Λαμπρά ἑορτάσθηκε στήν Ναύπακτο ἡ Γ΄ Κυριακὴ τῶν Νηστειῶν, Κυριακή τῆς Σταυροπροσκυνήσεως, ἀφοῦ συνοδεύθηκε ἀπὸ χειροτονία Πρεσβυτέρου. Τὴν Κυριακὴ, 15η Μαρτίου 2026, ὁ Μητροπολίτης Ναυπάκτου κ. Ἱερόθεος χοροστάτησε στὸν πανηγυρικὸ Ὄρθρο καὶ τέλεσε τὸ Μυστήριο τῆς θείας Λειτουργίας καὶ τῆς εἰς Πρεσβύτερον χειροτονίας τοῦ Διακόνου π. Ἀντωνίου Ἀντωνιάδη, στὸν Ἱερὸ Ναὸ Ἁγίας Παρασκευῆς Ναυπάκτου. Συλλειτούργησαν οἱ Ἱερεῖς: Ἀρχιμ. π. Πολύκαρπος Θεοφάνης, Ἱεροκήρυξ, Ἀρχιμ. π. Ἀντώνιος Βαζούρας, Ἀρχιμ. π. Παΐσιος Παρασκευᾶς, π. Θεμιστοκλῆς Τσιτσιρίκης, π. Γεώργιος Παπαβαρνάβας, π. Βασίλειος Ἀντωνιάδης, πατέρας τοῦ χειροτονούμενου, π. Ἰωάννης Χαμηλός, π. Ἀθανάσιος Νικόπουλος καὶ ὁ Διάκονος π. Ἱερόθεος Καλλίας. Μετὰ τήν Μεγάλη Εἴσοδο τελέσθηκε τὸ Μυστήριο τῆς εἰς Πρεσβύτερον χειροτονίας.
Στὸν λόγο του ὁ χειροτονούμενος π. Ἀντώνιος Ἀντωνιάδης ἀναφέρθηκε στό μέγα Μυστήριο τῆς Ἱερωσύνης, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ ὕψιστο λειτούργημα καί μεγάλη εὐθύνη, καθώς ὁ Ἱερέας καλεῖται νά ζῆ ὄχι γιά τόν ἑαυτό του, ἀλλά γιά τή διακονία τῆς Ἐκκλησίας καί τή σωτηρία τῶν πιστῶν, σηκώνοντας τόν προσωπικό του σταυρό καί ἀκολουθώντας τόν Χριστό. Ὑπογράμμισε ὅτι ὁ λειτουργός τοῦ Θεοῦ ὀφείλει νά ζῆ μέ καθαρότητα, ταπείνωση καί πνευματική ἐγρήγορση, ὥστε νά ὁδηγῆ καί ἄλλους πρός τόν ἁγιασμό. Ἰδιαίτερη μνεία ἔκανε στίς διδαχές τοῦ ἁγίου Καλλινίκου, Ἐπισκόπου Ἐδέσσης καί τοῦ ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ. Στή συνέχεια ἐξέφρασε εὐχαριστίες πρός ὅλους ὅσοι συνέβαλαν στήν πνευματική του πορεία. Ἀναφέρθηκε στούς γονεῖς του, ἀπό τούς ὁποίους διδάχθηκε τήν πίστη καί ἀγάπησε ἀπό μικρός τήν ἐκκλησιαστική ζωή, καθώς ἀπέκτησε πλούσια παιδικά βιώματα δίπλα στόν Ἱερέα πατέρα του στούς Ναούς καί τά Ἐξωκκλήσια τῆς Ὀρεινῆς Ναυπακτίας. Εὐχαρίστησε ἐπίσης τούς πνευματικούς του πατέρες, Μητροπολίτη Καστορίας Καλλίνικο καί Ἀρχιμ. π. Πολύκαρπο Παστρωμᾶ, τούς Ἐφημερίους τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγίας Παρασκευῆς πού διηκόνησε γιά ἕξι ἔτη καί τούς Κληρικούς πού τόν καθοδήγησαν μέ τό παράδειγμα καί τίς συμβουλές τους. Εὐχαρίστησε τούς συνεργάτες του στόν Ἱερὸ Ναό, τούς ἱεροψάλτες, τούς ἐνορίτες καί ὅσους τόν στήριξαν στή διακονία του.
Ἰδιαίτερη εὐγνωμοσύνη ἐξέφρασε πρός τή σύζυγό του καί τά παιδιά του γιά τή στήριξη καί τήν ἀγάπη τους, ἐνῶ ξεχωριστά εὐχαρίστησε τόν Σεβασμιώτατο κ. Ἱερόθεο γιά τήν πατρική μέριμνα, τή διδασκαλία καί τό παράδειγμά του, μέσα ἀπό τά ὁποῖα ἔμαθε ὅτι ἡ Ἐκκλησία εἶναι πνευματικό θεραπευτήριο καί ὅτι ἡ θεολογία εἶναι ἐμπειρία ζωῆς μέσα στήν προσευχή καί τήν ταπείνωση. Τέλος, ζήτησε ἀπό τόν Θεό δύναμη καί Χάρη, ὥστε νά ὑπηρετήση πιστά τήν Ἐκκλησία καί τό ποίμνιο πού θά τοῦ ἐμπιστευθῆ, λέγοντας: «Σᾶς εὐχαριστῶ, Σεβασμιώτατε, γιά τή στοργή σας, τήν ἐμπιστοσύνη καί τήν πατρική φροντίδα μέ τήν ὁποία περιβάλατε τήν ταπεινή μου διακονία. Εὔχομαι ὁ Θεός νά μέ ἀξιώση, μέ τίς εὐχές σας, νά διακονῶ τήν Ἐκκλησία μέσα στό πνεῦμα πού ἐσεῖς μᾶς διδάσκετε. “Κλίνας τόν ἐμαυτοῦ αὐχένα δέομαι πρός τόν Κύριον, ἵνα καθαρίση τήν ψυχή καί τό σῶμα μου ἀπό παντός μολυσμοῦ σαρκός καί πνεύματος καί ἐνισχύση με διά τῆς Χάριτος τοῦ Παναγίου Του Πνεύματος, τοῦ ὑπηρετεῖν Αὐτόν ἐν παντί τόπῳ. Ἰδού ὁ δοῦλος Κυρίου, γένοιτό μοι κατά τό ρῆμα Σου”».
