Aρχιμ. Αλεξίου Ιστρατόγλου Ανχη (ΣΙ)

Στρατιωτικού Ιερέως Αρχηγείου Στόλου – Ναυστάθμου Σαλαμίνας

Στο τελείωμα της προηγούμενης παρουσίασής μας, για τους Στρατιωτικούς Ιερείς, κατά το έτος 1851, αναφερθήκαμε στον συνταξιούχο Ιερέα Γεώργιο Φουντουλάκη, ο οποίος στο κάλεσμα του Υπουργείου των Στρατιωτικών, να αναλάβει την διακονία της Φρουράς του Παλαμιδίου, σε αντικατάσταση του αποθανόντος Ιερομονάχου Μαξίμου, δέχεται την πρόκληση αυτή και με πολύ προθυμία πράττει το αυτονόητο, θέτοντας τον εαυτό του στην υπηρεσία του Έθνους και στη διακονία του λαού του Θεού.

Στο κάλεσμα της φωνής του Θεού, ο Ιερέας μας, απαντά δια του προφητικού λόγου «ιδού εγώ ειμί». Δίνει το παρόν. Μπαίνει ξανά στη μάχη, την οποία στην πραγματικότητα δεν εγκατέλειψε ποτέ, αφού συνεχώς έδινε τις πνευματικές εκείνες μάχες στην καθημερινότητά του. Μπορεί να μην ήταν στην πρώτη γραμμή όπως παλιά, αλλά δεν ξέχασε τις παλιές του συνήθειες, να είναι πάντα έτοιμος για να ριχτεί στη μάχη, όποτε χρειαστεί και όπου χρειαστεί. Μέχρι το τέλος της ζωής του έμεινε πιστός σε ότι έμαθε και διδάχθηκε, δίνοντας μαρτυρία Χριστού, μέχρι Σταυρού και θανάτου, περιμένοντας την Ανάσταση.

Μετά την αλληλογραφία που παρουσιάσαμε, σχετικά με την πρόταση και αποδοχή για την θέση του Στρατιωτικού Ιερέως στη Φρουρά Παλαμιδίου, από τις δύο πλευρές, σήμερα θέλουμε να παρουσιάσουμε ένα πολύ ενδιαφέρον έγγραφο που ακολουθεί την προηγούμενη αλληλογραφία και μέσα από αυτό αν θέλετε μπορούμε να πούμε, σκιαγραφείτε ο χαρακτήρας του κληρικού που παρουσιάζουμε.

Υπάρχει ένα πιστοποιητικό το οποίο χορηγήθηκε στον ενδιαφερόμενο, κατόπιν αιτήσεως του και στο οποίο γίνεται λόγος για την εν γένει προσφορά και συμμετοχή του του στον αγώνα, προσφέροντας τα πάντα, έτοιμος να δώσει και την ίδια του τη ζωή εάν απαιτείτο. Μέσα από το γραπτό αυτό κείμενο, καταλαβαίνουμε ότι έχουμε να κάνουμε όχι μόνο με έναν Ιερέα, αλλά βλέπουμε έναν πατριώτη, έναν αγωνιστή, έναν στρατιώτη, έναν άνθρωπο του Θεού, που δίνει λόγο και μαρτυρία Χριστού, όχι μόνο με τα λόγια, αλλά και με τα έργα του.

kliros_agonasΒλέπουμε έναν ανυποχώρητο και ασυμβίβαστο κληρικό, που πέφτει στη μάχη, λερώνεται, βρωμίζει, τραυματίζεται, πεινάει, υποφέρει από τις κακουχίες του πολέμου, μυρίζει μπαρούτι, αντί για λιβάνι. Ξεχνά για λίγο την ιδιότητα του Ιερέα, ή καλύτερα να πούμε την διακονία του την μεταφέρει εκτός Εκκλησίας, για την Εκκλησία, χωρίς να προδίδει τα ιερά και τα όσια, απεναντίας να τα υπερασπίζεται. Μεταφέρει την Αγία Τράπεζα στα πεδία των μαχών, προσφέροντας και μεταβάλλοντας την θυσία των σκλαβωμένων Ελλήνων, σε μια ικεσία και προσευχή προς τον φιλάνθρωπο Θεό, να τους σπλαχνισθεί και να τους χαρίσει την πολυπόθητη ελευθερία από τον βάρβαρο και απολίτιστο κατακτητή, όπως Αυτός τους προσέφερε με το Σταυρικό του θάνατο την ελευθερία από τον θάνατο, χαρίζοντάς τους, την αιώνια ζωή.

