Αντίσταση στον αφελληνισμό, τον οικουμενισμό και τη Νέα Τάξη

Aρχιμ. Αθανασίου Αναστασίου
Προηγουμένου Ιεράς Μονής Μεγάλου Μετεώρου Αγίων Μετεώρων.

Είναι γε­γο­νός ότι βρι­σκό­μα­στε σε μια στιγ­μή, όχι απλώς κρί­σι­μη, αλ­λά ορια­κή , θα λέ­γα­με, για την πο­ρεί­α και το μέλ­λον της πα­τρί­δας μας και της Ορ­θο­δό­ξου πί­στε­ώς μας σε μια στιγ­μή που βι­ώ­νου­με έ­ναν ανε­πα­νά­λη­πτο κα­ται­γι­σμό κα­τά­λυ­σης και κα­τα­στρα­τή­γη­σης των πάν­των.

Οι νε­ο­τα­ξι­κοί σχε­δια­σμοί βρί­σκουν την α­πό­λυ­τη εκ­πλή­ρω­σή τους στα τε­κται­νό­με­να των τε­λευ­ταί­ων ετών στην χώ­ρα μας, στήν Εὐ­ρώ­πη, ἀλ­λά καί στόν κό­σμο ὁ­λό­κλη­ρο.

Μέ τρό­πο πλέ­ον ἀ­προ­κά­λυ­πτο, χω­ρίς τήν πα­ρα­μι­κρή προ­σπά­θεια τη­ρή­σε­ως ἔ­στω τῶν προ­σχη­μά­των, χω­ρίς τήν ὅ­ποι­α ἀ­παι­τού­με­νη νο­μι­μο­ποί­η­ση, τά «γνω­στά-ἄ­γνω­στα» δι­ε­θνή κέν­τρα ἐ­ξου­σί­ας, οἱ νέ­ες δυ­νά­μεις κα­το­χῆς τῆς ὑ­φη­λί­ου, συγ­κε­κρι­μέ­νοι τρα­πε­ζι­κοί καί χρη­μα­το­πι­στω­τι­κοί κο­λοσ­σοί μέ πλή­ρη ἀ­δι­α­φά­νεια, μέ κα­θα­ρά κερ­δο­σκο­πι­κές τα­κτι­κές, μέ ἀ­ποι­κι­ο­κρα­τι­κές με­θό­δους βυ­θί­ζουν στήν ἀ­νέ­χεια καί τήν φτώ­χεια ὁ­λό­κλη­ρους λα­ούς καί κρα­τοῦν ἀ­σφυ­κτι­κά δέ­σμιους τῶν ἐ­πι­λο­γῶν τους πο­λυ­ά­ριθ­μες χῶ­ρες. Ρυθ­μί­ζουν τίς τύ­χες τῶν πο­λι­τῶν, δι­ο­ρί­ζουν ἀρ­χη­γούς κυ­βερ­νή­σε­ων πε­ρι­ο­ρί­ζον­τας τήν λα­ϊ­κή ἐ­τυ­μη­γο­ρί­α, καί ἐ­πι­βάλ­λουν μέ συ­νο­πτι­κές δι­α­δι­κα­σί­ες, στη­ριγ­μέ­νες στόν ὠ­μό ἐκ­βια­σμό, τήν πο­λι­τι­κή καί τίς ἀ­πο­φά­σεις τους πα­ρα­βι­ά­ζον­τας τίς ἀρ­χές τῆς δη­μο­κρα­τί­ας καί τοῦ κοι­νο­βου­λευ­τι­σμοῦ.

