Την Κυριακή, 3 Αυγούστου 2025, Η’ Ματθαίου, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων, κ. Νεκτάριος, λειτούργησε και ομίλησε στην Ιερά Μονή Υψηλού Παντοκράτορος, η οποία βρίσκεται απ’ αιώνων οικοδομημένη στο υψηλότερο σημείο της Κέρκυρας, στο όρος Παντοκράτωρ. Στην Κέρκυρα, επικρατεί η παλαιά παράδοση από την πρώτη Αυγούστου έως και την έκτη Αυγούστου να συρρέει ο κερκυραϊκός λαός από το Νότο έως και το Βορρά, νυχθημερόν, ώστε να προσκυνήσει τη θαυματουργή εικόνα του Παντοκράτορος Σωτήρος. Έτσι, η Ιερά μονή παραμένει ανοιχτή επί εικοσιτετραώρου, ενώ γίνονται συνεχώς ιερές ακολουθίες προκειμένου οι προσκυνητές να συμμετέχουν προσευχητικά. Μεταξύ του πολυπληθούς εκκλησιάσματος και των προσκυνητών, εβρίσκοντο και ο Υφυπουργός Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής, κ. Στέφανος Γκίκας, ο Αντιπεριφερειάρχης Μικρών Νησιών και Ενδοπεριφερειακών Συγκοινωνιών, κ. Σπυρίδων Αργυρός, ο Δήμαρχος Βορείου Κερκύρας, κ. Γεώργιος Μαχειμάρης, ο Περιφερειακός Διευθυντής Ιονίων Νήσων της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας, Αντιπύραρχος Αθανάσιος Κατσαφάδος, καθώς και άλλοι εκπρόσωποι τοπικών φορέων.
Ο Σεβασμιώτατος, κατά την ομιλία του, έλαβε αφορμή από την αποστολική περικοπή της ημέρας και συγκεκριμένα από την Α’ Κορινθίους Επιστολή. Σε αυτήν, ο Απόστολος Παύλος, απευθυνόμενος στην Εκκλησία των Κορινθίων, καταδεικνύει το πρόβλημα της ύπαρξης διαιρέσεων μεταξύ των πιστών καθώς υπήρχαν ορισμένοι οι οποίοι εκαρπούντο εξ’ εγωισμού και υπερηφανείας τη διδασκαλία του Αποστόλου και οικειοποιούντο τα λόγια του, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται ξεχωριστές ομάδες οπαδών προσκείμενες στο ένα ή το άλλο πρόσωπο. Έτσι προτρέπει τους Κορινθίους να «συνέλθουν» καθώς δεν μπορεί να λέει ο ένας πως είναι του Κηφά και ο άλλος του Απολλώ, καθώς όλοι βαπτίσθηκαν στο όνομα του Χριστού και κανενός άλλου. Ο Χριστός κήρυξε την ενότητα καθώς είμαστε όλοι «ένα».
Οι διαιρέσεις, όμως, αποτελούν ένα διαχρονικό πρόβλημα τόσο των Χριστιανών, όσο και των Ελλήνων, μία μάστιγα, ένα μικρόβιο που ταλαιπωρεί την Εκκλησία μας και την πατρίδας μας. Ο Απόστολος Παύλος τονίζει πως δεν ήρθε να κατακυριεύσει την πίστη των Κορινθίων, αλλά τον απέστειλε ο Χριστός για να τούς διδάξει πάσαν την Αλήθειαν. Προσέβλεπε μόνον στο πνευματικό συμφέρον των Κορινθίων, αλλά και των ανθρώπων κάθε τόπου στον οποίο κήρυττε το Ευαγγέλιο του Χριστού.
