«Αὐτὲς τὶς μέρες ἔστειλα ἕναν ἀπελπισμένο σὲ ἡγούμενο μεγάλης Μονῆς τοῦ Ὄρους. Ἕνα λόγο παραμυθίας δὲν τοῦ ἔρριξε στ᾽ αὐτιά του, ἂν καὶ θέλει νὰ τιμᾶ τὴν Παναγία τὴν Παραμυθιά. Διαδικαστικὰ ἐζήτησε καὶ προπομποὺς στὴν δυστυχία του. Ἐπέστρεψε πλήρης ἀπογοήτευσης. Ἔμαθα πὼς προσφέρει, δίνει, καὶ ἔστειλά τον. Καὶ τὸν ἐσκόρπισε ἔμπροσθέν του σὰν νὰ ἦταν ἐχθρός του».

Με αυτά τα λόγια αγιορείτη Ηγουμένου, να θυμίζουν όμοιες ακοές μας, είδαμε αγιορείτη Ηγούμενο, που δεν αναστέλλεται στο να ανεβαίνει σε Επισκοπικούς θρόνους, χοροστατών παρουσία επισκόπων, να λαμβάνει τιμητικές διακρίσεις. Ήταν βέβαια από ανθρώπους που , καθώς λένε στις ρούγες, στήριξε για να αφήσουν τα κρύα και να μεγαλοπιαστούν. Τούτο το επιβεβαιώνει το γραφικό, «απόδοτε πάσιν τας οφειλάς», που περιελήφθη στο ευεργετήριο γράμμα το οποίο επιδόθηκε με τον Μεγαλόσταυρο Α΄ τάξεως. Όμως εκείνος που το παρέδωσε, είχε κάποτε κρατούμενα για τον κρατούμενο και δεν βγήκε εμπρός να τον στηρίξει παλικαρίσια. Τώρα βέβαια, όλα νοστίμεψαν στην κοτόσουπα.

Από τούτα και από άλλα, η Βόρειος Ελλάδα είχε την μεγάλη ευεργεσία να προσκυνήσει το σπουδαιότερο Θεομητορικό κειμήλιο, το οποίο υπάρχει επί της γης. Το να κάνουμε όμως μεταφορές, ακριβοπληρωμένων εκ Βορρά, αντιγράφων προς Παραμυθία στα Ελληνικά και όχι μόνο πέρατα, μόνο Ιεραποστολή δεν μπορεί να λογίζεται. Επόμενη συνάντηση προς διηνεκή ευλογία, στου Σήφη, όχι όμως του κροκοδείλου, αλλά του από πάνω.

Σίγουρα οι αγιορείτες έχουν δώσει λαμπρά δείγματα Ιεραποστολής στο χθες και το σήμερα. Κληρικοί και καλόγηροι θυσιάστηκαν στα μαύρικα και όχι μόνο, χωρίς προβολές και τιμητικές διακρίσεις. Το να γυρίζουμε όμως ως επισκέπτες αστέρες, από ναό σε μητρόπολη και από μητρόπολη σε σαλόνια, για ομιλίες και δεξιώσεις, δεν μοιάζει να λογίζεται Ιεραποστολή.

Ο σύγχρονος αγιορείτικος μοναχισμός, βρήκε την παράδοση της ζητείας προς βιοπορισμό των καλογήρων, οι οποίοι έπαιρναν εικόνες και λείψανα και γυρνούσαν τα χωριά για να μαζέψουν λάδι και αλεύρι. Όμως την παράδοση της επίδοσης των αντιγράφων την δημιούργησε και την ανέπτυξε πρόσφατα και δεν καταλαβαίνουμε και τι εξυπηρετεί.

Πάντως, όταν ο Ηγούμενος λέει «εγώ» και όχι «η Μονή μας», κάτι δεν πάει καλά. Θα πρέπει να το κοιτάξει λίγο ο ίδιος με τον πνευματικό του, γιατί οι άλλοι και να το ακούν σχολιάζοντας, δεν θα του το πουν ποτέ, γιατί θα κλάψουν πικρά, αφού ο πετεινός δεν θα μπει στο τσουκάλι, αλλά τρεις θα λαλήσει.

Συνοπτικός