Διονύσιος ὁ Κορίνθου «ὁ ἑνώσας τά τό πρίν διεστῶτα»!
«Ἵνα πάντες ἓν ὦσιν» (Ἰωάν. 17, 21)
Μητροπολίτου Διοσπόλεως Ἐμμανουήλ, τοῦ Πατριαρχείου Ἀλεξανδρείας
Στην αιωνίζουσα πλέον μνήμη Διονυσίου αρχιερέως, της εν Κορίνθω Αποστολικής Εκκλησίας, προσέρχομαι ως έσχατος να καταθέσω λόγο καρδιάς για έναν καρδιακό φίλο και αδελφό που η ψυχή του ήδη βρίσκεται στα χέρια του μόνου Δίκαιου Κριτού.
Με δάνειο πάντοτε λόγο, που όταν βγαίνει από καρδιάς γίνεται αληθινός και ζωντανεύει την αγάπη!
Έχει λεχθή ότι «γέμισε ο κόσμος από ληγμένα λόγια της μιας χρήσης και καταντήσαμε ζητιάνοι, αναζητητές της αλήθειας!….»
Και δυστυχώς μόνο όταν «φύγει» κάποιος που κάποτε πιστέψαμε και αγαπήσαμε, τότε σπεύδουμε ν΄αναζητήσουμε την αλήθεια που εκείνος δίδαξε και που ίσως λίγο ή και καθόλου ακούσαμε!
Έτσι γίνεται σχεδόν πάντα, αναζητούμε, ανιχνεύοντας την αλήθεια αμέσως μετά την αναχώρηση κάποιου για τους ουρανούς. Κι αυτό δείχνει ότι ποτέ ή ελάχιστα τον αγαπήσαμε «εν αληθεία», όσο ήταν ανάμεσά μας ή πολύ λίγο αφουγκραστήκαμε τον καρδιακό του λόγο και πολύ ελάχιστα καταβάλαμε προσπάθεια να τον κατανοήσουμε!
Στην κάθε περίπτωση, έστω και τώρα που η ψυχή του «περιΐπταται», επιχειρούμε να μπούμε στο «κανάλι» της αλήθειας του και να καταλάβουμε έστω μία λέξη απ’ όσα μας έλεγε «ἔτι Ζῶν», και εμείς την προσπεράσαμε!
Αυτή η προσπάθεια προσέγγισης της αλήθειας θα μας ελευθερώσει! Και έστω και μετά θάνατον θα μας οδηγήσει στο ανυπόκριτο της γνήσιας αγάπης, αυτής που υποτίθεται είναι πάντοτε ζητούμενο.
Έτσι σκεπτόμενος και εξομολογούμενος αναζητώ την αλήθεια μιάς δεκαεννιάχρονης πορείας Επισκοπικής, όπως εκείνος ο «πεπιστευμένος» την εξέπεμπε, την διακονούσε και την κήρυττε. Και την κήρυττε μ’ ένα μοναδικά δικό του τρόπο.
Άλλοτε με πύρινο λόγο και άλλοτε με λόγο παρακλήσεως. Μέσα στο λόγο του υπήρχε πάντα το πνεύμα της συγχωρητηκότητας, που με αγάπη και αλήθεια δεν επιθυμούσε άμεσα ή έμμεσα να πληγώσει κανένα… Στόχος και σκοπός του ήταν να «κεντρίσει» ψυχές εις Χριστόν.
Αγαπούσε την πίστη και πίστευε στην αγάπη που είναι Χριστός και Σταυρός!
Τα όσα ελέχθησαν στην εξόδιό του, ήταν μια συμπερίληψη των όσων «εν κόπω και μόχθω» έπραξε στα τόσα χρόνια της ποιμαντικής του διακονίας, της όχι εξ’αρχής ανέφελης!
Μέγα το του ειρηνοποιού και ενοποιητικού έργου το επιχείρημα. Αυτό αναδεικνύει εγχείρημα, τον γνήσιο Ποιμένα σε «παιδί του Θεού».
Έτσι στον Διονύσιο ακουμπούσαν σε μεγάλη πληρότητα οι λόγοι του Μεγάλου Αντωνίου που αιώνες τώρα έλεγε και λέγει: «Η μεγαλύτερη απ΄όλες τις ασχήμιες είναι να κηρύττεις σε κάποιον να κάνει αυτό το οποίο δεν κάνεις εσύ ο ίδιος». Ο της Κορίνθου Διονύσιος ακριβώς ήταν κατά το Ευαγγέλιο «ο ποιήσας και διδάξας»!
Και κείνος, ως δοτικός σε όλους, αγωνιζόταν να πράξει πρώτος αυτό για το οποίο ήθελε να μεταφέρει στα στήθη της κοινωνίας μπολιάζοντας τα πάντα με Χριστό!
Αυτή ήταν η πραγματικότητα της αλήθειας του Διονυσίου Χριστός ο Εσταυρωμένος!
Αυτός ήταν και θα παραμείνει δια βίου στην ψυχή μου ο της Κορίνθου μοναδικός!
Και μέσα από αυτή τη μικρή διαδρομή «ζητιανιάς» της αλήθειας «άξιον και δίκαιον» είναι να τονίσουμε και τα εξής σοφά λόγια: «Εκεί που υπάρχει αγάπη μπορεί να συν-υπάρχουν και λάθη. Εκεί όμως που δεν υπάρχει αγάπη είναι ΟΛΑ ΛΑΘΟΣ!…»
Και ο Κορίνθου Διονύσιος ήταν αναζητητής της αγάπης, της πάντοτε Σταυροαναστάσιμης, και αγωνιζόταν ποτέ να μη φυγαδευθεί από το σώμα της Εκκλησίας.
Αυτή την αγάπη «εν αγάπη» κατέθετε συνεχώς στο ταμιείο των ψυχών όλων των Κορινθίων, που είχε μέσα στην αθώα του ψυχή και όχι μόνον.
Και κάτι τελευταίο. Ακολουθώντας με συνοχή καρδιάς την του εξαϋλωμένου σκηνώματός του στην γη των Κορινθίων, τόλμησα και ρώτησα αδελφό τετιμημένο και πεφιλημένο Ιεράρχη: Γιατί δεν ενταφιάζεται στο ναΐδριο του Επισκοπείου, που ανακαίνισε «εν κόποις περισσοτέρως» και αγάπησε.
Τότε πήρα την όντως Θεόσοφη απάντηση· «ήθελε να είναι κοντά και μαζί με το ποίμνιό του!… στο κοινό Κοιμητήριο!..
Νομίζω αυτό τα λέει όλα για τον μοναδικό Διονύσιο, που όταν έφθασε για πρώτη φορά στη Κόρινθο να ενθρονισθή προσκύνησε αυτό το κοινό χώμα της Κορινθιακής γης!.
Θέλω να είμαι πεπεισμένος ότι ο Κριτής και το κριτήριο για τον Επίσκοπό του θα είναι η αγάπη.
Αδελφέ μου Διονύσιε, βάζοντας μετάνοια προ του νωπού σου μνήματος, εκζητώ την συγχώρεσή σου για την μη ανταπόκριση στο της αγάπης σου ανυπόκριτον!
Εύχου φίλε ηγαπημένε και Παραδείσιε Διονύσιε!
