Κατά το διήμερο 29 και 30 Απριλίου εορτάστηκε στην Ιερά Μητρόπολη Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας η εορτή των νεοφανών Αγίων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης.
Το εσπέρας της εορτής ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων χοροστάτησε στον Πανηγυρικό Εσπερινό και κήρυξε τον θείο λόγο στο Ιερό Παρεκκλήσιο των εορταζόντων Αγίων στο Λουτρό.
Ανήμερα της εορτής ο Σεβασμιώτατος λειτούργησε και κήρυξε το θείο λόγο στον Ιερό Ναό Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου στο Παλαιοχώρι όπου βρίσκεται υπό ανέγερση ναός προς τιμήν του Θαυματουργού Αγίου Ραφαήλ.
Η ομιλία του Σεβασμιωτάτου στον Εσπερινό :
«Ἐν Λέσβῳ ἀθλήσαντες ὑπέρ Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ, αὐτήν ἡγιάσατε τῇ τῶν λειψάνων ὑμῶν εὑρέσει μακάριοι».
Δευτέρα ἀπό τοῦ Πάσχα σήμερα καί ἡ Ἐκκλησία μας τίμησε ἕναν ἀπό τούς μεγαλύτερους καί λαοφιλεστέρους ἁγίους της, τόν ἅγιο μεγαλομάρτυρα καί τροπαιοφόρο Γεώργιο, ἕναν μάρτυρα, ὅπως ὅλοι γνωρίζουμε, τῶν πρώτων αἰώνων τῆς ἱστορίας της, τῶν πρώτων αἰώνων τοῦ Χριστιανισμοῦ, πού ἦταν συγχρόνως αἰῶνες διωγμῶν καί μαρτυρίων γιά ὅσους πίστευαν στόν Χριστό.
Ὅμως οἱ διωγμοί καί τά μαρτύρια δέν σταμάτησαν ποτέ γιά τήν Ἐκκλησία, γι᾽ αὐτό καί κάθε ἐποχή καί κάθε τόπος ἀνέδειξε τούς δικούς του μάρτυρες, τούς δικούς του ἁγίους. Καί ὅλοι αὐτοί οἱ ἅγιοι καί οἱ μάρτυρες ὄχι μόνο ἁγιάζουν τήν Ἐκκλησία καί τούς πιστούς ἀλλά καί ἀποδεικνύουν ὅτι ἡ διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ βρίσκει πάντοτε πιστούς μαθητές, βρίσκει σέ κάθε ἐποχή ἀνθρώπους πού ἀποφασίζουν νά ζήσουν σύμφωνα μέ τό Εὐαγγέλιο, σύμφωνα μέ τόν λόγο τοῦ Θεοῦ, ὁτιδήποτε καί ἄν συμβαίνει γύρω τους. Ἀποδεικνύουν ὅτι τό κήρυγμα τοῦ Εὐαγγελίου δέν ἴσχυε μόνο τήν ἐποχή τοῦ Χριστοῦ, ἀλλά ἰσχύει πάντοτε, ἰσχύει καί σήμερα, εἴκοσι αἰῶνες μετά τήν ἐπί γῆς παρουσία του, εἴκοσι αἰῶνες μετά τήν Ἀνάστασή του, καί ὁδηγεῖ, ὅσους τό ἐφαρμόζουν στή ζωή τους, στήν ἁγιότητα.
Καί ἡ ἁγιότητα δέν ἐξαρτᾶται οὔτε περιορίζεται ἀπό τόν χρόνο καί τόν τόπο. Εἶναι ἀποτέλεσμα τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία ἐνοικεῖ στόν ἄνθρωπο πού ἀγωνίζεται γιά νά ζήσει τήν ἐν Χριστῷ ζωή, πού ἀγωνίζεται νά τηρήσει ἀπαραχάρακτη τήν πίστη του στόν Χριστό, πού ἀγωνίζεται νά μήν χωρισθεῖ γιά κανένα λόγο καί καμία αἰτία ἀπό τήν ἀγάπη του, ἀκόμη καί ἄν χρειασθεῖ νά θυσιάσει καί τή ζωή του γι᾽αὐτήν.
