Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ. Τιμόθεος, το απόγευμα της Κυριακής 22 Μαρτίου 2026, χοροστάτησε στην ακολουθία του Ε΄ Κατανυκτικού Εσπερινού, που τελέσθηκε στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Καρδίτσης.
Στη συνέχεια, απηύθυνε το εσπερινό του κήρυγμα με θέμα: «Διδαχές στην προς Ρωμαίους Επιστολή του Αποστόλου Παύλου», μέσα στο πλαίσιο των Κυριακάτικων εσπερινών Διδασκαλιών.
Ο Σεπτός μας Ποιμενάρχης, στην ομιλία του, ανέπτυξε με πατρική μέριμνα και θεολογική πληρότητα τις διδαχές του Αποστόλου Παύλου από την προς Ρωμαίους Επιστολή, καλώντας τους πιστούς σε ουσιαστική βίωση της πίστεως μέσα στην καθημερινότητά τους.
Αφετηρία του λόγου του αποτέλεσε το πρόσωπο του Πατριάρχου Αβραάμ, τον οποίο παρουσίασε ως ζωντανό υπόδειγμα πίστεως, υπομονής και ακλόνητης ελπίδος. Τόνισε ότι ο Αβραάμ, υπακούοντας στο κάλεσμα του Θεού, εγκατέλειψε την πατρίδα του και πορεύθηκε προς άγνωστη γη, εμπιστευόμενος πλήρως την θεία υπόσχεση. Υπογράμμισε μάλιστα την ταπείνωση και την ειρηνοποιό του διάθεση, όταν παραχώρησε στον Λωτ την επιλογή της εύφορης γης, επιλέγοντας ο ίδιος τα δυσκολότερα μέρη, παραμένοντας όμως σταθερός στην προσμονή της επαγγελίας. Ιδιαίτερη αναφορά έγινε στην πολυετή αναμονή για την εκπλήρωση της θείας υπόσχεσης, καθώς επί εικοσιπέντε έτη περίμενε, μέχρις ότου, σε προχωρημένη ηλικία, αξιώθηκε να αποκτήσει τον Ισαάκ. Μέσα από αυτό το παράδειγμα, ο Σεβασμιώτατος προέτρεψε τους πιστούς να μην αποκάμνουν στον πνευματικό τους αγώνα, αλλά να διατηρούν την ελπίδα τους «ως άγκυραν βεβαίαν», έχοντας εμπιστοσύνη στον ζώντα Θεό.
Στη συνέχεια, εισερχόμενος στην ερμηνεία του δωδεκάτου κεφαλαίου της προς Ρωμαίους Επιστολής, ανέδειξε την κλήση του ανθρώπου να μεταβάλει ολόκληρη τη ζωή του σε προσφορά προς τον Θεό. Όπως χαρακτηριστικά υπογράμμισε, ο χριστιανός καλείται να καταστήσει το ίδιο του το σώμα «θυσιαστήριο», προσφέροντας «θυσίαν ζώσαν, αγίαν, ευάρεστον εις τον Θεόν», χρησιμοποιώντας τα μέλη του αποκλειστικά ως όργανα αρετής και όχι αμαρτίας. Αυτή η προσφορά, όπως εξήγησε, αποτελεί την αληθινή και λογική λατρεία, η οποία τελείται με τις πνευματικές δυνάμεις του ανθρώπου.
Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε στην ανάγκη μεταμορφώσεως του ανθρώπου, επισημαίνοντας ότι οι πιστοί δεν πρέπει να συμμορφώνονται με το φρόνημα του κόσμου, αλλά να ανακαινίζονται εσωτερικά, αποκτώντας νέο τρόπο σκέψεως και ζωής, ώστε να διακρίνουν το θέλημα του Θεού, το οποίο είναι αγαθό, ευάρεστο και τέλειο.
Αναπτύσσοντας περαιτέρω τη διδασκαλία του Αποστόλου Παύλου, αναφέρθηκε στην ταπεινοφροσύνη ως βασικό γνώρισμα της χριστιανικής ζωής. Τόνισε ότι κανείς δεν πρέπει να υπερεκτιμά τον εαυτό του, αλλά να φρονεί με μέτρο και διάκριση, σύμφωνα με το χάρισμα που του έχει δοθεί από τον Θεό. Τα χαρίσματα, όπως επεσήμανε, δεν αποτελούν αφορμή υπερηφανείας, αλλά δίδονται για τη διακονία των άλλων και την οικοδομή της Εκκλησίας. Όπως σε ένα σώμα υπάρχουν πολλά μέλη με διαφορετικές λειτουργίες, έτσι και οι πιστοί, αν και πολλοί, αποτελούν ένα σώμα εν Χριστώ, καλούμενοι να συνεργάζονται εν ταπεινώσει και εν αγάπη.
