Σαν απόψε, 20 Οκτωβρίου, και ο π. Γεράσιμος Φωκάς δεχόταν τηλεφωνήματα με ευχές για την ονομαστική του εορτή. Ήταν αμέτρητα, όχι μόνο από την Κεφαλονιά, όχι μόνο από την Ελλάδα, αλλά και από άλλες γωνιές του κόσμου, γιατί τους δεσμούς του με τους ανθρώπους δεν τους περιόριζαν σύνορα, κοινωνικές τάξεις, αξιώματα, ηλικίες. Είχε την ικανότητα να μιλάει σε επίπεδο κατανόησης και ενδιαφέροντος με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας αλλά και με τον απλό ψαρά, με τον Πατριάρχη αλλά και με ένα αγνωστικιστή, με ένα ογδοντάχρονο αλλά και με ένα οχτάχρονο.

(Η φωτογραφία είναι του Σπύρου Παντελιού)

Χρόνια πολλά, δεν μπορούμε να του πούμε, γιατί είναι γήινα, και αυτός βρίσκεσαι στην αιωνιότητα. Μπορούμε όμως να του ψάλλουμε…

Χαίροις των Κεφαλλήνων αστήρ,
ο διαλάμψας εν εσχάτοις τοις έτεσι,
πιπτόντων η βακτηρία,
χειμαζομένων λιμήν,
και των εν ανάγκαις καταφύγιον.
Πενθούντων παράκλησις,
ορφανών η αντίληψις,
πάντα εν πάσι γεγονώς
ως ο Παύλος εβόα.
Μέμνησον των τιμώντων σε, παμμάκαρ Γεράσιμε
και μη παύσης σωθήναι εν τω πελάγει των θλίψεων και της αμαρτίας
την σην νεολαίαν, αλλ’ αξίωσον μιμήσθαι τα σα κατορθώματα.