α)  Κυριακή των Βαΐων σήμερα και οδεύουμε βαθμηδόν  προς τη μεγάλη εορ­τή του Πάσχα. Η Εκκλησία με πολλούς τρόπους μας μυσταγωγεί στο μυστήριο της ορ­­θόδοξης πίστης, εισάγοντάς μας στη Μεγάλη Εβδομάδα. Λόγος βι­­­­βλι­κός και πα­τε­ρικός, εικόνα αναγωγική, ποίηση λυρική, ύμνος κατανυκτικός, μέ­λος ε­ναρ­μό­νιο, χρωματικό και διατονικό, ύφος συσταλτικό και διασταλτικό, συμβο­λι­σμοί και πα­ραβολές για τη βασιλεία του Θεού, την ενεστώσα και την αναμενόμενη, ε­μ­πλου­­­τί­ζουν τη λατρεία μας.

β) Και στο κέντρο της ιερής σύναξης ο Νυμφίος της Εκκλησίας, ο Σω­τή­ρας Χρι­­­­­­στός, ο ο­ποίος μπορεί να εισέρχεται με επευφημίες σήμερα στα Ιερο­σό­λυμα, αλ­­λά δεν θα αρ­νη­­θεί σε λίγες ημέρες τη χλεύη και θα οδεύσει εκουσίως προς το πάθος. Χρει­­­­­ά­ζεται όμως και η δι­κή μας μικρή συμβολή, ώστε να μην πα­­ρέλ­θει και ο φετινός γιορ­­τασμός σαν ένα καλό έ­θι­μο χωρίς γεύ­ση και εμπειρία πνευ­­ματική. Και εύλογα τί­θε­­ται το ερώτημα: Τι γιορ­τά­ζουμε σήμερα; Διότι  φαι­νο­μενικά έχουμε μια θριαμ­βευ­τι­κή είσοδο στην πόλη των Ιεροσολύμων ενός ε­πι­κεί­με­νου βασιλιά, ο οποίος ποτέ δεν θα ενθρονισθεί. ΄Η μάλλον ο θρόνος που τον πε­ρι­μέ­νει, είναι ο Σταυρός.

γ) Στη σημερινή ευαγγελική περικοπή (Ιωάν. 12, 1-18) περιγράφεται αφενός η άλειψη  του Κυρίου με ακριβό μύρο από τη Μαρία, αδελφή του Λαζάρου, και η πα­νη­­γυ­ρι­κή εί­σοδός Του στα Ιεροσόλυμα. Πράγματι, μετά την ανάσταση του Λαζάρου ο εν­θου­σιασμός του ισρα­η­λιτικού λαού με­­­­­γάλωνε, ενώ παράλληλα ενισχυόταν ο φθό­νος των θρησκευ­τι­κών αρχόντων κατά του Ιησού. Το ξέσπασμα του λαού κορυ­φώ­νε­ται έξι μέρες πριν από το εβραϊκό Πά­σχα. Ο Χριστός εισέρχεται στα Ιεροσόλυμα και πολ­­λοί άνθρωποι, όταν κατά­λα­βαν την παρουσία του πήραν κλαδιά φοινικιάς και βγήκαν από την πόλη να τον προϋ­­πα­­ντή­­σουν κραυγάζοντας: «Δόξα στο Θεό! Ευ­λο­γη­μένος αυτός που έρ­χε­ται σταλ­μέ­νος από τον Κύριο! Ευλογημένος ο βασιλιάς του Ισραήλ!»

δ) Το παράδοξο όμως είναι, ότι ο Βασιλέας – Χριστός δεν ιππεύει με­γα­λο­πρε­πές άλογο και δεν ακο­λουθείται από οπλισμένους στρατιώτες. Κάθεται πάνω σε γαϊ­δου­ράκι και συνοδεύεται από μικρά παιδιά, που κι εκείνα φωνάζουν «ωσαννά», σώσε μας. Κι έχουν εμπιστοσύνη τα παιδιά στον Κύριο, διότι ήταν εκείνος που σε άλλη πε­ρί­­πτωση είχε πει ότι: «Εάν δεν αλ­λάξετε κι αν δε γί­νετε σαν τα παιδιά, δε θα μπείτε στη βασιλεία του Θε­ού» (Ματθ. 18, 3).