Μέσα από τον συνδυασμό λόγων και έργων, έργων και λόγων, που δεν τα ξεχωρίζει, που δεν υποβαθμίζει και δεν αναβιβάζει το ένα ή το άλλο, φανερώνεται ένα ανήσυχο πνεύμα, αποκαλύπτεται ένας άνθρωπος που δεν σκύβει το κεφάλι, γιατί η καρδιά και η ψυχή του πάντα κοιτάζει τον ουρανό και πάντα πετά ελεύθερη, ποθώντας την ελευθερία, ζητώντας την δικαιοσύνη, αγωνιζόμενος για την ελευθερία του πνεύματος, κατακτώντας στο τέλος μια ζωή κατά Χριστό, που αυτή η ζωή, ελεύθερο ποιεί τον άνθρωπο, εργαζόμενο και δραστηριοποιούμενο μέσα στην αγκαλιά του Θεού. Δεν ζητά πολλά, δεν είναι πλεονέκτης, δεν επιθυμεί αξιώματα και τίτλους. Ζητά να μπορεί να ζει και να περπατά πάνω στη γη των πατέρων του ελεύθερα και με αξιοπρέπεια, όπως αυτό αποτελεί ένα αναφαίρετο δικαίωμα όλων των ανθρώπων όλων των εποχών.

Το πιστοποιητικό αυτό αναφέρει ότι ο Ιερέας Φουντουλάκης, δεν περιορίστηκε κατά τη διάρκεια του αγώνα να εκτελεί μόνο τα ιερατικά του καθήκοντα, αλλά προσέφερε τα πάντα στον αγώνα, δείχνοντας ενάρετη διαγωγή, όπως αρμόζει στο σχήμα του. Η προέκταση της μυστηριακής ζωής και εφαρμογής αυτής, βρισκόταν στην Ανάσταση του έθνους. Η προσφορά του αυτή, ήταν συγκεκρι- μένη όπως καταγράφεται, όμως αν θέλουμε να την χαρακτηρίσουμε, οι λέξεις που θα μπορούσαμε με πολύ επιείκεια να χρησιμοποιήσουμε είναι οι μοναδική και ανεκτίμητη, όχι μόνο ως προς την αξία και την ποσότητά της, αλλά ως προς την προσφορά της και τα κίνητρα που τον οδήγησαν να κάνει κάτι τέτοιο. Οι λέξεις είναι πολλές φορές φτωχές και λίγες μπροστά στις πράξεις που φαίνονται και στα κίνητρα που καλύπτονται, από την διακριτικότητα, την απλότητα και την σιωπηλή προσφορά των ανθρώπων του Θεού, που ότι κάνουν, το κάνουν χωρίς τυμπανοκρουσίες και χωρίς τη λάμψη από τα φώτα της δημοσιότητας, αλλά με συντριβή καρδιάς και πολύ προσευχή.

Προσέφερε όπως μας λέει το πιστοποιητικό τα ζώα του, τρόφιμα για τους στρατιώτες στο στρατόπεδο που βρισκόταν επαρχία του. Προσέφερε επίσης, έντεκα οκάδες ασήμι από την Εκκλησία και από το σπίτι του. Αυτή η προσφορά πιστεύω είναι ενδεικτική και φυσικά δεν είναι η μοναδική που συναντούμε μέσα στην ιστορία μας. Αυτή η καταγραφή και παρουσίαση αυτών των στοιχείων, έρχεται για μια ακόμα φορά να επιβεβαιώσει την ουσιαστική συνεισφορά του κλήρου και των μοναστηριών μας και γενικότερα της Εκκλησίας, σε έναν αγώνα που ξεκίνησε, αλλά κανείς δεν ήξερε πότε θα τελείωνε και ποια θα ήταν η έκβασή του.