Οἱ σύγ­χρο­νοι δι­κτά­το­ρες πού κα­τα­δυ­να­στεύ­ουν τόν κό­σμο δέν εἶ­ναι οἱ ἀ­λα­ζό­νες αὐ­το­κρά­το­ρες τοῦ πα­ρελ­θόν­τος, δέν εἶ­ναι οἱ σα­τρα­πί­σκοι τῆς ἀ­να­το­λῆς, δέν εἶ­ναι στρα­τι­ω­τι­κοί ἡ­γέ­τες, ἀ­κραῖ­οι ἐ­πα­να­στά­τες ἤ ἀ­πο­λυ­ταρ­χι­κοί ἡ­γε­μό­νες. Οἱ σύγ­χρο­νοι δι­κτά­το­ρες τοῦ κό­σμου εἶ­ναι οἱ δι­ε­θνεῖς το­κο­γλύ­φοι, οἱ με­γα­λο­τρα­πε­ζί­τες, οἱ ἰ­θύ­νον­τες τῶν πο­λυ­ε­θνι­κῶν, οἱ ἐ­πι­κε­φα­λῆς κλει­στῶν καί ἀ­δι­α­φα­νῶν ὁ­μά­δων ἀ­σκή­σε­ως καί ἐ­πι­βο­λῆς ἐ­ξου­σί­ας τύ­που Μα­σο­νί­ας, Μπίλ­ντεμ­περγκ, Τρι­με­ροῦς Ἐ­πι­τρο­πῆς (T­r­i­l­a­t­e­r­al C­o­m­m­i­s­s­i­on), G­o­l­d­m­an S­a­c­hs, B­l­a­ck R­o­ck κ.ἄ. Καί τά ἐ­κτε­λε­στι­κά τους ὄρ­γα­να: οἱ δο­τές κυ­βερ­νή­σεις, οἱ δι­ο­ρι­σμέ­νοι πρω­θυ­πουρ­γοί, οἱ δο­σί­λο­γοι συ­νερ­γά­τες. Ἡ στό­χευ­ση εἶ­ναι πε­ρισ­σό­τε­ρο ἐμ­φα­νής ἀ­πό πο­τέ.

Ἡ οἰ­κο­νο­μι­κή ἐ­ξα­θλί­ω­ση, ἡ στέ­ρη­ση, ἡ ἀ­βε­βαι­ό­τη­τα ὁ­δη­γεῖ στήν ἀ­να­στο­λή τῶν ἀν­τι­στά­σε­ων καί τήν κα­τα­στο­λή τῆς ἐ­λευ­θε­ρί­ας τῶν σκέ­ψε­ων καί τῶν ἐ­πι­λο­γῶν. Εἶ­ναι ἀ­πε­ρί­γρα­πτα τρα­γι­κό τό γε­γο­νός ἕ­νας πε­ρή­φα­νος λα­ός, ὅ­πως ὁ ἑλ­λη­νι­κός, μέ τήν τό­σο πλού­σια μα­κραί­ω­νη ἱ­στο­ρί­α, νά κα­ταν­τᾶ ἐ­παί­της καί ἐ­ξαρ­τη­μέ­νος τῆς «δό­σης» τοῦ ΔΝΤ καί τῆς Ε.Ε., νά ζεῖ μέ τήν κα­θη­με­ρι­νή ἀ­γω­νί­α καί τόν τρό­μο ὅ­τι οἱ δα­νει­στές μας δέν θά κα­λύ­ψουν τά ἀ­πα­ραί­τη­τα για τούς μι­σθούς καί τίς συν­τά­ξεις μας.

Εἶ­ναι πραγ­μα­τι­κά τρα­γι­κό, ἀλ­λά καί ἐ­ξευ­τε­λι­στι­κό οἱ φε­ρό­με­νοι ὡς ἐκ­πρό­σω­ποι τοῦ λα­οῦ -αὐ­τό τό δι­ε­φθαρ­μέ­νο, ὑ­πο­τε­λές καί κα­τευ­θυ­νό­με­νο πο­λι­τι­κό μας σύ­στη­μα- νά ταυ­τί­ζουν τήν σω­τη­ρί­α τῆς χώ­ρας μέ τήν δυ­να­τό­τη­τα ἐ­κτα­μί­ευ­σης τῶν δό­σε­ων τοῦ δα­νεί­ου(­!) καί νά ἐ­πι­χαί­ρουν θρι­αμ­βευ­τι­κά κά­θε φο­ρά πού ἐ­πι­βάλ­λουν νέ­α δυσ­βά­στα­κτα καί ἀ­φό­ρη­τα μέ­τρα στόν ἐ­ξου­θε­νω­μέ­νο λα­ό μας. Ἦρ­θε, λοι­πόν, ἡ ὥ­ρα πού οἱ οἰ­κο­νο­μι­κοί δι­κτά­το­ρες τοῦ κό­σμου θά ἐ­πα­λη­θεύ­σουν τόν Ντο­στο­γι­έφ­σκυ καί τόν μύ­θο τοῦ Με­γά­λου Ἱ­ε­ρο­ε­ξε­τα­στῆ, ὥ­στε νά «κα­τα­θέ­σου­με τήν ἐ­λευ­θε­ρί­α μας στά πό­δια τους» καί νά τούς ποῦ­με «κάντε μας σκλάβους, μά χορτᾶστε μας». Οἱ ἐ­πι­λο­γές τῆς παγ­κο­σμι­ο­ποί­η­σης καί τῆς Νέ­ας Τά­ξης Πραγ­μά­των δέν ἀ­φο­ροῦν, βε­βαί­ως, μό­νον στήν πο­λι­τι­κή καί τήν οἰ­κο­νο­μί­α.

