«Εποίησεν ο Θεός τον άνθρωπον… άρσεν και θήλυ εποίησεν αυτούς…». Τι όμορφα που μας περιγράφει η  Αγία μας Γραφή τη δημιουργία του ανθρώπου! Πόσο σοφά ο Θεός έπλασε τα πάντα «λίαν καλώς»! Κι όμως αυτό το «λίαν καλώς» ερχόμαστε σήμερα εμείς, οι άνθρωποι της προόδου και των δικαιωμάτων, να το αλλοιώσουμε. Ερχόμαστε να διαταράξουμε τις ισορροπίες της φύσης, λέγοντας με θράσος στο Θεό: «δεν τα έκαμες καλά τα πράγματα…».

Πουθενά στη δημιουργία του ανθρώπου δεν βλέπουμε το Θεό να ρωτά τον άνθρωπο τι φύλο θα ήθελε να έχει. Και θα αναρωτηθεί κανείς: «Ο Θεός δε μας έχει δώσει την ελευθερία των επιλογών μας;» Σαφώς και καμιά αμφιβολία δεν υπάρχει σχετικά με αυτό. Ωστόσο για να είναι κάποιος ελεύθερος πρέπει πρώτα να υπάρχει, να έχει δηλαδή υπόσταση. Δεν μπορώ να ρωτήσω τη γνώμη κάποιου όταν αυτός δεν υπάρχει. Επομένως ούτε για το εάν θέλουμε να υπάρχουμε μας ρώτησε ο Θεός. Ο άνθρωπος όμως υπάρχει είτε με το ένα φύλο, είτε με το άλλο, έτσι είναι η φυσιολογία του. Δεν είναι λοιπόν θέμα ελευθερίας το φύλο του κάθε ανθρώπου, αλλά μέρος της ταυτότητας του προσώπου του και συνάμα χάρισμα που έρχεται μαζί με το δώρο της ζωής και το αξίωμα του να είναι κάποιος «άνθρωπος».

Όμως εμείς εξακολουθούμε να επιμένουμε, ότι ο Θεός κάμνει λάθη κι αυτά τα λάθη ερχόμαστε εμείς να διορθώσουμε. Μια τέτοια αντίδραση αγγίζει εντούτοις τα όρια της βλασφημίας. Αμφισβητούμε τη σοφία του Θεού, αμφισβητούμε την αγάπη που μας έχει. Δεν έχουμε εμπιστοσύνη στο θέλημα Του και δεν καταλαβαίνουμε ότι μέσα σε αυτό το θέλημα βρίσκεται η οδός της σωτηρίας μας. Κάνουμε οτιδήποτε μπορούμε για να γίνουμε εμείς «θεοί» και οι δημιουργοί του εαυτού μας, ενός εαυτού όμως που ποτέ δε θα είναι ολοκληρωμένος και από βιολογικής πλευράς μα και από θεολογικής. Ας έχουμε λοιπόν υπ όψιν πως μια αλλαγή φύλλου, ίσως συνεπάγεται και με μια αλλαγή του καλύτερου φίλου του ανθρώπου, του Θεού, αφού στην ουσία τον περιθωριοποιούμε.

Πλέον ο άνθρωπος έχει καταφέρει πολλά και μεγάλα επιτεύγματα, χρειάζεται όμως η διάκριση για το ποια από αυτά ωφελούν και το ποια βλάπτουν. Ότι και να κάνουμε πάντα μπροστά στα μάτια του Θεού θα είμαστε τα πλάσματα έτσι όπως Εκείνος τα έπλασε, ακόμη κι αν εξωτερικά αλλάξουμε η πραγματική μας ταυτότητα παραμένει μια, κι αυτό δεν είναι θέμα επιλογής. Η Εκκλησία λοιπόν πάντα θα βρίσκεται κοντά στο ποίμνιο της προσπαθώντας να προφυλάξει και όχι να φυλακίσει. Αυτή η λαθεμένη εντύπωση που επικρατεί  ότι η Εκκλησία τάσσεται κατά του ανθρώπου πρέπει επιτέλους να παύσει. Η Εκκλησία τάσσεται κατά των καταστάσεων που εμποδίζουν την σωτηρία του ανθρώπου και μόνο. 

Σελίμου Β. Παναγιώτου