουμε, λοιπόν, τήν προειδοποίηση τοῦ Κυρίου μας καί ἄς ἐξετάζουμε τίς ἐπιλογές μας. Ἄς προσέχουμε καί ἄς μήν ἐπαναπαυόμαστε στήν ἰδέα ὅτι, ἀφοῦ εἴμαστε μέσα στήν Ἐκκλησία, ἀφοῦ εἴμαστε μέσα στό μοναστήρι, ἀκολουθοῦμε τόν Χριστό καί ἑπομένως δέν κινδυνεύουμε, διότι καί οἱ πρωτόπλαστοι μέσα στόν παράδεισο ἐξαπατήθηκαν καί ἔγιναν δοῦλοι τῆς ἁμαρτίας καί τοῦ πονηροῦ. Ἄς προσπαθοῦμε πάντοτε νά ἐφαρμόζουμε στή ζωή μας τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ, γιατί αὐτές εἶναι οἱ πατρικές του ὁδηγίες γιά νά ἀποφεύγουμε τίς παγίδες τῆς ἁμαρτίας πού μᾶς στήνει ὁ πονηρός μέ τά πάθη καί τίς ἀδυναμίες μας, ὥστε νά μήν γινόμαστε δέσμιοί τους, ἀλλά νά ἀπολαμβάνουμε τή χρηστότητα καί τήν ἀγάπη τοῦ Κυρίου καί νά εἴμαστε καί ἐμεῖς φίλοι του καί τέκνα τοῦ Θεοῦ.