Η Εκκλησία είναι το Σώμα του Χριστού και όχι ένας προσωποπαγής θεσμός. Δεν τιμώνται τα επιμέρους πρόσωπα, αλλά το Σώμα του Χριστού ως σύνολο. Έτσι, το οποιοδήποτε προσωπικό συμφέρον δεν έχει θέση στην Εκκλησία. Όλοι, Επίσκοποι, κληρικοί και λαός οφείλουν να αποζητούν το πνευματικό συμφέρον του λαού και να αγωνίζονται για αυτό και όχι να επιζητούν το προσωπικό τους συμφέρον και προβολή. Οφείλουν να παλεύουν δηλαδή για τη μετάδοση της Αλήθειας του Χριστού στην καρδιά του λαού του Θεού. Πρέπει να γίνονται θυσία, λαμπάδα φωτεινή.
Ο μερισμός είναι ό,τι το χειρότερο σε καιρούς κρίσεως. Έτσι, χρειάζεται ο καθένας από την πλευρά του να προχωρήσει σε αυτοκριτική, είτε στην Εκκλησία, είτε στην οικογένεια, είτε στην πατρίδα μας. Να ανασυγκροτήσουμε όλοι τις πνευματικές μας δυνάμεις και να ενωθούμε γύρω από τη αγάπη και τη δύναμη του αληθινού Θεού. Να αναταθούμε πνευματικά καθώς η κοινωνία μας έχει προσγειωθεί στα χαμηλά, στα υπόγεια της πνευματικής αγνωσίας, της πτώσεως και της αμαρτίας, ακόμη και η ελληνική κοινωνία που ζούσε με άλλες αξίες και άλλα πιστεύω και στόχους. Ο ελληνικός λαός έχει το «γνώθι σαυτόν» αφού γνωρίζει τον πολιτισμό και την ιστορία στα οποία στάθηκαν και μάς παρέδωσαν οι πατέρες μας. Έτσι, μάς παρέδωσαν μία πατρίδα και ένα γένος που όλοι το ζηλεύουν και κανείς δεν μπορεί να το φθάσει. Για αυτό και το εποφθαλμιούν, τόσο εξ ‘ Ανατολών όσο και εκ Δυσμών, δίπλα μας και κύκλωθεν. Έτσι, οφείλουμε να κατανοήσουμε το γένος μας και την καταγωγή μας, να αναγεννηθεί μέσα μας η αγαθή εθνική υπερηφάνεια και αγάπη για την πατρίδα και να σταθούμε, όπως έλεγε και ο Μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, «όρθιοι στις επάλξεις». Να μην παραδώσουμε όσα μάς ζητούν οι ξενικές δυνάμεις και εκείνα τα οποία εποφθαλμιούν, τα όσια και ιερά του τόπου μας. Ακριβώς με αυτόν τον τρόπο η πατρίδα μας προχώρησε σε δύσκολες στιγμές. Ακόμη και όταν ήταν υπόδουλη 400 και πλέον χρόνια και η ελπίδα για τη λευτεριά είχε αρχίσει να χάνει τη λάμψη της. Όμως, ο λαός μας έχει ευαισθησίες. Για αυτό ας αναλογιστούμε ότι δεν είμαστε μόνον Έλληνες. Είμαστε Ορθόδοξοι Έλληνες Χριστιανοί και όσο και να θέλουν άλλοι να μεταποιήσουν την πίστη μας και να μεταλλάξουν τη ζωή μας, δεν μπορούν να το κατορθώσουν γιατί ο Έλληνας έτσι είναι γεννημένος και έτσι είναι ζυμωμένος.
Στο τέλος, ο κ. Νεκτάριος, προέτρεψε και ευχήθηκε στους πιστούς και στους εκπροσώπους των πολιτειακών και τοπικών αρχών, να δουν όλοι την παρουσία του μεταμορφωθέντος Θεού και τη δόξα Του. Να μετάσχουμε και εμείς στη θεία δόξα και να παραμείνουμε αμετακίνητοι σε αυτήν όπως οι μαθητές του Χριστού. Να μείνουμε αμετακίνητοι στην πίστη, στη φως, στη χάρη του Θεού αλλά και στην πίστη στην πατρίδα μας. Τότε, ο Θεός θα ευλογήσει τόσο τη ζωή μας όσο και τη ζωή της πατρίδος μας και θα μεγαλύνεται το Όνομά του στον αγώνα όλων.
