Την Πέμπτη, 17 Σεπτεμβρίου 2026, εορτή των Αγίων ενδόξων Μαρτύρων Σοφίας και των τριών θυγατέρων αυτής, Πίστεως, Ελπίδος και Αγάπης, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων, κ. Νεκτάριος, λειτούργησε και ομίλησε στον ομώνυμο πανηγυρίζοντα Ιερό Ναό στο κέντρο της πόλεως της Κέρκυρας. Με το Σεβασμιώτατο συλλειτούργησαν ο Αρχιερατικός Επίτροπος πόλεως, Πρωτοπρεσβύτερος Νικόλαος Μοναστηριώτης, ο επί σειρά ετών διατελέσας εφημέριος και προϊστάμενος του Ναού, Πρωτοπρ. Δημήτριος Κουλούρης, ο νυν εφημέριος του Ιερού Ναού π. Αθανάσιος Αφεντουλίδης, καθώς και οι Διάκονοι του Σεβασμιωτάτου, π. Ευσέβιος Πανδής και π. Σπυρίδων Πηγής. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Ιερός Ναός, ευρισκόμενος σε κεντρικό σημείο της πόλεως της Κέρκυρας, είχε κατακλυστεί από ευλαβείς προσκυνητές, οι οποίοι συμμετείχαν στη Θεία Λειτουργία, ενώ καθ’ όλη τη διάρκειά της πολλοί περαστικοί εισέρχονταν στον Ναό, προκειμένου να προσκυνήσουν και να λάβουν τη χάρη και την ευλογία των εορταζομένων Αγίων. Τους ύμνους της εορτής και της Θείας Λειτουργίας απέδωσε άρτια χορός ιεροψαλτών, υπό τη διεύθυνση του Μουσικολογιωτάτου καθηγητού της Σχολής Βυζαντινής Μουσικής της Ιεράς Μητροπόλεως, «Ο Άγιος Αρσένιος», κ. Γεωργίου Λαβράνου.
Ο Σεβασμιώτατος κατά την ομιλία του έλαβε αφορμή από το αποστολικό ανάγνωσμα της εορτής και ιδιαιτέρως από την προτροπή του Αποστόλου Παύλου, «Ἀναμιμνῄσκεσθε δὲ τὰς πρότερον ἡμέρας, ἐν αἷς φωτισθέντες πολλὴν ἄθλησιν ὑπεμείνατε παθημάτων» (Εβρ. 10, 32). Αναφέρθηκε στους πρώτους χριστιανούς, οι οποίοι, έχοντας δεχθεί το θείο φωτισμό, υπέμειναν διωγμούς, ονειδισμούς, εξευτελισμούς και θλίψεις για την πίστη τους, γενόμενοι ακόμη και «ὀνειδισμοῖς τε καὶ θλίψεσιν θεατριζόμενοι» (Εβρ. 10, 33), διότι θέλησαν αληθινά να κοινωνήσουν με τον αληθινό Θεό.
Στη συνέχεια αναφέρθηκε στην Αγία Σοφία, η οποία, χήρα ούσα και μέσα από πολλές στερήσεις, ανέθρεψε τις τρεις θυγατέρες της «ἐν παιδείᾳ καὶ νουθεσίᾳ Κυρίου» (Εφ. 6, 4), δίδοντάς τους χριστιανικές αρχές και κυρίως, βιώματα πίστεως. Η Αγία Σοφία, τόνισε, τίμησε το Θεό, αλλά τίμησε και την οικογένεια. Υπέμεινε τις δυσκολίες της χηρείας, δεν παραμέλησε τα παιδιά της, αλλά τα συγκέντρωσε στην αγκαλιά της και έγινε η ίδια πρώτη μάρτυρας της πίστεως. Το παράδειγμά της προς τις θυγατέρες της δε δόθηκε μόνον την ώρα του μαρτυρίου, αλλά είχε προηγηθεί ολόκληρη ζωή πίστεως, ώστε και εκείνες να έχουν τη δύναμη να αντισταθούν.
Με αφορμή το παράδειγμα αυτό, ο Σεβασμιώτατος μίλησε για τη σημερινή κρίση της οικογένειας και της κοινωνίας. Οι άνθρωποι, σημείωσε, λησμονούν ότι δεν ζουν μόνο για τον εαυτό τους, αλλά καλούνται να γίνονται θυσία για τα παιδιά τους. Η φροντίδα των παιδιών δεν εξαντλείται στην κάλυψη των βιολογικών τους αναγκών ή στην πληθώρα δραστηριοτήτων. Χρειάζονται πρωτίστως την αγάπη, το παράδειγμα και την πνευματική ανατροφή των γονέων τους. Αναφερόμενος μάλιστα στην παραβατικότητα που παρατηρείται στα σχολεία, επεσήμανε ότι αυτή μαρτυρεί την ηθική κατάπτωση και τη διάλυση της οικογένειας και της κοινωνίας.
Ακολούθως στάθηκε στα ίδια τα ονόματα των τριών Αγίων, την Πίστη, την Ελπίδα και την Αγάπη, τα οποία χαρακτήρισε σημειολογικά και για τη δική μας ζωή. Ο σύγχρονος άνθρωπος, αντί να ελπίζει στο Θεό, στηρίζεται στον εαυτό του, στις δυνάμεις του, στο χρήμα και στην εξουσία, με αποτέλεσμα πολλές φορές να ναυαγούν τα όνειρά του. Χωρίς πίστη ο άνθρωπος παραμένει αδύναμος και παρασύρεται από κάθε πνευματικό άνεμο. Ιδιαιτέρως δε για την αγάπη υπενθύμισε το λόγο του Ευαγγελιστού Ιωάννου ότι «ὁ Θεὸς ἀγάπη ἐστίν» (Α΄ Ιω. 4, 8), υπογραμμίζοντας ότι η αληθινή αγάπη δεν είναι συναίσθημα ούτε απλώς αλτρουισμός, αλλά βίωμα, πράξη και θυσία του εγωισμού μας.
Ολοκληρώνοντας, ο Σεβασμιώτατος κάλεσε τους πιστούς να αντισταθούν στα σύγχρονα ρεύματα της αθεΐας, της ύβρεως και της ποικίλης κακίας, αντλώντας δύναμη από τους Αγίους της Εκκλησίας. Χρησιμοποίησε μάλιστα την χαρακτηριστική εικόνα των ζωντανών ψαριών, τα οποία πηγαίνουν αντίθετα στο ρεύμα, ενώ τα νεκρά παρασύρονται από το ρου του ποταμού. «Αν δεν αντισταθούμε όπως αντιστάθηκαν οι Άγιοι Μάρτυρες», τόνισε, θα παρασυρθούμε και εμείς από το ρεύμα της κοινωνίας.
Τέλος, εξέφρασε τη χαρά του διότι, έπειτα από τρία ή τέσσερα χρόνια, αξιώθηκε να λειτουργήσει και πάλι στο μικρό αλλά όμορφο και κατανυκτικό Ιερό Ναό και κάλεσε όλους να ικετεύσουν τις Αγίες να τούς σοφίσουν με το παράδειγμα και το μαρτύριό τους.