Αὐτό ἀκριβῶς ἔκανε ὁ ἅγιος μεγαλομάρτυς Γεώργιος, τόν ὁποῖο ἑορτάσαμε σήμερα, ἀλλά αὐτό ἔκαναν καί οἱ τρεῖς νεοφανεῖς ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας, οἱ ἅγιοι Ραφαήλ, Νικόλαος καί Εἰρήνη, τούς ὁποίους τιμοῦμε αὔριο καί στή χάρη τῶν ὁποίων εἶναι ἀφιερωμένος ὁ ἱερό αὐτός ναός.
Μαρτύρησαν καί αὐτοί γιά τήν πίστη τοῦ Χριστοῦ, ὄχι κατά τούς διωγμούς τῶν εἰδωλολατρῶν ἀλλά τήν περίοδο τῆς Τουρκοκρατίας, καί τά ὀνόματά τους ὅπως καί τά ἱερά λείψανά τους ἀποκαλύφθηκαν πρίν ἀπό μερικές δεκαετίες μέ θαυμαστό τρόπο, καί ἔκτοτε ἐπιτελοῦν ἀναρίθμητα θαύματα, ὅπως ἄλλωστε καί ὁ ἅγιος μεγαλομάρτυς Γεώργιος, σέ ὅσους τούς ἐπικαλοῦνται καί ζητοῦν τή βοήθεια καί τή μεσιτεία τους.
Καί ἐπειδή, ὅπως ἡ ἁγιότητα ἔτσι καί τά θαύματα τῶν ἑορταζομένων ἁγίων δέν εἶναι ἀποτέλεσμα ἀνθρωπίνης δυνάμεως ἀλλά τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ, γι᾽ αὐτό καί τά θαύματά τους δέν περιορίζονται τοπικά, δέν ἐπιτελοῦνται μόνο στή Λέσβο, ὅπου εἶναι ὁ τόπος τοῦ μαρτυρίου τους καί θησαυρίζονται τά σεπτά λείψανά τους, ἀλλά ἐπιτελοῦνται σέ ὅλη τή γῆ, ὅταν κάποιος τούς ἐπικαλεσθεῖ καί ζητήσει νά τοῦ χαρίσουν τή θεραπεία καί τήν ἴαση, ὅπως ἄλλωστε τό ἐπιβεβαιώνουν τά χιλιάδες θαύματα πού ἐπιτέλεσε ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ καί μόνο μέ τήν ἐπίκληση τοῦ ὀνόματός τους.
Καί ὅλα αὐτά συμβαίνουν καί στίς ἡμέρες μας, ἔστω καί ἄν κάποιοι ἀμφισβητοῦν τά θαύματα, ἀμφισβητοῦν τούς ἁγίους, ἀμφισβητοῦν τήν Ἐκκλησία καί τήν πίστη της καί δηλώνουν ὄχι μόνο ἄθεοι ἤ ἄπιστοι ἀλλά καί ἐχθροί τῆς Ἐκκλησίας, τήν ὁποία μάλιστα ἐπιδιώκουν νά βγάλουν ἀπό τή ζωή τῶν ἀνθρώπων, νά τή βγάλουν ἀπό τή ζωή τοῦ Ἔθνους μας, ξεχνώντας ὅτι, ἄν τό Ἔθνος μας ὑπάρχει ἀκόμη, ἄν τό Ἔθνος μας κατόρθωσε νά ἐπιβιώσει μέσα ἀπό τόσες δυσκολίες καί μέσα ἀπό τόσα χρόνια σκλαβιᾶς, αὐτό ὀφείλεται στήν Ἐκκλησία μας· αὐτό ὀφείλεται στούς δεκάδες νεομάρτυρες, ὅπως οἱ ἑορταζόμενοι ἅγιοι Ραφαήλ, Νικόλαος καί Εἰρήνη, οἱ ὁποῖοι θυσίασαν τή ζωή τους γιά νά μήν ἀρνηθοῦν τήν πίστη τους.
Ἔγιναν ἔτσι παράδειγμα καί γιά τούς ἄλλους ἀνθρώπους, καί ἔγιναν ἀφορμή ὁ Θεός νά στηρίξει καί ἐκείνους στήν πίστη, καί μαζί μέ τήν πίστη νά διατηρήσουν οἱ πατέρες μας τήν ἐθνική τους συνείδηση καί τήν ἐθνική τους ταυτότητα, ὥστε νά μποροῦμε καί ἐμεῖς σήμερα νά εἴμαστε Ἕλληνες, νά πιστεύουμε στόν Χριστό καί νά τιμοῦμε τούς ἁγίους μάρτυρες τῆς Ἐκκλησίας μας.
