Καὶ νά, φίλοι μου, ποὺ τὰ χρόνια μου περνοῦν… περνοῦν καὶ δὲν ξαναγυρίζουν… τὸ σήμερα γίνεται χθές, ἐν μιᾷ ροπῇ… τὸ χθὲς δὲν γυρίζει πίσω, πίσω γυρίζουν μόνο τὰ ρολόγια… τὸ αὔριο, αὐτὸ τὸ τόσο κοντινό, ἀλλὰ καὶ τόσο μακρυνό… δὲν εἶναι σίγουρο… ὄχι…! ὄχι…! ὅσο καὶ ἂν τὸ βλέπω, τὸ χάνω τὴν ἑπόμενη στιγμή!!!

Ζῶ μέσα στὸ σήμερα… τὸ αἰσθάνομαι, τὸ νιώθω, τὸ βιώνω…!

Τὸ χθὲς πέρασε… ἀποτελεῖ παρελθόν… ἔφυγε σὰν τὸ νεράκι καὶ αἰσθάνομαι πὼς δὲν μπορῶ νὰ τὸ προφτάσω…!

Τὸ αὔριο! θὰ ἔρθει ἆραγε…;

Ποιό ἀπ’ ὅλα, εἶναι τὸ καλύτερο;

Ζῶ στὸ σήμερα, δὲν ξέρω, δὲν γνωρίζω, τί μοῦ ἐπιφυλάσσει τὸ αὔριο…!

Τὸ χθές, θέλοντας καὶ μή, τὸ ξεχνῶ… ἢ ἐπανέρχεται, σὰν ὄνειρο, στὴ μνήμη μου…(;)

Τὸ σήμερα…! χμμμ…!  αὐτὸ τὸ εὐλογημένο σήμερα, μοῦ ἀνήκει…! μοῦ τὸ χάρισε ὁ Θεός… εἶναι δῶρο Του…! Καὶ μοῦ παρήγγειλε, νὰ τὸ ζήσω… νὰ ζήσω τὸ σήμερα, ὅπως πρέπει… ὅπως φωνάζει ἡ συνείδησή μου… ὅπως θέλει αὐτὸς ποὺ μοῦ τὸ δώρησε… γιατί, αὐτὸ τὸ σήμερα, φίλοι μου, εἶναι τὸ αὔριο ποὺ περίμενα μὲ ἀγωνία χθές…!

«Τὸ χθές, δὲν εἶναι παρὰ ἡ ἀνάμνηση τοῦ σήμερα… τὸ αὔριο, εἶναι τὸ ὄνειρο τοῦ σήμερα». (Χαλὶλ Γκιμπράν, φιλόσοφος)

Γεννήθηκα, χωρὶς νὰ τὸ ξέρω… μὲ ἐπέλεξε ὁ Θεός…! Θὰ πεθάνω, χωρὶς νὰ τὸ θέλω… ὁ χρόνος, βλέπετε, «κυλάει»… «κυλάει», μὲ τὸν ἴδιο πάντα ρυθμὸ καὶ μόνο πρὸς μιὰ κατεύθυνση… ἀπὸ τὸ παρελθόν, πρὸς τὸ μέλλον…!  τουλάχιστον, ἀφῆστε με νὰ ζήσω… νὰ ζήσω, ὅπως ἐγὼ θέλω…! νὰ ἀπολαύσω τὴ ζωή…! νὰ ἀπολαύσω τὴ φύση…! νὰ ἀπολαύσω αὐτὸ τὸ κόσμημα ποὺ λέγεται «Κόσμος», αὐτὸ τὸ δῶρο ποὺ μᾶς δόθηκε ἀπὸ τὸ Θεό…! νὰ ζήσω τὰ ὄνειρά μου…!

Γιατί, κάνοντας ὄνειρα γιὰ τὴ ζωή, ξέχασα νὰ ζήσω…!

Νὰ ζήσω καὶ νὰ ἔχω λίγο χρόνο… χρόνο γιὰ ἀγάπη… χρόνο νὰ προσευχηθῶ… χρόνο νὰ εὐχαριστήσω τὸ Θεό…!