Ἀ­φο­ροῦν στό σύ­νο­λο τῶν δρα­στη­ρι­ο­τή­των, τῶν πι­στευ­μά­των, τῶν ἀρ­χῶν, τῶν πα­ρα­δό­σε­ων, τῶν πο­λι­τι­σμῶν, τῶν θρησκειῶν, ὅ­λων ὅ­σα ἀ­πο­τε­λοῦν τά συ­στα­τι­κά τῆς ταυ­τό­τη­τας καί τῆς ἰ­δι­ο­προ­σω­πεί­ας τοῦ κά­θε λα­οῦ. Σέ αὐ­τή τήν κα­τεύ­θυν­ση κι­νεῖ­ται ἡ ἰ­σο­πε­δω­τι­κή τα­κτι­κή στόν χῶ­ρο τῆς παι­δεί­ας, τῆς ἱ­στο­ρί­ας, τῆς γλώσ­σας, τῆς οἰ­κο­γέ­νειας· ἡ πε­ρι­θω­ρι­ο­ποί­η­ση τῆς ὀρ­θο­δό­ξου πί­στε­ώς μας, ἡ ἀ­πα­ξί­ω­ση τῶν ἀρ­χῶν καί τῶν ἀ­ξι­ῶν της, ὁ ἐ­ξο­βε­λι­σμός τῶν ἐ­θνι­κῶν καί θρη­σκευ­τι­κῶν μας συμ­βό­λων, ἡ κα­ταρ­ρά­κω­ση καί ἡ ἄμ­βλυν­ση τῆς ἐ­θνι­κῆς μας συ­νείδη­σης. Ἀ­νά­λο­γες κα­τα­στά­σεις πα­ρα­τη­ροῦ­με νά δι­α­μορ­φώ­νον­ται καί σέ θε­ο­λο­γι­κό-δογ­μα­τι­κό ἐ­πί­πε­δο, ὅ­που ἐ­πι­χει­ρεῖ­ται ἡ ἐ­πι­βο­λή μί­ας παγ­κό­σμιας θρη­σκεί­ας καί ἑ­νός παγ­κό­σμιου θρη­σκευ­τι­κοῦ ἡ­γέ­τη μέ κύ­ριο ὄ­χη­μα τούς οἰ­κου­με­νι­κούς δι­α­λό­γους, δι­α­χρι­στι­α­νι­κούς καί δι­α­θρη­σκεια­κούς.