Σέ αὐτή τήν πίστη, στήν πίστη στόν Ἀναστάντα Κύριο, τήν ὁποία κηρύττει καί διδάσκει αἰῶνες τώρα ἡ Ἐκκλησία μας, ἄς μένουμε καί ἐμεῖς σταθεροί, χωρίς νά δίδουμε σημασία σέ ὅσα λέγονται καί γίνονται γύρω μας. Ἐμεῖς ἄς πιστεύουμε στόν λόγο τοῦ Ἀναστάντος Κυρίου, ἄς πιστεύουμε στά θαύματα τῶν ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας μας, καί ἄς ζητοῦμε τίς μεσιτεῖες καί τίς πρεσβεῖες τους μέ ἐμπιστοσύνη στή χάρη τοῦ Θεοῦ, καί ἄς προσπαθοῦμε νά κάνουμε καί ἐμεῖς πράξη στή ζωή μας τό δικό τους παράδειγμα τῆς πίστεως καί τῆς εὐσεβείας, ὥστε νά ἔχουμε τή χάρη καί τήν εὐλογία τῶν ἁγίων καί τοῦ Θεοῦ στή ζωή μας.
Η ομιλία του Σεβασμιωτάτου στην Θεία Λειτουργία :
«Θαυμαστός ὁ Θεός ἐν τοῖς ἁγίοις αὐτοῦ».
Εἶναι πολλά ἐκεῖνα γιά τά ὁποῖα ὁ Θεός ἀξίζει τόν θαυμασμό μας. Εἶναι ἄξιος θαυμασμοῦ γιά τόν ὑπέροχο κόσμο πού δημιούργησε. Εἶναι ἄξιος θαυμασμοῦ γιά τόν οὐρανό καί τή θάλασσα, γιά τά ζῶα καί τόν ἄνθρωπο, ἀλλά περισσότερο ἀπό ὅλα αὐτά ἀξίζει τόν θαυμασμό μας γιά τούς ἁγίους, τούς ὁποίους κατεργάζεται ἡ χάρη του.
Αὐτό ὁμολογεῖ καί διακηρύσσει ὁ προφητάναξ καί ψαλμωδός Δαβίδ λέγοντας «θαυμαστός ὁ Θεός ἐν τοῖς ἁγίοις αὐτοῦ».
Καί κατανοεῖ κανείς τήν ἀλήθεια τῶν λόγων αὐτῶν, ὅταν μελετήσει τούς βίους τῶν ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας μας. Διότι τότε διαπιστώνει τό ἀνυπέρβλητο μεγαλεῖο τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος κατορθώνει μέ τή χάρη του νά μεταποιεῖ ἀκόμη καί τούς μεγαλύτερους ἁμαρτωλούς καί τούς πλέον ἀσώτους σέ ἁγίους, σέ «θεούς κατά χάριν», σέ κληρονόμους τῆς βασιλείας του.
Τό διαπιστώνει κανείς, ἐάν διαβάσει τούς ἀγῶνες τους καί τήν ἄσκησή τους, τούς πειρασμούς, τίς θλίψεις καί τίς δοκιμασίες τίς ὁποῖες ὑπέμειναν. Tό διαπιστώνει ὅμως ἀκόμη περισσότερο, ἐάν μελετήσει τή ζωή τῶν ἁγίων μαρτύρων, τούς ὁποίους ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ ἐνίσχυσε ὥστε νά ὑπομείνουν καί τά φρικτότερα βασανιστήρια μέ γενναιότητα καί καρτερία προκειμένου νά μήν ἀρνηθοῦν τήν πίστη τους στόν Χριστό καί νά παραμείνουν ἀκλόνητοι σέ αὐτήν.
Καί ἔτσι βλέπουμε βρέφη καί νήπια, μικρά παιδιά καί νέες γυναῖκες καί ἀδύναμους γέροντες νά τολμοῦν νά βαδίσουν μέ χαρά στό μαρτύριο, χωρίς νά ὑπολογίζουν τούς πόνους, χωρίς νά φοβοῦνται τόν θάνατο, χωρίς νά δειλιάζουν ἐνώπιον τῆς κακίας καί τῆς μοχθηρίας τῶν ἀντιχρίστων ἡγεμόνων. Καί ἀποροῦμε πῶς ἦταν δυνατόν ὅλοι αὐτοί οἱ ἅγιοι μάρτυρες, ὅλα αὐτά τά ἑκατομμύρια τῶν μαρτύρων τῆς Ἐκκλησίας μας, νά ὑπομένουν τόν πόνο καί τήν ὀδύνη πού τούς προκαλοῦσαν τά βασανιστήρια ἀλλά καί νά σπεύδουν μέ χαρά πρός αὐτά γιά τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ.
