Στον Ιερό Ναό των Εισοδίων της Θεοτόκου Σταυρού στον Δήμο Λαμιέων ιερούργησε σήμερα Κυριακή 2 Φεβρουαρίου 2025 για την Δεσποτική και Θεομητορική Εορτή της Υπαπαντής του Κυρίου ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Φθιώτιδος κ. Συμεών.
Οι Ιερές Ακολουθίες μεταδόθηκαν απευθείας από τηλεοράσεως, ραδιοφώνου και διαδικτύου.
Στο κήρυγμα του ο Σεβασμιώτατος μεταξύ άλλων ανέφερε:
«Σε κάθε Ακολουθία του Εσπερινού πριν από το τέλος της Ακολουθίας ακούμε τον ιερέα να εκφωνεί «Νῦν ἀπολύεις τὸν δοῦλόν σου, δέσποτα, κατὰ τὸ ῥῆμά σου ἐν εἰρήνῃ, ὅτι εἶδον οἱ ὀφθαλμοί μου τὸ σωτήριόν σου, ὃ ἠτοίμασας κατὰ πρόσωπον πάντων τῶν λαῶν, φῶς εἰς ἀποκάλυψιν ἐθνῶν καὶ δόξαν λαοῦ σου Ἰσραὴλ».
Ο δίκαιος Συμεών αναφωνεί αυτόν τον ύμνο και εκφράζει την βεβαιότητα ότι ο πόθος μιας ολόκληρης ζωής, ο πόθος μιας ολόκληρης γενιάς, ο πόθος ενός ολόκληρου λαού βρήκε το πλήρωμα του σ αυτήν τη συνάντηση, σ αυτή την Υπαπαντή, σ αυτή την αγκαλιά. Ποιος ήταν ο πόθος; Ποιο ήταν αυτό το σωτήριον, το οποίο είδε με τα μάτια του ο Δίκαιος Συμεών και θεωρούσε ότι πλέον μπορεί να φύγει αναπαυμένος, ευχαριστημένος, αυτάρκης, πλήρης, ξεκούραστος από αυτόν τον κόσμο;
Το σωτήριον ήταν το πρόσωπο του Χριστού. Ήταν ο ερχομός του Μεσσία και Λυτρωτού. Αυτό προσδοκούσε, αυτό περίμενε, αυτό ποθούσε, αυτό λαχταρούσε. Αυτό περίμενε και λαχταρούσε επίσης και μία άλλη ύπαρξη που μνημονεύεται από τον Ευαγγελιστή Λουκά στο σημερινό ανάγνωσμα της εορτής της Υπαπαντής, η Προφήτις Άννα, μία γυναίκα 84 ετών, η οποία σκίρτησε από χαρά μόλις είδε το παιδίον Ιησούν στις αγκάλες του Δίκαιου Συμεών, η οποία βρισκόταν τα χρόνια της ζωής της ιδιαίτερα τα τελευταία όπως μας αναφέρει ο Ευαγγελιστής Λουκάς μέσα στο Ναό προσευχόμενη, νηστεύοντας και προσευχόμενη και ελπίζοντας ότι έρχεται η ώρα που έρχεται στον κόσμο ο Λυτρωτής και Σωτήρας του κόσμου και πανηγυρίζει και χαίρεται και αγάλλεται και η Άννα η Προφήτις και διαλαλεί το ευχάριστο γεγονός στα μήκη και στα πλάτη της κοινωνίας της τότε εποχής αλλά και στα μήκη και στα πλάτη όλου του κόσμου, όλων των εποχών.
Αυτό το γεγονός όμως της Υπαπαντής, δεν μας παραπέμπει μόνο σε ιστορικά ή σε προσωπικά γεγονότα, αλλά κυρίως μας παραπέμπει στο μέλλον. Έρχεται ο Δίκαιος Συμεών να μας δείξει και να μας φανερώσει ότι ζούσε στη ζωή του με μία προσδοκία μίας συνάντησης, ότι ζούσε μέσα στη ζωή του περιμένοντας κάτι και αυτό το κάτι ήταν το περιεχόμενο της ζωής του, ήταν το νόημα της ζωής του και μόλις το συνάντησε αυτό το κάτι είχε την αρχοντιά και τη δύναμη να πει : «Τώρα πλέον είμαι πλήρης, τώρα πλέον είμαι γεμάτος, τώρα πλέον βρήκα αυτό που έψαχνα. Τώρα πλέον δεν θέλω κάτι άλλο, τώρα πλέον μπορώ γεμάτος, ολοκληρωμένος, ελεύθερος, πλήρης, ευτυχισμένος να αποχωρήσω από αυτό τον μάταιο κόσμο».