Ἡ ὁ­μο­γε­νο­ποί­η­ση τῶν θρη­σκει­ῶν συ­νε­πά­γε­ται τόν συμ­φυρμό τῆς ὀρ­θο­δο­ξί­ας μέ τίς κά­θε λο­γῆς κα­κο­δο­ξί­ες καί τά ἑ­τε­ρό­κλιτα πι­στεύ­μα­τα, πού δι­α­θέ­τουν, δῆ­θεν, κά­ποι­ο μέ­ρος τῆς ἀ­λή­θειας καί τήν προ­βο­λή τους ὡς μί­α κοι­νή πί­στη καί ἀ­λή­θεια. Προ­σερ­χό­μα­στε, ἔ­τσι, στούς δι­α­λό­γους μέ τήν ἀ­λή­θεια ὡς ζη­τού­με­νο καί ὄ­χι ὡς φο­ρεῖς τῆς ἀ­πο­κα­λυ­πτι­κῆς ἀ­λή­θειας τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας μας. Ὁ στό­χος τῆς νε­ο­ε­πο­χί­τι­κης παν­θρη­σκεί­ας ἐ­πι­τυγ­χά­νε­ται πρω­ταρ­χι­κά μέ τήν ἀλ­λοί­ω­ση τῆς ὀρ­θο­δο­ξί­ας, πού ἀ­πο­τε­λεῖ τήν μό­νη σώ­ζου­σα ἀ­λή­θεια. Ἡ ἀλ­λοί­ω­ση αὐ­τή ἔ­χει λά­βει στίς μέ­ρες μας τήν μορ­φή μί­ας ὀρ­γα­νω­μέ­νης ἐ­πι­χεί­ρη­σης ἀ­πο­κα­θή­λω­σης καί ἐ­ξάρ­θρω­σης τῶν βα­σι­κῶν δο­μῶν τῆς ὀρ­θο­δό­ξου ἐκ­κλη­σι­ο­λο­γί­ας, τῆς ἀ­πο­κα­λυ­πτι­κῆς ἀ­λή­θειας τῶν θε­ου­μέ­νων Προ­φη­τῶν, Ἀ­πο­στό­λων καί Ἁ­γί­ων Πα­τέ­ρων καί τῆς ἐν γένει δογ­μα­τι­κῆς τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας μας.

Δυ­στυ­χῶς ἡ ἐ­πι­χεί­ρη­ση αὐ­τή δι­ευ­κο­λύ­νε­ται, προ­ω­θεῖ­ται καί ἐ­κτε­λεῖ­ται ἀ­κό­μη καί ἀ­πό ὀρ­θο­δό­ξους, κλη­ρι­κούς ὅ­λων τῶν βαθ­μί­δων καί λα­ϊ­κούς θε­ο­λό­γους καί Κα­θη­γη­τές, μέ τήν πλη­θώ­ρα τῶν και­νο­φα­νῶν θε­ο­λο­γι­κῶν ἀ­πό­ψε­ων, πού εἰ­σβάλ­λουν κυ­ρι­ο­λε­κτι­κά στήν Ἐκ­κλη­σί­α μας, ὅ­πως ἡ με­τα­πα­τε­ρι­κή καί συ­να­φεια­κή θε­ο­λο­γί­α, ἡ βα­πτι­σμα­τι­κή θε­ο­λο­γί­α, ἡ θε­ο­λο­γί­α τῶν κλά­δων, τῶν δύ­ο πνευ­μό­νων, τῆς δι­η­ρη­μέ­νης ἐκ­κλη­σί­ας, τῆς ἀ­ό­ρα­της ἐκ­κλη­σί­ας, ἡ πα­ρα­δο­χή δύ­ο ἐκ­κλη­σι­ο­λο­γι­ῶν καί τό­σες ἄλ­λες ἀν­τορ­θό­δο­ξες ἀ­πό­ψεις μέ ἀ­πο­κο­ρύ­φω­ση τά σύγ­χρο­να οἰ­κου­με­νι­στι­κά ἀ­νοίγ­μα­τα, τίς δογ­μα­τι­κές ἀ­πο­κλί­σεις καί τίς ἐκ­πτώ­σεις σέ θέ­μα­τα ὀρ­θο­δό­ξου πί­στε­ως, πού πραγ­μα­το­ποι­οῦν­ται σέ κο­ρυ­φαῖ­ο ἐκ­κλη­σι­α­στι­κό ἐ­πί­πε­δο στά πλαί­σια τῶν λεγομένων δι­α­λό­γων.

Ἀνατρέπουν δέ τόσο ριζικά τήν πα­τρο­πα­ρά­δο­τη πί­στη μας ὅ­σα προ­βάλ­λον­ται καί προωθοῦνται ἀ­πό τούς οἰ­κου­με­νι­στές, καί προ­πα­γαν­δί­ζον­ται μέ τό­ση ἐμ­μο­νή, συν­το­νι­σμό καί συ­στη­μα­τι­κό­τη­τα, ἀνερυθρίαστα καί ἐπιθετικά, πού γεν­νοῦν εὔ­γλω­ττες ἀ­πο­ρί­ες καί προ­βλη­μα­τι­σμό γιά τήν προ­έ­λευ­ση, τήν ὑ­πο­κί­νη­ση καί τόν τε­λι­κό σκο­πό ὅ­λων αὐ­τῶν.