Ο εχθρός όπως συνεχίζει να καταγράφεται στο πιστοποιητικό αυτό, γνώριζε τη δράση του εν λόγω Ιερέως. Γνώριζε τις αγαθοεργίες του και την πολύτιμη συνεισφορά του στον αγώνα και αυτό φυσικά δεν ήταν αρεστό στον κατακτητή, ο οποίος πολλές φορές προσπάθησε να τον βγάλει από την μέση, αλλά δεν τα κατάφερε. Πολλές φορές προσπάθησαν να τον σκοτώσουν, αλλά με τη βοήθεια του Θεού, όπως και ο ίδιος πίστευε κι όπως ομολογείτο, σώθηκε, προκειμένου να συνεχίσει την προσφορά του στην πρώτη γραμμή, δίνοντας το παράδειγμα.

Ο ίδιος γλίτωσε από τις παγίδες και τις ενέδρες που του έστηνε ο εχθρός, προκειμένου να τον παγιδέψει ή και να τον εξοντώσει, όπως επιθυμούσε, το ίδιο όμως δεν συνέβη με την πρεσβυτέρα του, η οποία σε κάποια περιπέτεια που είχε με την υγεία της, ο ίδιος δεν μπόρεσε να την βοηθήσει και ιδιαίτερα, κατά την διάρκεια της αναρρώσεώς της, αφού βρισκόταν μακριά από την ίδια και την οικογένειά του, ευρισκόμενος ο ίδιος και αυτή σε μεγάλη δυστυχία.

Ο Ιερέας Γεώργιος, βρισκόταν μακριά από την οικογένεια του, διότι βρισκόταν στα διάφορα πεδία των μαχών, όπως μας τα παρουσιάζει το σχετικό έγγραφο, με χρονολογική σειρά. Η οικογένεια του εκείνη τη χρονική περίοδο ήταν το έθνος μας. Η γυναίκα και τα παιδιά του ήταν όλοι οι Έλληνες, που υπέφεραν κάτω από τον τουρκικό ζυγό και έπρεπε να τον αποτινάξουν, προκειμένου ελεύθεροι όπως πάντοτε, να συνεχίσουν να ζουν στη γη των πατέρων τους. Κανένα οικογενειακό πρόβλημα, δεν στάθηκε εμπόδιο στην δράση και στην προσφορά του κατά τον αγώνα. Η δυστυχία την οποία θα πρέπει να ένοιωθε ήταν, ότι εξαιτίας του ότι είχε δώσει όλη του την περιουσία, να μην είχαν ούτε τα απαραίτητα για να επιβιώσουν τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειάς του, αλλά και το ότι δεν μπορούσε να σταθεί δίπλα στην σύζυγο πρεσβυτέρα, κατά την δοκιμασία της υγείας της και στα παιδιά του, όπου μόνοι τους, έπρεπε να σηκώνουν το σταυρό της δύσκολης καθημερινότητας των, χωρίς τον Κυρηναίο, σύζυγο, πατέρα και Ιερέα.

Στο σημείο αυτό και πριν αναφερθούμε στις μάχες στις οποίες συμμετείχε ο Ιερέας Φουντουλάκης, όπως καταγράφονται στο έγγραφο αυτό, θέλουμε να σημειώσουμε, ότι το πιστοποιητικό αυτό συντάχθηκε στο Ναύπλιο, στις 26 Ιανουαρίου 1840 και το υπογράφουν δύο Συνταγματάρχες, Ζερβουδάκης και Χάρης. Στην Δημαρχία Ναυπλίου επικυρώθηκε το γνήσιο της υπογραφής των ανωτέρω Αξιωματικών, από το Δήμαρχο της πόλεως ονόματι Αντωνόπουλο.