Άρα το ερώτημα που θέτει η εορτή της Υπαπαντής του Κυρίου μας σε όλους, είναι να αναρωτηθούμε ποιο είναι το περιεχόμενο της δικής μας ζωής, με ποια προσδοκία ζούμε και εμείς στη ζωή μας, τι περιμένουμε, τι λαχταρούμε, τι ονειρευόμαστε, τι ζητάμε; Ποια είναι η προτεραιότητα της ζωής μας, ποιος είναι ο στόχος μας, ποιος είναι ο πήχης τον οποίον έχουμε θέσει, ποια είναι τα σχέδιά μας, γιατί ζούμε;
Ερωτήματα που φαίνονται ότι τα έχουμε απαντήσει, παρά ταύτα όμως, αν κάνουμε μία κουβέντα ειλικρινή με τον εαυτό μας θα δούμε ότι δεν θα είναι πολύ εύκολες οι απαντήσεις. Θα δούμε ότι πολλά πράγματα μπορεί να είναι μπερδεμένα μέσα μας ότι ίσως και να μην ξέρουμε τι θέλουμε, ίσως και να μην γνωρίζουμε ή να μην έχουμε συζητήσει με ειλικρίνεια με τον εαυτό μας για να δούμε τι πραγματικά είναι αυτό που θα τον κάνει ευτυχισμένο, τι είναι αυτό το οποίο θα γεμίσει τον εαυτό μας. Είναι δυνατόν να γεμίσει τον εαυτό μας η αδικία, είναι δυνατόν να γεμίσει τον εαυτό μας η κατάκριση, είναι δυνατόν να γεμίσει και να δώσει νόημα και ευτυχία στον εαυτό μας το κουτσομπολιό, η συκοφαντία, η ενασχόληση με τους άλλους, πράγματα τα οποία δυστυχώς, είναι μέσα στην καθημερινότητά μας ακόμα και στην πιο καλή οικογένεια, ακόμη και στο πιο όμορφο περιβάλλον; Τι είναι αυτό που θα γεμίσει τη ζωή μας; Οι μικρότητες, οι ζήλιες, ο φθόνος, οι ανταγωνισμοί, η διχόνοια; Τι είναι αυτό το οποίο μπορεί να δώσει περιεχόμενο στη ζωή μας; Τι είναι αυτό που προσδοκάμε; Αξιώματα, εξουσία, δύναμη, υλικά αγαθά, περιουσίες, αναλώσιμα, ρούχα, παπούτσια, αυτοκίνητα, μηχανές, εξοπλισμό; Θα μας γεμίσουν τελικά όλα αυτά; Τι είναι αυτό, το οποίο μπορεί να μας κάνει πραγματικά ευτυχισμένο; Ποια συνάντηση είναι αυτή η οποία μπορεί να γεμίσει την ύπαρξή μας και τη ζωή μας;
Ερωτήματα, τα οποία αν τα θέσουμε κι αν δώσουμε τις απαντήσεις κι αν φιλοσοφήσουμε στη ζωή κι αν ψαχτούμε λίγο περισσότερο μέσα μας θα αποτελέσουν μία μεγάλη ευκαιρία να επαναπλοηγήσουμε τη ζωή μας, να επανανοηματοδοτήσουμε τη ζωή μας και ιδιαίτερα όσοι από εμάς έχουμε ζήσει εμπειρίες και βιώματα και έχουμε δοκιμάσει καταστάσεις και πράγματα είναι ένας λόγος παραπάνω να είμαστε πιο φιλοσοφημένοι γιατί τα παθήματα αυτής της ζωής γίνονται μαθήματα. Μέσα στο διάβα αυτής της ζωής αξιολογείς, βλέπεις ανθρώπους που σε λάτρεψαν και μετέπειτα σε μίσησαν, βλέπεις ανθρώπους που σε ανέβασαν μέχρι τον ουρανό και μετά σε ανέβασαν στο Γολγοθά και σε σταύρωσαν. Βλέπεις απογοητεύσεις, διαψεύσεις, βλέπεις σχεδιασμούς και προγραμματισμούς οι οποίοι ανετράπησαν, βλέπεις απρόοπτες καταστάσεις της ζωής, οι οποίες έφεραν τα πάνω κάτω.