Καί θά ἦταν ὄντως ἀδύνατο νά συμβεῖ αὐτό μέ τίς ἀνθρώπινες δυνάμεις. Θά ἦταν ἀδύνατο νά συμβεῖ, ἐάν ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ δέν τούς ἐνίσχυε, δέν στήριζε τή θέλησή τους, δέν τούς ὅπλιζε μέ καρτερία νά ἀντέχουν καί νά τά ὑπομένουν, ὥστε οἱ δήμιοί τους καί οἱ διῶκτες τους νά ἀποροῦν πῶς κατόρθωναν ὅλα αὐτά πού ξεπερνοῦσαν τήν ἀνθρώπινη δύναμη καί τήν ἀνθρώπινη ἀντοχή.
Ἀκόμη ὅμως πιό θαυμαστός ἀποδεικνύεται ὁ Θεός ἀπό τά θαύματα τῶν ἁγίων του, τίς ἰάσεις καί τίς θεραπεῖες πού ἐπιτελοῦν «ὀστέα ξηρά», ἰάσεις καί θεραπεῖες ἀδύνατες γιά τήν ἐπιστήμη τῆς ἰατρικῆς, πού γίνονται δυνατές μέ τήν ἐπίκληση τοῦ ὀνόματός τους ἤ τήν τιμητική προσκύνηση τῶν ἱερῶν λειψάνων καί τῶν εἰκόνων τους, ὥστε νά δοξάζεται καί νά ὑμνεῖται ὁ Θεός, «ὁ ποιῶν θαυμάσια, μεγάλα μόνον».
Ὅλα αὐτά ἰσχύουν καί γιά τούς ἑορταζομένους σήμερα νεοφανεῖς ἁγίους, τόν ἅγιο Ραφαήλ, τόν ἅγιο Νικόλαο καί τήν ἁγία Εἰρήνη, οἱ ὁποῖοι μαρτύρησαν στήν Λέσβο κατά τήν ἅλωσή της ἀπό τούς Τούρκους.
Διότι ὁ Θεός ἦταν ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος τούς ἐνίσχυσε νά ὑπομείνουν τό μαρτύριο καί νά μήν ἀρνηθοῦν τήν πίστη τους στόν Χριστό, καί ἰδιαιτέρως τήν ἁγία Εἰρήνη, ἡ ὁποία ἦταν ἕνα νεαρό κορίτσι, πού ἦταν δύσκολο νά ἀντέξει τή δοκιμασία τοῦ μαρτυρίου καί τῆς βαναυσότητος τῶν Τούρκων.
Ὁ Θεός ἦταν ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος εὐδόκησε νά ἀποκαλυφθοῦν τά ἱερά λείψανά τους πρίν ἀπό 60 χρόνια μέ θαυμαστό τρόπο καί μέ τόν ἴδιο θαυμαστό τρόπο νά ἀποκαλυφθεῖ καί ἡ ζωή τους σέ εὐσεβεῖς πιστούς, οἱ ὁποῖοι ἔβλεπαν ἐπανειλημμένα τόν ἅγιο Ραφαήλ καί ἄκουαν ἀπό τόν ἴδιο γιά τή ζωή καί τό μαρτύριό τους, τό ὁποῖο ἔγινε πρίν ἀπό 500 χρόνια.
Καί ἀκόμη ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ εἶναι αὐτή πού ἐνεργεῖ διά τῶν ἁγίων τους λειψάνων, ὥστε νά ἐπιτελοῦν ἀναρίθμητα θαύματα, διά τῶν ὁποίων ἐνισχύεται ἡ πίστη τῶν ἀνθρώπων καί δοξάζεται ὁ Θεός, ἐπιβεβαιώνοντας ἔτσι τόν λόγο τοῦ ψαλμωδοῦ «θαυμαστός ὁ Θεός ἐν τοῖς ἁγίοις αὐτοῦ».