ε) Οπότε, για ό­σους βλέπουν με διάκριση και σο­φία, κι αυτοί είναι ελάχιστοι, η βασιλεία που ει­σάγει ο Χριστός στον κόσμο δεν εί­ναι βασιλεία εγκόσμια, αλλά ουράνια. Δεν στη­ρίζεται στη δύναμη και το ξίφος, αλλά στην αγάπη και τον Σταυρό. Δεν υπηρετείται και δεν κατοικείται από σκληρο­τρά­χη­λους στρατιώτες και μοχθη­ρούς ανθρώπους, αλλά από παιδιά με καθαρή και άδολη καρ­­διά και όσους μοιάζουν με αυτά. Τις αλήθειες αυτές στην αρχή δεν μπόρεσαν να καταλάβουν ούτε οι μα­θη­τές Του, όταν όμως ανυψώθηκε στη θεία δόξα, τότε τις θυμήθηκαν.

στ) Είναι επίσης αξιοπρόσεκτο το φαινόμενο του ευμετάβολου λαού, που ενώ σήμε­ρα ενθου­σιωδώς υποδέχεται τον Χριστό ως Μεσσία, σε λίγες μέρες θα κραυ­γά­ζει: «ά­ρον άρον σταύρωσον αυτόν». Και αυτό συμβαίνει για δύο κυρίως λόγους. Πρώ­τον ο ισραηλιτικός λαός περίμενε τον Χριστό ως εγκόσμιο βασιλέα, που θα τον α­πάλ­­λασσε από τη δουλεία των ρωμαίων. Όταν όμως άρχισαν να διαψεύδονται οι προ­σ­­­δο­κίες του, τον ενθουσιασμό αντικατέστησε η απογοήτευση και την απογοή­τευ­ση δι­α­­­δέχθηκε η οργή. Δεύτερον ο λαός είχε επιφανειακή θρησκευτικότητα. ΄Ηταν εγ­κλω­­βισμένος στη τυπική τήρηση του  μωσαϊκού νόμου και δεν μπορούσε να δια­κρί­νει το βάθος του ευαγγελικού μηνύματος. Υπήρξε ουσιαστικά αποίμαντος και πνευ­­­μα­τι­κά α­­παί­δευτος. Υπάρχει όμως κι ένας τρίτος και σημαντικότερος λόγος, που συνέβαλε στην αλλαγή του κλίματος.

ζ) Η απογοήτευση και η εξωτερική θρησκευτικότητα του λαού διευ­κόλυναν τη στοχοθεσία των Γραμματέων και Φαρισαίων. Αυτοί μόλις διαπί­στω­σαν ότι ο κόσμος έτρεξε πίσω από τον Χριστό, έθεσαν σε εφαρμογή το σχέδιό τους. Δια­βάλλο­ντας το έργο Του και διαστρέφοντας την αλήθεια κατόρθωσαν σε λίγες μό­νο η­μέρες να τον παρασύρουν με το μέρος τους. Γι’ αυτό σε κάθε εποχή χρειάζεται ο λαός να έχει μόρφωση «κατά Θεόν», γυμνασμένες πνευματικές αισθήσεις, καθαρή καρ­διά και φωτισμένο νου. Τότε δεν θα «άγεται και δεν θα φέρεται» από διεφ­θαρ­μέ­νους πολι­τι­κούς ηγέτες και εκκλησιαστικούς ποιμένες με εγκόσμιες βλέψεις. Θα ακο­λου­θεί τον Χρι­στό με κλάδους βαΐων-τις αρετές μέχρι τον Σταυρό και έτσι θα μετέχει και στη χαρά της Ανα­στάσεως. Θα αναγνωρίζει τη δύναμη της αγάπης του Σταυρωμένου Βασιλιά και θα τον μιμείται στη ζωή του, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

π. Βασίλειος Ι. Καλλιακμάνης

Γίνετε συνοδοιπόροι μας στην γνώση και την ενημέρωση. Στείλτε στο info@poimin.gr άρθρα, φωτογραφίες, βίντεο ή κάτι που πιστεύετε ότι αξίζει να μοιραστείτε τόσο με εμάς όσο και με τους αναγνώστες μας.