Ας ξεκινήσουμε να παρουσιάζουμε την συμμετοχή του αγωνιστή Ιερέα στα διάφορα πεδία των μαχών, με οδηγό μας το έγγραφο αυτό και ας αφήσουμε την καρδιά και το μυαλό μας, να ταξιδέψει σε εκείνη την περίοδο, σε εκείνα τα δύσκολα χρόνια, μέσα στις κακουχίες και στη φρίκη του πολέμου και στην άνιση αντιμετώπιση του εχθρού, αλλά με το πλεονέκτημα, του ότι έκαναν οι πρόγονοί μας, ήταν αποτέλεσμα της αγάπης τους για την πατρίδα και της πίστης τους στο Θεό, ότι είναι μαζί τους σε αυτόν τον αγώνα που διεξαγόταν, υπέρ πίστεως και πατρίδος.
sinea_miaouli
Α. 15 Ιουλίου 1821. Επαρχία Αγίου Βασιλείου. Συμμετείχε στην μάχη που έγινε στην περιοχή Άγιος Ιωάννη και σε αυτήν την μάχη, υπέστη ο εχθρός μεγάλη φθορά και μεταξύ των άλλων σκοτώθηκε και ο αρχηγός των, Ισμαήλ αγάς.

Β. Στο χωριό Σπήλι της Επαρχίας Αγίου Βασιλείου, στο Νομό Ρεθύμνου, συνελήφθηκε ο αρχηγός των Οθωμανών και σκοτώθηκαν πολλοί από αυτούς κατά την διάρκεια της μάχης.

Γ. Στα Σφακιά και στη θέση Ασκύφου, έγινε μια φρικτή μάχη όπως χαρακτηρίζεται στο έγγραφο, όπου ο εχθρός έπαθε γενική φθορά, ενώ η πρεσβυτέρα του πληγώθηκε στο δεξί πόδι.

Δ. Στις 11 Ιουνίου 1821, στα Σφακιά και συγκεκριμένα στη θέση Άμπελος, ο εχθρός για μια ακόμα φορά υπέστη φθορά και συνελήφθηκε ο αρχηγός τους.

Ε. Το 1822, σημειώνεται η κυρίευση της επαρχίας Αμαρίου. Οι μάχες που έγιναν εκεί χαρακτηρίζονται σημαντικές. Είχαμε απώλειες και από τις δύο πλευρές, αλλά οι Οθωμανοί οπισθοδρόμησαν.

Στ. Στην Επαρχία Ρεθύμνου έχουμε άλλες μάχες με σημαντικές φθορές στο στρατόπεδο του εχθρού.

Ζ. Μάχη στο Αρκάδι, όπου και εκεί ο εχθρός συντρίφθηκε και θανατώθηκε ο αρχηγός τους.

Η. Σε άλλες μάχες που έγιναν, η Ελληνική πλευρά πέτυχε να κυριεύσει την Επαρχία Μυλοποτάμου. Όμως κατά την διάρκεια των πολεμικών συγκρούσεων, οι φθορές ήταν πολλές και σημαντικές και στις δύο πλευρές, αλλά οι Τούρκοι στο τέλος τράπηκαν σε φυγή.

Θ. Στην Επαρχία του Ρεθύμνου έχουμε άλλες μάχες με πολλούς θανάτους και στις δύο πλευρές.

Ι. Στην Επισκοπή, Επαρχία Μυλοποτάμου, δόθηκαν και εκεί μάχες, όπου꞉ «πόλεμος φρικτός με θάνατον ουκ ολίγον των ημετέρων αλλά και την παντελή εξολόθρευσιν εχθρών περίπου πεντακόσια».

Ια. Σε ένα χωριό του Ηρακλείου σημειώθηκε μια μάχη όπου꞉ «θάνατος ημετέρων αλλά και τριακοσίων Αλβανών εχθρών περικυκλωθέντων ένδον Ναού τινός».