Ἡ ζωή καί τά θαύματά τους ἐνισχύουν ὅμως καί τή δική μας πίστη, γιατί ὅλοι ἔχουμε ἀνάγκη νά ἐνισχύσουμε τήν πίστη μας, καθώς ζοῦμε σέ ἕνα κόσμο, ὁ ὁποῖος ἀμφισβητεῖ τά πάντα. Ἀμφισβητεῖ τά θαύματα τῶν ἁγίων, ἀμφισβητεῖ τή χάρη τῶν ἱερῶν τους λειψάνων, τή χάρη τῶν θαυματουργῶν εἰκόνων.
Καί δέν εἶναι τυχαῖο. Διότι τά θαύματα ἐνοχλοῦν ὅσους δέν πιστεύουν· τά θαύματα ἐνοχλοῦν ὅσους θέλουν νά βγάλουν τόν Θεό ἀπό τή ζωή μας. Ὅμως τά θαύματα ὑπάρχουν καί γίνονται καί θά συνεχίσουν νά γίνονται, γιατί τό ἔργο τοῦ Θεοῦ γιά τή σωτηρία τῶν ἀνθρώπων δέν μπορεῖ νά τό σταματήσει κανείς· γιατί κανείς δέν μπορεῖ νά ἐμποδίσει τή χάρη τοῦ Θεοῦ νά δημιουργεῖ ἁγίους σέ κάθε ἐποχή, ὅπως τούς ἑορταζομένους ἁγίους Ραφαήλ, Νικόλαο καί Εἰρήνη· γιατί κανείς δέν μπορεῖ ἐμποδίσει τή χάρη του νά θαυματουργεῖ διά τῶν ἁγίων του, θεραπεύοντας ἔτσι καί τά σώματα καί τίς ψυχές μας.
Ἄς δοξάζουμε, λοιπόν, καί ἐμεῖς τόν Θεό καί ἄς τιμοῦμε τούς ἁγίους του, ἄς τιμοῦμε τόν ἅγιο Ραφαήλ, τόν ἅγιο Νικόλαο καί τήν ἁγία Εἰρήνη καί ἄς τούς παρακαλοῦμε νά πρεσβεύουν στόν Θεό γιά μᾶς καί νά ἐνισχύουν τήν πίστη μας, ὥστε νά παραμένουμε ἑδραῖοι καί ἀμετακίνητοι στήν πίστη μας στόν Χριστό μέσα στόν κυκεῶνα τῆς ἀπιστίας καί τῆς ἀδιαφορίας μέσα στόν ὁποῖο ζοῦμε, ὅπως ἔκαναν καί οἱ ἅγιοί μας, γιά νά ἔχουμε καί ἐμεῖς τή χάρη τοῦ Θεοῦ στή ζωή μας ἀλλά καί τήν εὐλογία τῶν ἁγίων, οἱ ὁποῖοι δέν ἦταν κατασκευασμένοι ἅγιοι, ἀλλά ἀγωνίσθηκαν νά γίνουν. Ὁ κάθε ἕνας ἀπό αὐτούς, ἀπό τόν μεγαλύτερο μέχρι τήν ἁγία Εἰρήνη ἀγωνίσθηκαν γιά νά ἔχουν σταθερή πίστη οὕτως ὥστε ὅταν ἦλθαν οἱ πειρασμοί νά μποροῦν νά τούς ἀντιμετωπίσουν μέ ἐμπιστοσύνη στόν Θεό, μέ ἀγάπη στόν Χριστό μας. Ἔτσι, λοιπόν, καί ἐμεῖς, ἐάν θέλουμε νά μποροῦμε νά ξεπερνοῦμε τίς ὁποιεσδήποτε δυσκολίες τῆς καθημερινότητος ἀλλά καί μεγάλους πειρασμούς πού κανείς δέν ξέρει πότε ἔρχονται στόν καθένα μας, πρέπει νά διατηροῦμε αὐτόν τόν σύνδεσμο μέ τόν Χριστό, μέ τά μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας, μέ τό Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Χριστοῦ, ὥστε νά ἀντλοῦμε δύναμη, νά ἀντλοῦμε χάρη καί νά ἀντλοῦμε καί ἐμεῖς ἁγιότητα. Οἱ ἅγιοι, ὅπως εἶπα, δέν ἦλθαν φτιαγμένοι ἀπό τόν οὐρανό. Ἔγιναν ἅγιοι. Καί ἐμεῖς μποροῦμε νά γίνουμε ἅγιοι. Ἀμήν.