Στη συνέχεια, στάθηκε διεξοδικά στην υπέρτατη αρετή της αγάπης, η οποία, όπως τόνισε, πρέπει να είναι ανυπόκριτη και αυθεντική. Προέτρεψε τους πιστούς να αποστρέφονται το κακό και να προσκολλώνται στο αγαθό, να καλλιεργούν τη φιλαδελφία, να προλαμβάνουν ο ένας τον άλλον στην τιμή, να είναι πρόθυμοι και ζηλωτές στα πνευματικά έργα, να χαίρονται στην ελπίδα, να υπομένουν στις θλίψεις και να επιμένουν στην προσευχή. Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στη φιλοξενία, στην έμπρακτη συμπαράσταση προς όσους έχουν ανάγκη, αλλά και στην ευαγγελική στάση απέναντι στους εχθρούς, τονίζοντας ότι ο χριστιανός καλείται να ευλογεί και όχι να καταράται, να συμμετέχει στη χαρά και στη λύπη των άλλων και να διατηρεί πνεύμα ειρήνης και ταπεινώσεως.
Με ιδιαίτερη έμφαση υπογράμμισε την ανάγκη αποφυγής της ανταπόδοσης του κακού, επισημαίνοντας ότι ο πιστός οφείλει να ζει έντιμα ενώπιον όλων των ανθρώπων, ώστε να μη σκανδαλίζεται κανείς και να μη δυσφημείται το όνομα του Χριστού. Προέτρεψε να επιδιώκεται η ειρηνική συνύπαρξη με όλους και να αποφεύγεται κάθε διάθεση εκδίκησης, αφήνοντας την κρίση στον Θεό. Μάλιστα, ανέδειξε τη δύναμη της αγαθοεργίας προς τον εχθρό, η οποία δύναται να αφυπνίσει τη συνείδησή του και να τον οδηγήσει σε μετάνοια, επιβεβαιώνοντας τον αποστολικό λόγο «μη νικώ υπό του κακού, αλλά νίκα εν τω αγαθώ το κακόν».
Ακολούθως, αναφέρθηκε στα καθήκοντα των πιστών έναντι της πολιτείας, τονίζοντας ότι, κατά τη διδασκαλία του Αποστόλου Παύλου, κάθε εξουσία επιτρέπεται από τον Θεό για την εύρυθμη λειτουργία της κοινωνίας. Επισήμανε, ωστόσο, ότι η ευθύνη της χριστιανικής ζωής και μαρτυρίας δεν μετατίθεται στο κράτος, αλλά βαραίνει τον ίδιο τον άνθρωπο, ο οποίος καλείται, με τη στάση και το παράδειγμά του, να διαφυλάσσει την αλήθεια της πίστεως μέσα στην κοινωνία.
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στην αγάπη προς τον πλησίον ως θεμελιώδη εντολή, η οποία συνοψίζει ολόκληρο τον νόμο του Θεού. Τόνισε ότι όποιος αγαπά αληθινά, δεν αδικεί τον άλλον, αλλά εκπληρώνει πλήρως το θέλημα του Θεού, επισημαίνοντας ότι η έλλειψη αγάπης αποτελεί τη ρίζα πολλών δεινών της σύγχρονης κοινωνίας.
Κλείνοντας, υπογράμμισε την επικαιρότητα των παυλείων διδαχών, τονίζοντας ότι ο άνθρωπος δεν έχει την πολυτέλεια της πνευματικής αμέλειας. Όπως χαρακτηριστικά ανέφερε, «δεν είναι πλέον ώρα εξ ύπνου εγερθήναι», αλλά καιρός εγρήγορσης και μετανοίας, καθώς η συνάντηση με τον Θεό, είτε διά της Δευτέρας Παρουσίας είτε διά του προσωπικού τέλους εκάστου, πλησιάζει. Προέτρεψε τους πιστούς να αποθέσουν τα έργα του σκότους και να ενδυθούν τα έργα του φωτός, ζώντας με ευπρέπεια, αποφεύγοντας τα πάθη και τις αμαρτίες, και «ενδυόμενοι τον Κύριον Ιησούν Χριστόν» ως τρόπο ζωής.
Τέλος, ευχήθηκε σε όλους καλή δύναμη στην πορεία της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής, προτρέποντας να συνεχίσουν τον πνευματικό τους αγώνα με υπομονή, ελπίδα και εμπιστοσύνη στον Θεό, ώστε η Χάρη Του να ενεργεί ζωντανά μέσα στη ζωή τους.