Ιβ. Σε άλλη μάχη στην Επαρχία Ρεθύμνου αναφέρεται ότι μεταξύ των φθορών που υπέστησαν και οι δύο πλευρές ήταν και ο θάνατος του αρχηγού της ελληνικής πλευράς Μαλέφρα, χαρακτηρίζοντας την προσφορά του, σημαντική.

Ιγ. Σε μάχη πλησίον του φρουρίου Ρεθύμνου σημειώθηκε ο θάνατος του οπλαρχηγού της Επαρχίας Δελληγιαννάκου.

Ιδ. Στην παράγραφο αυτή αναφέρει ότι κατά τη διάρκεια του έτους 1823, ο αγώνας ήταν αδιάκοπος και ασταμάτητος και μέσα από αυτή την γενική σημείωση μπορούμε να καταλάβουμε, ότι δεν έχει σημασία αν οι μάχες που πραγματοποιήθηκαν ήταν μεγάλες ή μικρές, σημασία έχει ότι αυτοί οι αγώνες που δόθηκαν έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην εν γένει πορεία του αγώνα.

Ιε. Σημειώνεται ότι ο Ιερέας Γεώργιος, συμμετείχε στην κυρίευση του φρουρίου στην Κίσσαμο και στο Σέλινο, ενώ δόθηκε φρικτή μάχη στην Κάνδανο.
Ιστ. Κατά το έτος 1824, σημειώθηκαν αμυντικοί πόλεμοι με την έλευση αιγυπτιακών στρατευμάτων στην Κρήτη, προκειμένου να ενισχύσουν τα Τουρκικά στρατεύματα.

Ιζ. Η Ελληνική πλευρά έχοντας μεταξύ άλλων αξιόμαχων ανδρών και αγωνιστών τον πατέρα Γεώργιο, πέτυχαν μέσα από διάφορες μάχες να κυριεύσουν και να καταλάβουν το 1827, τη Γραμβούσα. Επίσης κατά το έτος αυτό σημειώθηκαν πολλές μάχες στις Επαρχίες Κισσάμου, Σελίνου, Ρεθύμνου και ανατολικά κατά το Ηράκλειο, χωρίς να αναφέρει περισσότερες πληροφορίες και στοιχεία.

Ιη. Κατά το έτος1828, έχουμε αμυντικούς πολέμους από την πλευρά των Ελλήνων. Μεταξύ των μαχών που σημειώθηκαν το έτος εκείνο, σημειώνεται και καταγράφεται ως η πιο αξιόλογη πιστεύω, όχι ως προς την έκβαση και το αποτέλεσμα το οποίο είχε, αλλά για την πορεία του αγώνα, η μάχη στο Φραγκοκάστελλο. Καταγράφεται ότι ꞉ «ο αείμνηστος Χατζημιχάλης έκαμεν την θαυμαστήν εκείνην μάχην εις την οποίαν εθανατώθηκαν οι εχθροί».

Μέσα από τα στοιχεία που παρουσιάσαμε, όπως καταγράφονται και μαρτυρούνται από αξιόπιστους μάρτυρες, που και αυτοί πολέμησαν και αγωνίστηκαν ενάντια στον εχθρό, για μια ακόμα φορά διαπιστώνουμε ότι έχουμε να κάνουμε με ένα πρόσωπο που μαρτυρεί και αποδεικνύει το διαχρονικό, αγωνιστικό και μοναδικό φρόνημα του λεβέντη Έλληνα πατριώτη Ορθόδοξου Ιερέα. Του Ιερέα εκείνου, που ξέρει να σέβεται, να τιμά και να αναδεικνύει το τίμιο και αιματοβαμμένο ράσο του. Ένα ράσο που για αυτόν, αλλά και για κάθε κληρικό, είναι η σημαία του και το σημείο της καυχήσεώς του, μετά το Σταυρό που φέρει επί του στήθους του, αλλά και κρατώντας στα χέρια του, κηρύττοντας την ματωμένη αγάπη, διαμηνύοντας παράλληλα προς κάθε κατεύθυνση, την ελπίδα της Αναστάσεως.

Συνεχίζεται {48}