Ὁ Σεβασμιώτατος στήν ἀντιφώνησή του ἀναφέρθηκε στούς τρεῖς βαθμούς τῆς Ἱερωσύνης, τοῦ Διακόνου, τοῦ Πρεσβυτέρου καί τοῦ Ἐπισκόπου, καί ἰδιαιτέρως στό μέρος τῆς θείας Λειτουργίας πού τελεῖται ἡ χειροτονία τοῦ κάθε βαθμοῦ. Ὁ Διάκονος χειροτονεῖται μετά τήν μεταβολή τῶν Τιμίων Δώρων καί πρό τῆς θείας Κοινωνίας, διότι ἔργο τοῦ Διακόνου εἶναι νά κοινωνῆ τούς πιστούς. Ὁ Πρεσβύτερος χειροτονεῖται μετά τήν Μεγάλη Εἴσοδο καί πρίν τήν εὐχή τῆς Ἀναφορᾶς, διότι ἔργο του εἶναι ἡ τέλεση τῆς θείας Λειτουργίας. Ὁ Ἐπίσκοπος χειροτονεῖται πρό τοῦ Εὐαγγελίου, ὥστε νά κάνη καί ὅλα τά προηγούμενα, ἀλλά καί νά κηρύξη τόν θεῖο λόγο, πού σημαίνει ὅτι εἶναι ὁ πραγματικός διδάσκαλος τῆς Ἐκκλησίας. Ὅταν λέμε ὅτι ὁ Ἐπίσκοπος εἶναι διδάσκαλος, ἐννοοῦμε ὅτι μεταφέρει τήν διδασκαλία τῶν Ἀποστόλων, οἱ ὁποῖοι μυήθηκαν στά τῆς θεολογίας ἀπό τόν Χριστό καί τό Ἅγιο Πνεῦμα, ἀλλά καί τήν διδασκαλία τῶν Πατέρων τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων, οἱ ὁποῖοι εἶναι διάδοχοι τῶν Ἀποστόλων καί πορεύονται «κατά τάς θεοπνεύστους θεολογίας τῶν ἁγίων καί τό τῆς Ἐκκλησίας εὐσεβές φρόνημα». Αὐτή ἡ διδασκαλία εἶναι ἡ θεραπεία, κατά τόν ἅγιο Συμεών τόν Νέο Θεολόγο, εἶναι ἡ μέθεξη τοῦ μυστηρίου τοῦ Σταυροῦ καί τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ.
Εἶναι ἡ πορεία ἀπό τήν κάθαρση στόν φωτισμό, γιά νά φθάση κανείς στήν θέωση-θεοπτία. Ἔχοντας αὐτήν τήν γνώση ὁ Ἐπίσκοπος ἀναδεικνύει στήν Ἐκκλησία τούς κατάλληλους Κληρικούς. Τούς μεταδίδει τήν Ἱερωσύνη τοῦ Χριστοῦ καί τούς διδάσκει τήν Ἀποκάλυψη καί τόν τρόπο θεραπείας τῶν ἀνθρώπων. Αὐτή εἶναι ἡ βάση τῆς ὀρθοδόξου θεολογίας πού διακρίνεται ἀπό τίς διάφορες «θεολογίες» τῶν αἱρετικῶν πού στηρίζονται στόν στοχασμό. Ἔπειτα εἶπε ὅτι γνώριζε τόν χειροτονούμενο π. Ἀντώνιο ἀπό νήπιο, ζώντας μέσα στήν Ἐκκλησία ὡς ἱερόπαις, καί τόν εἶδε νά διακονῆ γιά ἕξι χρόνια τήν Ἐκκλησία καί εἶδε ὅτι εἶναι φιλότιμος, πρόθυμος καί αὐτό δίνει τά ἐχέγγυα καί γιά τό μέλλον. Εὐχήθηκε νά γίνη καλός Κληρικός, αὐτά πού εἶπε στήν προσφώνησή του νά τά τηρήση μέχρι τέλους τῆς ζωῆς του καί νά γίνη καλός διάκονος τοῦ Θεοῦ καί τῶν ἀνθρώπων πού ἀναζητοῦν τόν Θεό.
Μετὰ τὸ τέλος τῆς Θείας Λειτουργίας οἱ κυρίες τοῦ «Συνδέσμου Ἀγάπης» τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς προσέφεραν κέρασμα σὲ ὅλους τοὺς παρόντες, ὅπου οἱ πιστοὶ εὐχήθηκαν στὸν νεοχειροτονηθέντα τό «Ἄξιος!».
