Με αφορμή την άγρια δολοφονία δύο σκυλιών με κυνηγετική καραμπίνα από έναν 65χρονο ιερέα στο χωριό Ομβρυά Αχαΐας στις 2 Απριλίου 2017 και τη σύλληψη του, αισθανόμενος θλίψη, οργή αλλά και λύπη, επιθυμώ να μοιραστώ μαζί σας αλλά και με κάθε ενδιαφερόμενο, ορισμένους προσωπικούς προβληματισμούς και απόψεις επί του συγκεκριμένου θέματος.

Καταρχάς, εν έτη 2013 η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος, με εγκύκλιο της απέστειλε έγγραφό στο σύνολο των Ιερών Μητροπόλεων, με το οποίο απαγορεύει την οπλοκατοχή και οπλοχρησία πάντων των Ελλήνων ιερωμένων για παντός είδους χρήση. Ο κύριος λόγος, η ιερατική ιδιότητα και η οπλοχρησία δεν συνάδουν με την παράλληλη τέλεση Ιερών Μυστηρίων, λόγω του προκλητικού σκανδαλισμού προς το ποίμνιο.

Βάσει της εγκυκλίου, η κατοχή όπλων εμπίπτει σε παράβαση και περιφρόνηση αυτής, όπου ο εκάστοτε κατηγορούμενος υπόκεινται στο Επισκοπικό και τελικώς στο Συνοδικό δικαστήριο. Κάθε κληρικός οφείλει να παραδώσει στην εκάστοτε διοικούσα Ιερά Μητρόπολη οποιοδήποτε όπλο ή παρεμφερής χρήσεως αντικείμενο και για την προσωπική ασφάλεια του. Όμως, ένα ποσοστό των κληρικών, όπως στην προκειμένη περίπτωση, λόγω προσωπικών αντιλήψεων και ιδεολογιών, αποφάσισε την μη συμμόρφωση του προς την εγκύκλιο.

Η εκάστοτε προϊστάμενη αρχή οφείλει να εγκαλέσει κλήση σε απολογία τους «παραβάτες» ιερωμένους και να ξεκινήσει, μέσω των τοπικών αστυνομικών αρχών, έρευνα για τον εντοπισμό όπλων.

Σε περίπτωση ενοχής του, διερωτώμαι:
-Πόσο ειλικρινής νιώθει… απέναντι στον Μητροπολίτη του που τον εμπιστεύτηκε, χειροτονώντας τον;
-Πόσο ειλικρινής νιώθει… απέναντι στο ποίμνιο του, το οποίο πια έχει απολέσει κάθε είδους σχέσης εμπιστοσύνης προς το πρόσωπό του;
-Πόσο ειλικρινής νιώθει… απέναντι στην βιολογική και πνευματική οικογένεια του, που ως εξέχων πρότυπο προς μίμηση, «γκρεμίζει εν ριπή οφθαλμού» κάθε αίσθημα σχέσης και παραδειγματισμού;
-Πόσο ειλικρινής νιώθει… απέναντι στον Κύριο που τον αξίωσε με το Μέγα και Ύψιστο λειτούργημα της ιεροσύνης, δίδοντάς του την σπουδαία τιμή να «συλλειτουργεί» μαζί με τους Αγγέλους;
-Πόσο ειλικρινής νιώθει… με τις ίδιες του τις πράξεις και συμπεριφορές, την ώρα που με «ματωμένα χέρια» θα μεταλαμβάνει «Σώμα και Αίμα Χριστού»;
-Πόσο ειλικρινής νιώθει… με τον εαυτό του, κατόπιν αφαίρεσης δύο αθώων και μοναδικών «ψυχών»;

Μετά πόνου και αγωνίας ψυχής, κλαίων γοερώς για την απώλεια δύο αγνών και τρυφερών πλασμάτων και καταγγέλλω δριμύτατα ως πολίτης αλλά κυρίως ως άνθρωπος με αγάπη προς κάθε δημιούργημα του Θεού, την τέλεση ενός από των συγκλονιστικότερων και απάνθρωπων πράξεων των «10 εντολών»… την αφαίρεση της ανθρωπιάς από έναν λειτουργό του Υψίστου!

Ο ιερέας ως δοχείο Θείας χάριτος, οφείλει να παραδειγματιστεί από την μετάνοια του Αγίου Πέτρου, γονυπετής να παρακαλέσει για το έλεος Του και ως σύγχρονος, «εκ δεξιών ληστής» να ομολογήσει το σφάλμα θρηνώντας με το «μνήσθητι μου Κύριε…»! Διότι… «ο Θεός Αγάπη εστί»!

Εύχομαι εκ βάθους καρδίας Ευλογημένη, Αγία & Μεγάλη Εβδομάδα… & Καλή Ανάσταση κάθε ψυχής! Ο Θεός να ομορφαίνει τις ζωές των ανθρώπων!

Από έναν πιστό της Εκκλησίας… που επιθυμεί το κάθε ιερέα ψηλά!

Γράφτηκε από τον/την.zoosos.gr