Νὰ παίξω λίγο ἀκόμα, γιατὶ περνάει ἡ ζωὴ καὶ μεγαλώνω…!
Νὰ τρέξω λίγο ἀκόμα,  γιατὶ ὑπάρχουν δρόμοι ποὺ δὲν πρόλαβα νὰ περιδιαβῶ…!

Νὰ γελάσω λίγο ἀκόμα, γιατὶ σκληραίνει ὁ κόσμος καὶ τὸ γέλιο μαραζώνει…!
Καὶ τελικά, ὅλα γύρω ἀλλάζουν… καὶ ὅλα μένουν ἴδια…! Κυρίως, οἱ ἄνθρωποι πάντα παραμένουν οἱ ἴδιοι… κλεισμένοι μέσα στὸν ἑαυτό τους, κλεισμένοι μέσα στὸ καβοῦκι τους…!
Ἄσε με… λίγο ἀκόμα… νὰ ἐλπίζω, πὼς θὰ ἔρθει ἡ ἡμέρα, ποὺ ὁ κόσμος θὰ μονιάσει…!

Νὰ ζήσω… λίγο ἀκόμα… ὅπως τὰ μικρὰ παιδιά, χωρὶς ἐνοχές, χωρὶς ψεύτικους ρόλους…!

Νὰ ζήσω… λίγο ἀκόμα… γιὰ νὰ θυμᾶμαι πὼς θέλω νὰ ζήσω, τὴν κάθε εὐλογημένη μου στιγμή, καὶ νὰ εὐχαριστήσω τὸν δωρεοδότη μου Χριστό,  γιὰ τὶς ἀπαρχὲς τῆς ζωῆς μου…!

Μὰ γιὰ νὰ καταλάβω τὴ ζωή, πρέπει νὰ καταλάβω ποιό εἶναι τὸ αὔριο…! ποὺ ἴσως νὰ μὴν ὑπάρχει… πρέπει νὰ καταλάβω τὸ θάνατο, τὸν μόνο σίγουρο…!

Νὰ καταλάβω πὼς ὅλα εἶναι ἀσθενέστερα ἀκόμα καὶ ἀπὸ τὴ σκιά… πὼς εἶναι ἀπατηλότερα ἀκόμα καὶ ἀπὸ τὸ ὄνειρο…!

Πώς, τελικά, ὅλα μαραίνονται ὅπως τὸ λουλούδι… καὶ σὰν τὸ ὄνειρο φεύγουν…!

Μία στιγμὴ χρειάζεται, μία στιγμὴ στὸ χρόνο… καὶ ὅλα τὰ διαδέχεται ὁ θάνατος…! (Νεκρώσιμα Τροπάρια)

Ξέρετε, φίλοι μου, τί μοῦ λείπει;

Οἱ ἀναμνήσεις ποὺ δὲν ὑπάρχουν…! Ποὺ δὲν ἔζησα τὴν κάθε στιγμὴ σὰν νὰ ἦταν μοναδική…! Ποὺ δὲν εἴχα κατανοήσει τὴν οὐσία τῆς ζωῆς…! Ποὺ δὲν εἴχα ζήσει τὸ σήμερα..! καὶ ξέρετε γιατί; γιατὶ μὲ ἀπασχολοῦσε τὸ αὔριο…!

Ἤθελα νὰ ζήσω μιὰ ζωὴ γεμάτη προσφορά… νὰ ἔχω πρόσβαση σὲ πολὺ πολὺ κόσμο… γιὰ νὰ κάνουμε μιὰ κοινωνία ἀγάπης καὶ σεβασμοῦ…!

Αὐτὴ εἶναι ἡ μεγάλη μου ἀλήθεια… ἔμεινα πίσω, ἐκεῖ ποὺ ἄφησα τὸν ἑαυτό μου…! Ἀπὸ τὸ χθὲς στὸ σήμερα δὲν ἤρθα… ἀπὸ τὸ χθὲς στὸ αὔριο δὲν πάω…!

Θὰ ζήσω τὸ παρόν… θὰ ζήσω τὴ στιγμή… γιὰ νὰ μὴ μετανοιώσω γιὰ ὅσα ἔχω κάνει καὶ γιὰ ὅσα δὲν ἔχω κάνει…!!!

Στοχαστής