Όλα αυτά δεν πρέπει να τα βλέπουμε με μία διάθεση μιζέριας και απογοήτευσης και απελπισίας. Προς Θεού! Η Υπαπαντή μας ανοίγει ένα μέλλον και μας καλεί να δημιουργήσουμε μία προσδοκία μέσα μας και να ποθήσουμε και εμείς μία συνάντηση. Να ποθήσουμε μία συνάντηση με τον Χριστό, μία ειλικρινής συνάντηση. Η Εκκλησία αυτό κηρύττει μέσα στη ζωή μας. Η Εκκλησία δεν είναι τίποτε άλλο, μας καλεί σε συνάντηση όταν χτυπά η καμπάνα της εκκλησίας, όταν ο ιερέας αναγγέλλει «Εὐλογημένη ἡ βασιλεία τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος,», όταν η εκκλησία μας χαρίζει τα Μυστήριά της στη ζωή της τι άλλο κάνει παρά μας προσκαλεί σε συνάντηση κι αν παρατηρήσουμε δε και την ύπαιθρο και τους μικρότερους οικισμούς το μοναδικό σημείον συνάντησης, που έχει μείνει σχεδόν, είναι ο Ναός. Μας καλεί η Εκκλησία σε συνάντηση.
Άρα η Υπαπαντή, η οποία δίνει περιεχόμενο στη ζωή μας, είναι η συνάντηση με τον άλλον άνθρωπο, η συνάντηση με τον Θεό και με τον άλλον άνθρωπο, αλλά μέσα στο πνεύμα της αγάπης, μέσα στην προοπτική της αγάπης. Τελικά ο πόθος της αγάπης είναι η ωραιότερη συνάντηση, η ωραιότερη Υπαπαντή την οποία μπορεί να ποθήσει ένας άνθρωπος μέσα στη ζωή του και μάλιστα θα άξιζε να θέσουμε μόνοι μας εικονικά ένα δίλημμα. Αν από τη μία μεριά μας έδιναν όλα τα υλικά πράγματα του κόσμου, πλούτη, δόξες, εξουσία, υγεία, δύναμη, κυριαρχία, ισχύ, τα πάντα, υπηρέτες, υπηρέτριες και από την άλλη μεριά μας δίναν μόνο την αγάπη, μόνο την αγάπη και ενδεχομένως χωρίς όλα αυτά. Τι θα επιλέγαμε; Τι θα διαλέγαμε; Από εκεί θα μετρηθεί ποιο περιεχόμενο ζωής είναι, αυτό το οποίο μας αγγίζει. Ποιο περιεχόμενο ζωής είναι αυτό το οποίο μπορεί πραγματικά να γεμίσει την ύπαρξή μας».
Προ της απολύσεως ο Προϊστάμενος της Ενορίας και συνεργάτης του Ραδιοφωνικού Σταθμού της Ιεράς Μητροπόλεως Φθιώτιδος Πρωτ. π. Σπυρίδων Προσωπάρης, καλωσόρισε εκ μέρους όλου του πληρώματος της Ενορίας τον Σεβασμιώτατο κ. Συμεών για μία ακόμη φορά στο όμορφο χωριό τους.
Στην Αρχιερατική Θεία Λειτουργία μεταξύ των πιστών παραβρέθηκαν: ο Αναπληρωτής Δημάρχου Λαμιέων κ. Γεώργιος Ποντίκας, η Αντιπρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου κ. Νάγια Φαρδή, ο Δημοτικός Σύμβουλος κ. Γεώργιος Κυροδήμος, ο Πρόεδρος της Τοπικής Κοινότητος Σταυρού κ. Βασίλειος Σούλιος, ο Διευθυντής της ΔΕΥΑΛ κ. Ιωάννης Θεοδωρακόπουλος, ο τ. Βουλευτής Φθιώτιδος κ. Αποστόλης Καραναστάσης, η Προϊσταμένη Εκπαιδευτικών Θεμάτων της Β/ θμιας Εκπαιδεύσεως Ν. Φθιώτιδος κ. Αικατερίνη Καλογήρου, ο Διευθυντής του Ραχουτείου Εκκλησιαστικού Γηροκομείου Λαμίας κ. Αθανάσιος Καραμέρης, καθώς και εκπρόσωποι άλλων συλλόγων και φορέων του τόπου.
Φωτογραφίες: Δημήτριος Ανάγνου