Γεν­νοῦν ἀ­πο­ρί­ες, ἀλ­λά καί ὑ­πο­ψί­ες, γιά τό πῶς οἱ ἐκ­φρα­στές ὅ­λων αὐ­τῶν τῶν ἀν­τορ­θό­δο­ξων θε­ω­ρι­ῶν –πα­ρό­τι μει­ο­ψη­φί­α στό ὀρ­θό­δο­ξο πλή­ρω­μα– βρί­σκουν πρό­σφο­ρο ἔ­δα­φος καί ἀ­να­δει­κνύο­νται σέ κομ­βι­κές θε­σμι­κές θέ­σεις τῆς κρα­τι­κῆς, ἐκ­παι­δευ­τι­κῆς, ἀλ­λά καί τῆς ἐκ­κλη­σι­α­στι­κῆς δι­οι­κη­τι­κῆς ὀρ­γά­νω­σης· πῶς τούς προ­σφέ­ρε­ται πάν­το­τε (καί σχε­δόν ἀ­πο­κλει­στι­κά) τό βῆ­μα τῶν ἐ­πι­σή­μων ἐκ­κλη­σι­α­στι­κῶν συ­νε­δρί­ων καί ἀ­κα­δη­μι­ῶν καί τό μι­κρό­φω­νο τοῦ ἐ­πι­σή­μου Ρ/Σ τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας μας· πῶς το­πο­θε­τοῦν­ται πάν­το­τε (καί σχε­δόν ἀ­πο­κλει­στι­κά) ὡς ἐ­πί­ση­μοι ἐκ­πρό­σω­ποι τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας μας στούς οἰ­κου­με­νι­κούς δι­α­λό­γους, στίς δι­α­θρη­σκεια­κές συ­νά­ξεις· πῶς εἶ­ναι πάν­το­τε αὐ­τοί πού ὁ­ρί­ζον­ται καί συ­νυ­πο­γρά­φουν ἀ­πα­ρά­δε­κτα καί προ­δο­τι­κά κεί­με­να, ὅ­πως τοῦ B­a­l­a­m­a­nd, τοῦ P­o­r­to A­l­e­g­re, τῆς Ρα­βέν­νας καί τό­σων ἄλ­λων.

Ὅ­σο καί ἄν μᾶς λυ­πεῖ καί μᾶς συν­θλί­βει, ὅ­σο κι ἄν ἀ­δυ­να­τοῦ­με νά τό πι­στέ­ψου­με καί νά τό ἀ­πο­δε­χθοῦ­με, ἡ ἴ­δια, ὅμως, ἡ πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, ἡ πο­ρεί­α τοῦ οἰ­κο­υμε­νι­σμοῦ, οἱ πρα­κτι­κές καί οἱ μέ­θο­δοι τῶν οἰ­κου­με­νι­στῶν ἀ­πο­κα­λύ­πτουν τήν ἄ­με­ση ἀν­τι­στοι­χί­α καί ἐ­ξάρ­τη­ση μέ τούς σχε­δια­σμούς τῆς Νέ­ας Τά­ξης Πραγ­μά­των καί τῆς Νέ­ας Ἐ­πο­χῆς.

Ἡ πο­δη­γέ­τη­ση καί ὁ­μο­γε­νο­ποί­η­ση τῶν λα­ῶν ἀ­πό τά δι­ε­θνῆ κέν­τρα ἐ­ξου­σί­ας καί ἐ­λέγ­χου προ­α­παι­τεῖ καί τήν ὁ­μο­γε­νο­ποί­η­ση τῶν θρη­σκει­ῶν τους, καί ἐ­νερ­γεῖ­ται μέ­σῳ τῶν ἐν­το­λο­δό­χων τους πού ἐ­κτε­λοῦν δι­α­τε­ταγ­μέ­νη ὑ­πη­ρε­σί­α. Προ­α­παι­τεῖ τήν νό­θευ­ση τῆς ἀ­λή­θειας, τήν ἀλ­λοί­ω­ση καί τήν ἔ­πτω­σή της σέ δο­ξα­σί­α, σέ ἀν­τί­λη­ψη, σέ θε­ω­ρί­α, σέ ἰ­δε­ο­λο­γί­α, σέ στο­χα­σμό· προ­α­παι­τεῖ τήν με­τάλ­λα­ξη τῆς ὀρ­θο­δό­ξου Ἐκ­κλη­σί­ας μας ἀ­πό τα­μει­οῦ­χο τῆς χά­ρι­τος καί τῆς ἀ­πο­κα­λυ­πτι­κῆς ἀ­λή­θειας τοῦ Ἁ­γί­ου Τρι­α­δι­κοῦ Θε­οῦ σέ πα­ρα­φυά­δα τοῦ παν­θρη­σκεια­κοῦ συ­νο­νθυ­λεύ­μα­τος, σέ μί­α «ἑ­τε­ρό­τη­τα» μέ­σα στήν «ποι­κι­λί­α θε­ο­λο­γι­κῆς ἐκ­φρά­σε­ως», σέ μί­α «πτυ­χή τῆς ἀ­λή­θειας» στά πλαί­σια τῆς «ἑ­νό­τη­τος ἐν τῇ ἀ­λη­θεί­ᾳ».

Ἡ ἀ­πάν­τη­σή μας σέ ὅ­λα αὐ­τά καί σέ ὅ­λους αὐ­τούς θά εἶ­ναι ἄ­με­ση καί ἀ­πο­φα­σι­στι­κή. Θά δεί­ξου­με ὅ­λοι μας ἐ­γρή­γορ­ση καί ἐ­νερ­γο­ποί­η­ση, τόλ­μη καί ἀ­πο­φα­σι­στι­κό­τη­τα, ἀ­φύ­πνι­ση καί ἀν­τί­στα­ση γιά τήν ἀ­να­τρο­πή ὅ­λων τῶν ἀν­τορ­θό­δο­ξων καί ἀν­θελ­λη­νι­κῶν σχε­δια­σμῶν.
Ἀν­τί­στα­ση ἐ­πί­μο­νη καί ἀ­πο­τε­λε­σμα­τι­κή· ἀν­τί­στα­ση ὀρ­γα­νω­μέ­νη καί ὄ­χι ἐ­πι­φα­νεια­κή, πού θά στη­ρί­ζε­ται κυ­ρί­ως στόν προ­σω­πι­κό μας ἁ­για­σμό, τήν νή­ψη, τήν προ­σευ­χή καί τήν με­λέ­τη.

Θά στη­ρί­ζε­ται στό ὁ­μο­λο­για­κό μας φρό­νη­μα καί τήν μαρ­τυ­ρι­κή μας δι­ά­θε­ση· στήν δι­ά­θε­ση νά ὑ­πο­στοῦ­με ὁ­ποι­α­δή­πο­τε θυ­σί­α κι ἄν χρεια­στεῖ γιά τήν ὀρ­θό­δο­ξη πί­στη μας. Θά στη­ρί­ζε­ται κυ­ρί­ως καί πρω­ταρ­χι­κά στήν ἐ­νί­σχυ­ση καί τήν βο­ή­θεια τῆς παν­σθε­νοῦς δυ­νά­με­ως καί τῆς χά­ρι­τος τοῦ Ἁ­γί­ου Τρι­αδι­κοῦ Θε­οῦ μας, πού θά συν­τρί­ψει καί θά ἐ­ξα­λεί­ψει κά­θε ἀ­πό­πει­ρα καί κά­θε σχε­δια­σμό ἀλ­λοι­ώ­σε­ως τῆς σώ­ζου­σας ἀ­λή­θειας τῆς Μί­ας Ἁ­γί­ας Κα­θο­λι­κῆς καί Ἀ­πο­στο­λι­κῆς Ὀρ­θο­δό­ξου Ἐκ­κλη­σί­ας μας.